National Geographic Explorer: Inside North Korea

مرموز

مخوف

.کرۀ شمالی جدا افتاده‌ترین کشور روی زمین است

،"کیم جونگ ایل"، معروف به "رهبر عزیز" .به صورت یک شاهخدا حکومت می‌کند

او چهارمین ارتش بزرگ جهان

و پلوتونیوم لازم برای تولید سلاح هسته‌ای را .در اختیار دارد

ما به همراه مردی که نیت کرده است ،به نابینایان کمک کند که ببینند

.وارد کرۀ شمالی می‌شویم

،با دنیایی از اطاعت مطلق مواجه می‌شویم

،که پر است از مراقبان دولتی

.فردا، شما از کشور ما می‌ری بیرون

و وحشتی غیرقابل‌تصور، تا حدی که مردم .برای فرار از آن جانشان را به خطر می‌اندازند

ما سعی می‌کنیم داستان واقعی زندگی .درون کرۀ شمالی را به تصویر بکشیم

ساعت ۱:۴۵ بامداد

مدار ۳۸ درجه

.مرز کرۀ شمالی و جنوبی

.این مرز ۲۳۸ کیلومتری نظامی‌ترین مرز در جهان است

این دستۀ مشترک کرۀ جنوبی-امریکایی

در آماده‌باش دائم برای مواجهه با .نفوذی‌های شمالی هستند

آن سوی این حصارها، کرۀ شمالی دارای ارتشی میلیونی

و حالا سلاح‌هایی هسته‌ای‌ست که می‌تواند .خود از آن استفاده کند یا شاید به تروریست‌ها بدهد

سربازها می‌توانند بر کوچکترین صدا .و تحرکی در نزدیکی مرز نظارت کنند

،اما آنچه این مکان را اینقدر خطرناک می‌کند

عدم اطمینان به آن چیزی‌ست که .در آن سوی مرز در حال وقوع است

.کرۀ شمالی یکی از پنهان‌کارترین کشورهای دنیاست

.به این کشور لقب "سیاهچالۀ اطلاعاتی" داده‌اند

:اما یک سری اطلاعات ابتدایی در مورد آن موجود است

.کرۀ شمالی تقریباً هم‌اندازۀ ایالت میسی‌سیپی است

،جمعیت آن ۲۳ میلیون نفر است ،پیونگ‌یانگ پایتخت و ویترین این کشور است

.و تحت سلطۀ کامل کیم جونگ ایل می‌باشد

رهبر عزیز یک دیکتاتور تمام‌عیار است

،که افراطی‌تر از هر نمونۀ دیگری در تاریخ .در هاله‌ای از تقدس پرستیده می‌شود

.کیم جونگ ایل پسر خدا در کرۀ شمالی‌ست

.او خود ِ حکومت است

زیر سؤال بردن توانایی او برای حکومت .یا کارهای او، مفهومی تعریف‌نشده است

همه از بدو تولد آموزش می‌بینند ،که به رهبر عزیز عشق بورزند

.و هیچ منبع اطلاعات خارجی‌ای مجاز نیست

.روزنامه و تلویزیون در دست دولت هستند

،اینترنت وجود ندارد ،تلفن‌ همراه ممنوع است

و خیلی‌ها حتی نمی‌دانند که انسان .پا به کرۀ ماه گذاشته است

.آزادی وجود نداره

.کشوری‌یه که با استبداد و دیکتاتوری اداره می‌شه

فکر نمی‌کنم کسی بتونه کرۀ شمالی رو درک کنه

.مگر این که تجربه‌اش کنه

کرۀ شمالی به امارت منزوی معروف است

.چرا که شدیداً از بقیۀ دنیا جداست

اما در سوی دیگر آسیا

مردی هست که عزمش را جزم کرده .که روشنایی را به تاریکی کرۀ شمالی بیاورد

،دکتر "سندوک رویت"، جراح چشم نپالی

دور جهان سفر می‌کند و در کشورهای در حال توسعه .کلینیک‌های تخصصی چشم تأسیس می‌کند

،او که رسانه‌ها "پزشک اعجازگر"ش خوانده‌اند

پزشکان محلی را تربیت می‌کند که درمانهای ارزان .و مؤثری برای مبتلایان به آب‌مروارید ارائه دهند

