Doctor Cha (닥터 차정숙)

มีเรื่องอะไร

ใช่ไหมล่ะคะ

มีค่ะ

มีก็จริง

แต่ฉันทำใจเชื่อไม่ลงเลยค่ะ

อย่างกับเรื่องโกหกแน่ะ

ฉันว่าฉันรู้นะคะว่าเรื่องอะไร

ไม่หรอกค่ะ

ไม่มีทางรู้หรอก

ฉันว่าฉันรู้ว่าเรื่องอะไรนะ

คุณอยากฆ่าสองชั่วนั่นไงคะ

ก็อาจารย์ซออินโฮนอกใจนี่คะ

ฝนตกค่ะ

รีบปิดสิคะ

ทำไงดี

- ทำไมไม่ได้ล่ะ - รีบทำอะไรสักอย่างสิคะ

ทำอยู่นี่ไงคะ

ปิดหลังคารถตัวเองก็ไม่เป็นเหรอคะ

ฉันก็เพิ่งเปิดวันแรกนี่แหละค่ะ

โธ่เอ๊ย ทำไงดี

โอ๊ย เย็น

ปัดโธ่

ใช่เวลามาขำไหมคะ

โอ๊ย เย็น

หยุดขำเลยนะคะ

ทะเลาะกันอีท่าไหนถึงได้ลงเอยสภาพนี้

แกจะเอามือแบบนี้ไปวาดรูปได้ยังไง ใกล้จะสอบเข้าอยู่แล้วนะ

- ทำไมเล่า - ไหนว่าปลดปล่อยไปหมดแล้วไง

แกควรทำเป็นไม่สนสิ จะไปทะเลาะกันทำไม

งั้นหนูควรยอมทั้งที่โดนจิกหัวเหรอ

อะไรนะ

ทำไมหนูต้องย้ายกวดวิชาด้วย

นางสั่งให้หนูย้ายอยู่ได้

นังนั่นทำอย่างกับว่าหนูก็เป็นชู้ด้วย

ฉันกลับนะคะ

- เหนื่อยแย่เลยนะคะ - ขอบคุณนะคะ

ลานะคะ

อีรัง

จริงๆ เลย

โชคดีที่น่าจะไม่ทิ้งรอยแผลเป็น

ไม่มีแผลที่อื่นแล้วใช่ไหม

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่

นี่เธอโดนกลั่นแกล้งในโรงเรียน อะไรแบบนี้เหรอ

ไม่ใช่เด็กม.ต้นกันแล้วนะ จะเป็นผู้ใหญ่วันนี้วันพรุ่งแล้ว

เป็นอะไรกันเนี่ย ให้ตายสิ

มันเป็นใคร ฮะ

- คุณน้า - ว่า

หนูสงสารแม่ชะมัดเลยค่ะ

แม่เหรอ

(ฉันจะพาแกไปส่งบ้านเอง ไม่ต้องเป็นห่วงนะ)

