James May: Our Man In Japan

Hallo, kijkers. Jullie raden vast al aan het enorme gebouw achter me

dat ik net in Mumbai ben aangekomen, bij de Poort van India.

Voor me ligt een epische reis van kust tot kust

door wat wellicht het kleurrijkste land ter wereld is.

We omarmen het moderne, het historische, het artistieke,

het creatieve, het culturele... Namasté.

Het culinaire en het natuurlijke, en het wordt zonder meer fantastisch.

Eerst ga ik naar het centrum van Mumbai

voor een buitengewoon verfrissend kopje chai,

terwijl jullie naar het intro kijken. Veel plezier.

Jullie kennen allemaal het recept voor een reisshow.

Vermijd culturele toe-eigening...

Big Ben?

...gebruik adembenemende beelden,

voeg een traditioneel muziekje toe

en toon zeer geduldige locals.

Ik kreeg een minzaam knikje, dat 'Mm' betekent.

Maar dit is India en het is anders.

Heel anders.

We gaan erin.

Het is tamelijk groot, vol tegenstrijdigheden, verrassingen...

Tot kijk.

...misvattingen...

Nee, bedankt.

...chaos...

De tafel waait weg. De mensen waaien weg.

...kalmte.

Niet slecht, hè?

Een queeste van 5000 kilometer van kust tot kust over zeer droge stukken,

zweetstukken...

Daar kan een tijger zitten.

...hoge stukken

en heel luidruchtige stukken.

Ik riskeer mijn leven,

zijn ledematen

en jullie ogen.

Wacht tot mijn gezicht terug is.

Bedankt.

Ik ga oude rituelen ervaren...

Mag je iemands hoofd ermee afhakken

-als ze je ergeren? -Nee.

Goed.

...grappen over de Britten

en exquise smaken.

Heftig.

Pudding?

Dit is gebakken brood in suikerstroop.

Echt?

Ik tref het onverwachte...

Wil je...

...en het verhevene,

in een poging te ontdekken waarom dit

de populairste toeristische bestemming is.

Dit zal ook vaak gebeuren.

Dat is de schelp.

Pardon, ik had geen biryani moeten eten.

Dat is de...

In de laatste twee Our Man In, in Japan en Italië,

ben ik door de lengte van het land gereisd,

maar helaas is India daar veel te groot voor.

Dus deze keer steek ik het land dwars over,

van west naar oost, van de Arabische Zee tot de Golf van Bengalen,

onderwijl wat ronddwalend. Hopelijk toon ik jullie

de belangrijkste aspecten van het Indiase leven.

Maar ik erken ook, als je in Kerala of Chennai woont,

of Hyderabad, of een van de andere plaatsen

die me de afgelopen drie of vier dagen hebben getweet,

dat India meer heeft dan dat.

Ik ben hier al vier of vijf keer geweest,

maar ik voel me zo'n softe westerling

die voor het eerst komt.

Het voelt gewoon alsof India je in elkaar probeert te slaan.

Om me te helpen de ervaring te overleven,

heb ik een culturele bodyguard gekregen,

een stand-upcomedian, genaamd Aditi.

Ze heeft me opgehaald in India's effectiefste oplossing voor stadsvervoer,

de gebrekkige autoriksja op wielen.

Mumbai is de stressvolste stad in het land om in te rijden.

-In de wereld, blijkbaar. -Dat zal best.

Daarom ben ik heel relaxed,

want ik kan niet rijden.

Dat briesje dat binnenkomt, is fijn.

Daarom neem je liever een riksja dan een taxi,

wanneer dan ook, ook al is dit levensgevaarlijk.

Waarom levensgevaarlijk?

Heb je gezien dat er geen veiligheidsgordels zijn?

Ja.

En ze zijn niet erg stabiel.

Ze vallen niet om, toch?

-Dat kunnen ze wel. -Echt?

Ja, zeker.

-Ik heb een vraag... -Ja.

Waarom India, James? Waarom doe je dit?

-Waarom we India doen? -Ja.

De Britten zijn erdoor gefascineerd.

Kijk naar de Indiase invloed in Engeland, vooral op het eten.

Ons eten is in mijn leven volledig getransformeerd.

Een van de amusante dingen aan Britten van de huidige generatie ontmoeten

is dat ze erg schaapachtig zijn over 200 jaar slavernij.

Dat zijn we over alles.

Zo van: dat was ik niet persoonlijk, maar dat waren wij.

Ik was het niet. Zo oud ben ik niet.

Zit India nog steeds met de koloniale erfenis?

Dit is als land een zeer interessante tijd

omdat we de ketenen van het kolonialisme proberen af te werpen

en onze eigen identiteit ontdekken.

We zijn al bijna een supermacht

-voor ongeveer drie decennia. -Ja.

Dat maakt India zo enorm fascinerend nu,

de staat van transitie.