،اما هنوز با بزرگترین چالش خود .یعنی کرۀ شمالی مواجه نشده است

،بر اثر نبود ابتدائی‌ترین امکانات پزشکی

.هزاران نفر بینایی خود را از دست می‌دهند

تعداد جراحی‌هایی که در یک سال انجام می‌شود بسیار بسیار اندک است

و آمار کوری در اینجا یکی از بالاترین آمار .در جهان است

دکتر رویت تصمیم‌ می‌گیرد که از نپال به کرۀ شمالی سفر کند

تا در طول کمتر از ۱۰ روز بیش از ۱۰۰۰ .جراحی انجام دهد

.رسالت او کاملاً بشردوستانه است

اما آنچه کره‌ای‌ها نمی‌دانند این است .که عوامل فیلمبرداری ما همراه او هستند

تا این لحظه در مورد دوربینهای ما - چی فکر می‌کنین دکتر رویت؟

.فکر می‌کنم بزرگ‌اند -

فکر می‌کنین این دوربین‌ها بزرگ‌اند؟ -

.بله، بزرگ‌اند -

عوامل فیلمبرداری ما نقش اعضای تیم .پزشکی دکتر رویت را بازی می‌کنند

قرار است کار او را مستند کنیم، و به دنیا .نشان دهیم که زندگی درون کرۀ شمالی چگونه است

اینجا در هتلی در کاتماندو، آخرین باری‌ست که .تیم ما می‌تواند گفتگویی خصوصی داشته باشد

پس قراره یک آقای کره‌ای دائماً همراه ما باشه؟ -

.بله -

از اینجا تا پیونگ‌یانگ؟ -

،از اینجا تا پیونگ‌یانگ - .و در راه برگشت تا کاتماندو

مراقبان کره‌ای ما را در نپال تحویل می‌گیرند .و قدم به قدم ما را تا پایان سفر تحت نظر دارند

دکتر رویت می‌داند که من و فیلمبردار اهل افریقای .جنوبی‌مان، "برایان"، به دقت تحت نظر خواهیم بود

فکر می‌کنین من و برایان رو تعقیب می‌کنن؟ -

.مطمئنم -

،او نگران است که مبادا پس از ورود به کشور .دوربین‌ها توجه‌ زیادی به خود جلب کنند

.می‌تونیم دوربین‌ها رو این زیر بذاریم

،و می‌خواهد آنها را با دقت بیشتری جاسازی نموده

.زیر تجهیزات پزشکی مدفون کنیم

.خب، حالا دورش پارچۀ نخی بپیچین

در فرودگاه کاتماندو، یک مقام مسئول کره‌ای .چمدانهای ما را بازرسی می‌کند

ظاهراً نقشۀ دکتر رویت برای بسته‌بندی .دوربینها کارساز افتاده است

.چمدانها هیچ مشکلی ندارن

دو مراقب کره‌ای از حالا همه چیز را .تحت نظر دارند

.و تیم ما در انتظار پرواز واقعاً نگران است

.همۀ ما به شدت تحت نظر خواهیم بود

.فکر کنم دیگه باید دوربین رو خاموش کنیم

پس از ساعتها پرواز، با نزدیک شدن به کرۀ .شمالی توانستیم مخفیانه این تصاویر را بگیریم

.معمولاً اینجا با حضور امریکایی‌ها مشکل دارند

و به من گفته‌اند که من تنها امریکایی .در کل کشور خواهم بود

دشمنی کرۀ شمالی با ایالات متحده از زمان ،جنگ کره تا کنون تغییری نکرده

.یعنی بیش از نیم قرن پیش

آنها هنوز به ما به چشم امپریالیست می‌نگرند

و ما را مسئول تفکیک کشور .به دو بخش شمال و جنوب می‌دانند

با ورود به خاک کره، نخستین چیزی که می‌بینیم پایتخت است، پیونگ‌یانگ

.و مخفیانه از آن فیلم می‌گیریم

.با وجود مراقبان در ماشین، اصلاً کار آسانی نیست

از بزرگراه‌های ۱۲ لاینی عبور می‌کنیم که .به ندرت ماشینی از آنها رد می‌شود

.و تصاویر رهبر کبیر را همه‌جا می‌بینیم

ساکنین پیونگ‌یانگ نسبت به سایر شهرها :از حقوق خاصی بهره‌مندند

دولت برای تشویق هواداران پروپاقرص خود .به آنها اجازه می‌دهد اینجا زندگی کنند

،و بجز مقامات ارشد

برای سفر به هر جای دیگری از کشور .همه نیاز به مجوز دارند

.آنها تلفنهای همراهمان را از ما گرفتند

در همان بدو ورود، آدم احساس می‌کند .ارتباطش کاملاً با جهان خارج قطع شده

،در بیمارستان، پیش از این که ما برسیم .صدها نفر نابینا برای جراحی تجمع کرده‌اند

از آنجایی که کره‌ای‌ها می‌دانند ما داریم از ،کارهای پزشکی دکتر رویت مستند تهیه می‌کنیم