ใครคะ

มีแบบไม่มีแอลกอฮอล์ด้วยนะ

ตอนวันเกิดคุณย่า

ทุกคนในครอบครัวฉัน มารวมตัวกินข้าวด้วยกันค่ะ

ที่โรงแรม

แล้ววันนั้นฉันก็บังเอิญเห็นอาจารย์หมอ

แล้วก็เห็นด้วยว่าอีกฝ่ายคือใคร

ตอนฉันเรียนม.ต้น

พ่อฉันก็เคยทำแบบนั้นค่ะ

แม่ฉันเป็นโรคซึมเศร้าเพราะเรื่องนั้น

ท่านทรมานมามากกว่าสิบปีเลย

ฉันก็เลยพอรู้อยู่บ้าง

ว่าเรื่องพวกนั้นมันมีพลังทำลายล้าง พอที่จะทำให้คนคนหนึ่ง…

แหลกสลายไม่มีชิ้นดี

แล้วเป็นไงคะ

อยากให้พ่อกับแม่

หย่ากันไหมคะ

ตอนนั้น

ฉันว่าแม่อยู่ได้ด้วยแรงเกลียดพ่อค่ะ

ถ้าพวกเขาหย่ากัน

ฉันกลัวว่าแม่ จะสูญเสียความมุ่งมั่นเดียวในชีวิตไป

ฉันเลยบอกพ่อ

ว่าถ้าเขาหย่ากับแม่

ฉันจะกระโดดดาดฟ้าฆ่าตัวตายซะ

ฉันขู่แบบนั้นค่ะ

คุณไม่ชอบเล่าเรื่องตัวเองแท้ๆ

แต่ก็พยายามปลอบใจฉัน

ขอบคุณนะคะ

ฉันไม่ได้พูดเพื่อจะปลอบหรอก

แค่จะบอกว่า…

เรื่องแบบนั้นมันเกิดขึ้นค่ะ

เยอะกว่าที่เราคิดด้วย

นอนหลับเก็บแรงหน่อยสิคะ

ขอบคุณที่พาไปขับรถเล่นวันนี้นะคะ

ค่ะ

ที่จริง

ฉันมีเรื่องจะสารภาพค่ะ

ทั้งสองคน

จองมิน

เรื่องที่คุณคบกับลูกชายฉัน

ฉันรู้อยู่แล้วนะคะ

พอมาดูตอนนี้แล้ว

ทั้งคู่เหมาะกันดีนะคะ

(แพทย์เฉพาะทางด้านศัลยกรรม ลำไส้ใหญ่และทวารหนัก ซออินโฮ)

- ฝากเช็กคำขอปรึกษาด้วยนะคะ - ค่ะ ได้ค่ะ

วันนี้จะทำงานไหวเหรอคะ

ต้องทำสิคะ

นี่คือสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ในตอนนี้

- เห็นตรงนี้ใช่ไหม - อือ

มีปัญหาเพราะส่วนนี้นี่แหละ

- เธอบอกว่าแกวาดรูปใช่ไหม - อือ

ถึงจะถอดเฝือกออก แขนแกก็อาจจะยืดได้ไม่เต็มที่

ข้อมือก็อาจจะขยับได้ไม่เท่าที่ต้องการ

กว่าเส้นประสาทจะฟื้นตัว อาจใช้เวลาอย่างน้อยสามเดือน

หรืออย่างมากก็หกเดือน

คนที่อยู่ใต้บารมีสามีและพ่อแม่ มีครอบครัวสุขสบายแบบเธอจะไปรู้อะไร

ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกว่า ซึงฮีทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลเรา

แต่ผมก็อธิบายไปแล้วว่า ที่ไม่บอกเพราะไม่ใช่เรื่องดีอะไร

ส่วนเรื่องที่ลูกซึงฮีกับอีรังเป็นเพื่อนกัน ผมก็เพิ่งรู้นี่แหละ

สร้อยข้อมือนั่น ฉันขอถามได้ไหมว่าซื้อมาจากไหน

สามีฉันซื้อให้ ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาซื้อมาจากไหน

- ตอนนี้ชเวซึงฮีอยู่ไหนคะ - คะ

น่าจะอยู่ในห้องสัมมนานะคะ วันนี้อาจารย์หมอทุกคน…

เมื่อกี้เขาเรียกว่าชเวซึงฮีเฉยๆ ไหม

"ตอนนี้ชเวซึงฮีอยู่ไหนคะ" เหมือนจะพูดว่างั้นนะ

บ้า ไม่น่าใช่มั้ง

ที่เรายื่นเรื่องขอเงินทุนทางวิชาการไป ได้เรื่องว่ายังไงบ้าง

เราตั้งใจว่าจะยื่นเรื่องขอร่วมวิจัย เป็นทีมสหสาขาวิชาชีพ

เลยอยู่ในช่วงเตรียมแผนการวิจัยร่วมกัน

กับแผนกโรคติดเชื้อและวิทยาปอดค่ะ

เราควรจะต้องมีการประชุม เป็นประจำนะครับ

โอเคครับ ประชุมก็เรื่องหนึ่ง

แต่ระหว่างนั้นก็ต้องรายงานทางอีเมล…

อือ มีอะไรเหรอ

อาจารย์ชเวซึงฮี

มาคุยกับฉันหน่อยสิคะ

ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วนก็ค่อยคุยค่ะ ฉันประชุมอยู่…