Grote genade.

Natuurlijk.

Die man was suïcidaal. Zag je dat?

Dat gebeurt bijna elke dag. Het valt me niet eens op.

Ja. Waar gaan we trouwens heen?

Vanavond ga ik een set bij de comedyclub doen.

Wil je ook komen?

Ik ga wel ja zeggen, maar ik weet wat dat betekent.

Grappen over je maken als we alleen zijn heeft weinig zin.

Ik wil het doen als mensen kijken.

-Wil je een publiek? -Ja.

Eens kijken of ik lach. Dat is de...

Dat is afgesproken.

Stand-up geniet veel populariteit in India

en Aditi heeft guitige, jonge Mumbai-komieken uitgenodigd,

om voor haar op te warmen.

Ze zijn allemaal geïnstrueerd om mij te pesten.

Lach, er ligt nu druk op jullie.

De Britten zijn hier, dus jullie moeten lachen,

anders blijven ze nog 150 jaar om jullie te leren lachen.

Braad je kip goed door

en denk erom, alleen veilige seks.

Hij pakt het voedselprobleem en de bevolkingskwestie aan

in één Tweet. Snap je?

Als Mumbais leuksten me op het podium halen voor nog meer vernedering,

ben ik dankbaar als het tijd is voor de hoofdact.

Applaus voor Aditi Mittal.

Goedenavond, allemaal.

Zijn er Britten in het publiek vanavond?

O, god. Daar gaan we weer.

Volgens mij heb je een kam nodig.

Val een land binnen en pik er een.

Toen ik klein was, schreef ik verhalen.

Ze begonnen altijd met: 'Toen ging de zon schijnen

'en ging ik buiten met mijn denkbeeldige vriendjes spelen.'

Mijn vader zei dan: 'Betaa, dit is India.

'Eén, de zon schijnt altijd

'en twee, stel je niet nog meer mensen voor.

'We zijn al met 1,3 miljard.'

Bedankt, dames en heren.

Ik ben Aditi Mittal. Een fijne avond.

Je was best wreed, maar dat had ik verwacht

en het had veel erger kunnen zijn.

Zou je zonder ons ook grappen maken

over mensen uit Engeland die een land binnenvallen om een kam te pikken?

-Heel goedkoop, trouwens. -Graag gedaan.

Misschien niet bij dit publiek,

want het zijn maar kids, die zeggen: 'Vielen de Britten bij ons binnen?

'Het staat niet op Insta, dus ik weet het niet.'

Maar...

Na te zijn afgemaakt door Aditi en haar vrienden,

ben ik benieuwd of de stad zelf wat vergevingsgezinder is.

Mumbai is niet alleen de comedy-hoofdstad van India,

maar ook de belangrijkste handelsstad, met een bloeiende economie

ter waarde van meer dan 25 biljoen roepie of 250 miljard pond per jaar.

Maar vandaag ga ik naar een plek die op het eerste gezicht

het economische wonder van Mumbai lijkt te zijn misgelopen.

Goed, welkom in Dharavi,

in de volksmond de sloppenwijk van Mumbai genoemd.

Het is ruim twee vierkante kilometer groot en de bevolkingsdichtheid

wordt geschat op ongeveer 800.000 mensen op deze twee vierkante kilometer

of meer dan 50 keer zo dichtbevolkt als Londen, waar ik woon.

Slechts een derde van de gebouwen heeft een wateraansluiting,

met tien man op een kamer wonen is niet ongewoon.

Maar als ik even een softe, westerse liberaal mag zijn,

en om mezelf gerust te stellen, is 'sloppenwijk' wat negatief

omdat dit gebied ook bekend is om het lage misdaadcijfer,

het uitstekende onderwijs en de fantastische productiviteit,

want er zijn zo'n 15.000

kleine huisnijverheidsbedrijfjes zonder vergunning

en er gaat jaarlijks meer dan een miljard dollar om.

Klaar? Goed.

Dharavi dateert uit de 19e eeuw

en is een wanordelijk doolhof van steegjes en straten,

volgestouwd met huizen, bedrijven, dieren, geuren en geluiden.

Mijn eerste bestemming

is een plasticrecyclingbedrijf waar ik Vinek tref,

een gids die hier al zijn hele leven woont en werkt.

-Namasté. -Namasté.

Wat is dit?

In deze eenheid sorteren ze het plastic op kleur

en ze versnipperen het hier. Deze machine versnippert het plastic.

Juist.

Ze sturen dit plastic naar een andere eenheid,

waar ze het smelten en in kleinere, nieuwe stukjes snipperen,

zodat het weer kan worden gebruikt om nieuw plastic te maken.

Juist. Hoeveel produceren ze?

Tien tot twintig ton plastic.

-In een maand? -Ja.

Ze rijden rond en rapen het plastic van straat?