.اجازه می‌دهند در داخل بیمارستان فیلمبرداری کنیم

امیدواریم بتوانیم حقیقت پشت پروپاگاندایی را .که معمولاً به خارجی‌ها عرضه می‌کنند، ببینیم

این بیمارستان احتمالاً مجلل‌ترین .بیمارستان کرۀ شمالی‌ست

خیلی از این تجهیزات پیشرفته از سوی ،کشورهای دیگر اعطا شده‌اند

.اما پزشکان انگشت‌شماری طرز کار با آنها را بلدند

.این یکی ساخت امریکاست. آیریس

،دولت به دکتر رویت و تیمش اجازه داد بیایند

زیرا این راهی‌ست برای خدمت‌رسانی .کیم جونگ ایل به مردمش

ما مجبور بودیم بیشتر تجهیزات و مایحتاج .خود را همراه بیاوریم

و از آنجایی که قطعی برق حتی در ،پایتخت نیز خیلی شایع است

.ژنراتور خود را نیز برای تولید برق همراه آوردیم

،ما فقط ۱۰ روز می‌توانیم بمانیم

اما دکتر رویت امیدوار است در این مدت بیش از ۱۰۰۰ .جراحی برای بازگرداندن بینایی نابینایان انجام دهد

،و اگر بتواند این کار را با موفقیت تمام انجام دهد

جراح‌های کره‌ای را آموزش خواهد داد که .پس از رفتن او کارش را ادامه دهند

.کیفیت جراحی در اینجا خیلی پایین است

.پس باید برنامه‌های آموزشی زیادی داشته باشیم

،در حالی که ما نگران شروع کارمان هستیم

مراقبان می‌خواهند پیش از هر چیز ما را به دیدن .نسخۀ خوشایند خودشان از کرۀ شمالی ببرند

کم‌کم داریم می‌فهمیم گیر افتادن در .مشت آهنین کیم جونگ ایل چه طعمی دارد

:در هتل، تمام کتاب‌ها توسط یک نفر نوشته شده‌اند

،پدر کیم جونگ ایل، بنیانگذار کرۀ شمالی ."کیم ایل سونگ"

امیدوارم بتوانیم تصویر نزدیک به ،واقعیتی از زندگی در اینجا ببینیم

.اما کیم جونگ ایل همه چیز را تحت کنترل دارد

،معدود بارهایی هم که به خارجی‌ها مجوز دسترسی داده

تنها ظاهری آرمانی از کشور را .برایشان نمایش داده‌اند

."مثل این مستند هلندی به نام "یک روز از زندگی

در این صحنه، مادری در حالی که فرزندش را به مدرسه .می‌برد، برایش آوازهای کودکانه می‌خواند