เรื่องด่วนค่ะ

หรือจะคุยตรงนี้คะ

- มีอะไร - ไปที่ห้องเธอ

บอกให้เขามาที่นี่

ซออินโฮ

ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ

บอกซออินโฮ

ให้มาที่นี่ซะ

เดี๋ยวนี้เลย

โทรสิ

อือ

เพิ่งตรวจคนไข้นอกเสร็จ เลยพอมีเวลานิดนึง

ที่ห้องคุณเหรอ

มาเถอะ ไม่ต้องถาม มาแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง

มาที่นี่เดี๋ยวนี้

ถ้าไม่อยากให้เรื่องคบชู้

ระหว่างคุณกับชเวซึงฮี ฉาวโฉ่ไปทั้งโรงพยาบาล

(แพทย์เฉพาะทางด้านเวชศาสตร์ครอบครัว ชเวซึงฮี อยู่)

- ที่รัก - หุบปาก

ฉันต้องเช็กเรื่องหนึ่งก่อน

เพื่อนของอีรัง อึนซอ

ลูกสาวเธอน่ะ

คือลูกซออินโฮหรือเปล่า

ที่รัก เรื่องนั้น…

ใช่ ลูกสาวซออินโฮ

คุณอินโฮมาอบรมที่โรงพยาบาล ในชิคาโกที่ฉันฝึกงานอยู่

เราเลยบังเอิญเจอกัน

เรามีอึนซอตอนนั้น และฉันก็คลอดแกออกมา

เราไม่ได้ไปมาหาสู่กันตลอดนะ

ซึงฮีกลับมาเกาหลีเมื่อสามปีก่อน แล้วก็มาอยู่โรงพยาบาลนี้

เราก็เลยใกล้ชิดกันอีก…

ไม่มีที่อื่นให้ไปเล่าเรื่องรักๆ ของพวกเธอแล้วเหรอ

สองคนพูดรับส่งกัน

เหมือนจะขาดใจถ้าไม่ได้พูดงั้นแหละ

ก็ได้ ทั้งสองคน

รักกันงั้นเหรอ

ขอให้รักกันชั่วนิรันดร์แล้วกัน

ไม่ใช่แบบนั้นนะ ที่จริง…

- เราจะเลิกกัน… - ใครจะเลิกไม่ทราบ

ฉันไม่ได้คิดจะเลิกนะ

ทั้งสองคนจะเลิกกันหรือไม่

จะอยู่ด้วยกันเป็นพันปีหมื่นปีหรือไม่

ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอีกแล้ว

ฉันกลับมาเป็นแพทย์ประจำบ้าน อีกครั้งในรอบ 20 ปี และจะเรียนให้จบด้วยดี

พวกเธอสองคน

อย่ามาทำให้ฉันกับลูกชายฉันเสื่อมเสีย

แล้วก็ ชเวซึงฮี

เธอออกจากโรงพยาบาลนี้ซะ

นอกจากที่นี่เธอก็ยังมีที่ไปอีกเยอะนี่

เธอมันลูกคนรวยไม่ใช่เหรอ

ที่ผ่านมาพวกเธอพยายามทำทุกวิถีทาง ให้ฉันออกจากโรงพยาบาลนี้

ฉันรู้หมดนะ

แผนการต่ำๆ พวกนั้นไม่ได้ผลแล้ว เธอลาออกไปซะเถอะ

ฉันให้หนึ่งเดือน

ลาออกภายในหนึ่งเดือน

และไปให้พ้นหน้าฉัน

ส่วนแก ซออินโฮ

เจียมตัวรอให้เหมือนคนตายซะ

ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงกับแกดี

ไหนว่าให้ห่างกันไปทบทวน

ไม่ได้แปลว่าคุณขอเลิกหรอกเหรอ

คุณอยากได้ยินแบบนั้นล่ะสิ

คงหวังให้ฉันตัดใจแทบแย่สิท่า

ไม่ใช่แบบนั้น

งั้นหลังจากนี้…

เราต้องเลิกกันด้วยเหรอ

คุณน่าจะได้หมดพันธะแล้วนี่

- หมดพันธะเหรอ - ไม่คิดว่าจะโดนหย่าเร็วๆ นี้เหรอ

นี่มัน…

อีรังรู้ถึงขั้นไหน

บอกฉันมาตรงๆ

รู้ทุกอย่าง

จองมินล่ะ