Chesapeake Shores

W poprzednim odcinku:

- Co z Dilpherem? - Trwa dochodzenie.

- Nikomu nie można ufać. - Derrick Porter?

- Emma Rogers. - Trace.

Piszesz i śpiewasz?

Wróćmy do Chesapeake Shores i odbudujmy gospodę.

- Moja sztuka nie jest o rodzinie. - Jest o tobie i Simonie.

Wyjdziesz za mnie?

Kevinie O'Brienie...

- Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić. - Wiem.

Ale nie mogę się cofnąć.

Jest idealna.

Tak.

Może nie idealna, ale...

No może, ale pozbyli się termitów.

Trzeba ją tylko odmalować.

Odmalować i może...

- Dobrze sprzątnąć. - Właśnie.

Bardzo, bardzo dobrze sprzątnąć.

Może takie było przeznaczenie.

Może to musiało się stać.

Może to była jakaś lekcja od życia. Otworzymy na nowo gospodę

i wszystko będzie lepiej niż wcześniej.

Chyba nie tak wygląda to przy termitach.

Dobra. Nałożymy dwie warstwy farby.

O wszystkim pomyślałaś, co?

Poprośmy o pomoc mojego tatę.

Tak.

Albo nauczmy się uników.

Będzie dobrze.

Przekleństwo pracy ze słowami.

Ale dziś mam wyprzedaż czasowników.

Liczyłam, że tym razem nie poprzestaniemy na słowach.

Doskonale. Co konkretnie masz na myśli?

Mam kilka pomysłów.

Ja mam tylko jeden.

Cudownie! Skończymy na tym.

Dobra robota. Jutro zaczniemy od tego momentu.

- Co myślisz, Bree? - Jest cudownie.

Przepraszam, Bree?

Marc, miło cię poznać. Świetna robota.

Dziękuję.

Mam kilka pytań co do postaci Jace'a.

Nie do końca mogę go zrozumieć.

Zawsze zjawia się bez zapowiedzi.

Czarujący pisarz, zjawia się, gdy jest potrzebny?

Już mi się podoba.

- Jesteś tu. - Od jakichś dziesięciu minut.

Wybacz, nie znam cię.

A jednak,

bo wychodzi na to, że jesteśmy mną.

Tak.

I jak?

Puls jest nitkowaty, ale stabilny. Jedziemy.

- W porządku? - Tak. To mój były trener.

- Panie Schmidt. - O'Brien?

- Mam kogoś powiadomić? Żonę? - Nie. Jestem sam.

Zapakujmy go.

- Oszałamiająco piękne? - Tak. Nie.

- Bardziej. - Bardziej?

Jak powiedzieć: Bardziej niż oszałamiająco piękne?

- Ogłupiająco piękne? - Nie mówi się tak.

Zdecydowanie nie mówi.

Szlif szmaragdowy, brylant, barwa D?

Świetnie.

Znasz się na diamentach?

- Jestem przedsiębiorcą. - Obejrzyj gospodę!

Dobra.

Sarah, o ile wiem, nie masz sióstr,

a będziesz potrzebować druhen.

Myślisz, że moi bracia nie będą chętni?

Jestem tego pewien.

Teraz masz trzy.

Możemy być bardzo chętnymi ochotniczkami.

Byłoby wspaniale.

Wciąż się zastanawiamy, jaki chcemy mieć ślub.

Nie zaszkodzi zacząć planować.

Lokale trzeba rezerwować lata wcześniej,

a na suknię czeka się nawet do roku.

Naprawdę?

- Myślimy raczej o czymś skromnym. - Doskonale.

Pomówmy więc o sukni.

Jak sobie radzisz z powrotem Simona?

To surrealistyczne. Mam Simona Simona i aktora grającego Simona.

- Dwóch Simonów? - Tak.

- Dziwne. - Albo świetne.

Szklanka zawsze jest pełna.

Mój pensjonat to ser szwajcarski, a nie narzekam.

Moja szklanka się dziś przeleje,

bo spróbuję cieszyć się na spotkanie z Derrickiem Porterem.

To ten klient, który kłamie?

Zależy, ile jest wody w szklance, ale to możliwe.

- Powodzenia. Pa. - Pa.

- Cześć, Simon. - Cześć, Abby.

To Simon nr 1 czy 2?

Piętnaście.

To oficjalne.

Twoja książka wyprzedziła moją na liście bestsellerów. Gratuluję!