:با من بخون

.امریکایی‌یای بیچاره، زانو می‌زنن رو زمین

.التماس می‌کنن به ما، که بهشون رحم بیاریم

.سپس سر کارش می‌رود، در کارخانۀ پارچه

.اینجا بهشت کارگران است

،آرزویمان این است که تا آخرین نفس

رفیق کیم جونگ ایل خیرخواه‌مان را .اطاعت کنیم و ارج نهیم

سرانجام او به خانه برمی‌گردد .که سفرۀ پربرکتی در آن گسترده است

.پن‌کیک بخور. "کیم‌چی" هم هست

.این پن‌کیک رو باید با سس سویا بخوری

،این فیلم تنها نمایی شادمان را نشان می‌دهد

.زیرا در اینجا ظاهر اهمیت دارد

و کرۀ شمالی دست به هر کاری می‌زند تا .چهرۀ خوبی از خود به جهان خارج نشان دهد

از کرۀ شمالی، روستای مرزی .کرۀ جنوبی "تی‌سونگ‌دانگ" دیده می‌شود

.پرچمی به ارتفاع ۱۰۰ متر بر فراز آن در اهتزاز است

،اما تنها دو و نیم کیلومتر آن‌سو‌ی مرز

روستای "کیجونگ‌دانگ" کرۀ شمالی هم .از قافله عقب نمانده است

،آنها پرچمی به ارتفاع ۱۶۰ متر ساختند .بلندترین در جهان

.و واقعیت خود شهر نیز با ظاهرش فرق دارد

.در این شهر تبلیغاتی، اغلب ساختمان‌ها فقط نما هستند

،این بناها که داخلشان خالی‌ست

برای این ساخته شده‌اند که مردم کرۀ جنوبی را ترغیب .کنند کشور خود را رها کرده، وارد بهشت شمال شوند

.مشت نمونۀ خروار است

در کرۀ شمالی، واقعیت لزوماً .آنچه به نظر می‌رسد نیست

بعد از چند روز که اجازه دادند داخل ،بیمارستان فیلمبرداری کنیم

مراقبان ما را برای پیاده‌روی به بوستانی بردند .و اجازه دادند دوربین‌هایمان را با خود بیاوریم

.فیلمبردار ما به یک نیمکت می‌رسد

چرا دورش حفاظ شیشه‌ای کشیدین؟ -

ببخشید؟ -

چرا دورش رو حفاظ شیشه‌ای کشیدین؟ -

.مردم ما می‌خوان حفظش کنن که آسیب نبینه -

.آها، درسته -

این یک صندلی مخصوص است که هیچ کس .جز خود کیم ایل سونگ رویش ننشسته

.جالبه آقای "پارک". خیلی جالبه

،بعد از برگشتن به خیابان‌های پیونگ‌یانگ

.فیلمبردار ما می‌خواهد از مجسمۀ رهبر کبیر عکس بگیرد

مجسمۀ عظیمی‌ست، به همین خاطر روی زمین .دراز می‌کشد تا آن را در عکسش بگنجاند

اما مراقب به ما تذکر می‌دهد .که این اشتباه است

.اشتباهی بزرگ

.نه

هیچ کس، هیچ خارجی‌ای، نمی‌تونه همینطور

.روی زمین مقابل مجسمۀ رهبر کبیر ما دراز بکشه

.متأسفم

.فردا، شما از کشور ما می‌ری بیرون

اما او تهدیدش را برای بیرون انداختن .ما از کشور عملی نمی‌کند

.رهبر کبیر در قلب من است

!در قلب ماست

اما واضح است که هنوز بین اهالی کرۀ شمالی ،و خارجی‌ها دشمنی وجود دارد

.حتی بعد از بیش از ۵۰ سال که از پایان جنگ می‌گذرد

.در سال ۱۹۱۰، کره تحت استعمار ژاپن درآمد

این اشغال ظالمانه به بیش از ۱۰۰۰ سال سلطنت ،کره به صورت یک ملت مستقل پایان داد

.و مایۀ شرم ژاپن تا به امروز است

ژاپن کره را در جنگ جهانی دوم از دست داد

و کره به دو قسمت جنوبِ تحت حمایت امریکا

و شمالِ کمونیست تحت حمایت روسیه تقسیم شد؛ شمالی که .جوانی انقلابی به نام کیم‌ایل‌سونگ رهبری‌اش می‌کرد

در سال ۱۹۵۰، کیم ایل سونگ به جنوب ،حمله کرد تا کشور را متحد کند

و ایالات متحده به هر قیمتی می‌خواست .جلوی بسط کمونیسم را بگیرد

،قریب به چهار میلیون نفر در جنگ کره جان سپردند

جنگی که از جمله سبعانه‌ترین .جنگ‌هایی‌ست که دنیا به خود دیده است

تنها در مدت چهار ماه، ایالات متحده نزدیک به .چهار میلیون لیتر ناپالم بر سر مردم فرو ریخت

از میان ۲۲ شهر اصلی کرۀ شمالی، در ۱۸ شهر .حداقل نیمی از مساحت با خاک یکسان شد

،در سال ۱۹۵۳، پس از سه سال جنگ

کره دو بخشی باقی ماند و مرز میان دو کشور ،نسبت به قبل از جنگ تقریباً هیچ تکانی نخورد

.همان مدار ۳۸ درجه