- Przegoniłam cię? - Jesteś czternasta!

Tak. Patrz.

Trzeba to uczcić. Może podwójna randka?

My i oni?

- Oni? - Tak.

Uśmiech!

Dobre.

- I jak? - Ale super!

Czternaste miejsce.

To problem z drugim wzmacniaczem.

Nie możesz rozebrać całego nagłośnienia.

Próbuję je naprawić, Chris.

Zamówiłem na dziś zespół.

Nie polecam, chyba że grają akustycznie.

Ludzie nie przychodzą do lokalu muzycznego,

jeśli nie ma w nim muzyki.

Wiem, że muzyka to twoja działka, ale to ja prowadzę ten klub.

Może zapomniałeś, ale połowa lokalu jest moja.

A teraz pójdę po narzędzia.

Trace.

- Dobrze cię widzieć. - Dzięki.

Nie jesz zazwyczaj w Sally's?

Tak. Właśnie wróciłem z...

- Nie jestem nawet głodny. - Przynajmniej nie wziąłeś gofrów.

Tak.

Pamiętasz trenera Schmidta?

Jak mógłbym zapomnieć? Jego treningi były brutalne.

A letnie dwudniówki piłkarskie? Kwintesencja bólu.

Tak.

- Tęsknię za tym. - Ja też.

Żartowałem, że męczarnia w Nashville to łatwizna

w porównaniu z jego sprintami.

Nauczył mnie, że trzeba się starać, nawet jak nikt nie patrzy.

Zmienił moje życie.

Podobno przeszedł na emeryturę.

Tak.

Dostaliśmy do niego wezwanie. Problem z sercem.

Na szczęście raczej będzie dobrze.

Dobrze, że tam byłeś. Jak jego żona?

Jest sam.

- Ciężka sprawa. - Tak.

- Nie trzeba. - Na pewno?

- Tak. - Dobra.

- Znów tu rządzisz? - Pracuję nad nagłośnieniem.

- Kto to tu zostawił? - Wybacz.

- To... - Ja.

Sprzątałem.

Dziękuję.

Nie podważam waszego sprawozdania rocznego,

ale jak taki duży przychód może być wygenerowany

przez inwestycje funduszu?

Inwestorzy, którzy powierzyli nam

swoje konta emerytalne, oczekują ponadprzeciętnych zysków.

Daliby znać, gdyby był jakiś problem.

Porter Fund pomógł milionom rodzin,

ale martwi mnie kwestia stabilności.

I fakt, że firma nie przekazała mi materiałów,

o które prosiłam.

Naprawdę mi wstyd.

Zajmę się tym.

Kazałem wszystko przesłać.

Rozumiem, ale musimy sprawdzić firmę,

zanim zaczniemy współpracę.

Oczywiście.

Wciąż masz mój numer i adres e-mail?

- Tak. - Śmiało możesz go użyć.

Podstawą rodziny jest zaufanie.

A zatem musimy rozprawić się z podejrzeniami.

Abby, Del, wkrótce się odezwiemy.

Co się dzieje? Nie skończyłam.

Wiem.

Ale dostałem polecenie z Nowego Jorku,

żeby na nich nie naciskać.

W grę wchodzą duże pieniądze.

Obawiam się, że fundusz jest wypłacalny

tylko dzięki nowym klientom.

- Piramida finansowa? - Nie wiem.

Bez dokumentacji nie mogę mieć pewności.

Dopóki tego nie sprawdzisz, wstrzymajmy się.

Rozmawiałaś o tym z Kevinem i Sarah?

Raczej nie będą chcieli dużego wesela.

Dużo mnie ominęło.

Teraz mogę dać coś od siebie. Nie zmarnuję tego.

Rozumiem, ale oni nie są już dziećmi.

Może sami woleliby się tym zająć.

Masz rację.

Zamiast cateringu trzeba znaleźć suknię.

- Pamiętaj o druhnach. - Widzisz?

No to...

inspektor budowlany się mylił, prawda?

Niestety nie. Byłem tam dziś rano.

Odbudowa gospody bez rozbiórki

będzie nieopłacalna.

To kiedy możesz zacząć?

Nie słyszysz, co mówię.

Słyszę.

Ale nie słucham.

Pożegnałaś się już z gospodą.

Czemu chcesz tam wrócić?

Bo ją stworzyłam.

To była pierwsza rzecz w pełni moja i udana.

I tam poznałam Davida.