Tale of the Nine Tailed 1938 (Gumihodyeon 1938 / 구미호뎐1938)

กวางฮวามุนเหรอ

อะไรเนี่ย เราอยู่ในยุคราชวงศ์โชซ็อนเหรอ

จะยุคไหนก็เถอะ เราต้องตามหาฮงจูก่อน

จริงๆ เลย

อะไรกัน…

มูยอง ไม่นะ อย่าหายใจเข้าไป

อะไรเนี่ย เฮ้ย

- นี่ มูยอง - ฉันแก้เชือกไม่ได้

บ้าเอ๊ย…

ไม่นะ สาวๆ เรามาคุยกันดีกว่าไหม

คุยกันเถอะ คุยสิ

นี่ มูยอง

เรายังไม่ตาย นี่มันเรื่องอะไร

เลือดปลอมนี่

น่าเสียดายออกนะคะ ถ้าต้องทิ้งมีดราคาแพงที่ทื่อไปแล้ว

เอาล่ะนะ

แค่ใช้ที่ลับมีดอเนกประสงค์นี้กดแล้วดึงไม่กี่ครั้ง

ว้าว เหมือนดาบเล่มใหม่เลย

เราออกแบบมาให้ใช้งานสะดวก ทำให้จับได้กระชับมือ

- โดยที่ไม่ลื่น - คัต โอเค

เปลี่ยนชุดถ่ายฉากต่อไป เร็วเข้า

ลุกเลยครับ เราจะถ่ายต่อในสิบนาที

เอามา

"เจ้าสาวเสือจางซาน" เหรอ

กองถ่ายละครทีวีนี่ ไม่ใช่ยุคราชวงศ์โชซ็อนแล้ว

นี่คือโลกที่เขาสร้างขึ้นมาสินะ

เราออกไปจากกองถ่ายบ้านี่กันก่อนเถอะ

นี่เราถ่ายละครทีวีหรือถ่ายโฆษณากันแน่

บทห่วยแตกโคตร ยังไม่จบเลยด้วยซ้ำ

- เราต้องใช้เลือดอีกถังหนึ่งเต็มๆ - เอาน้ำเชื่อมข้าวโพดกับสีผสมมา

ดูรายละเอียดสิ อย่างกับกองถ่ายจริงๆ

แต่มันเป็นไปได้ยังไง

ไม่ว่าปีศาจจะทรงพลังแค่ไหน เขาก็เดินทางข้ามเวลาไม่ได้

- ฮงจูอยู่ที่ไหนกันนะ - ให้ตายสิ

- นักแสดงนำมาสายอีกแล้วเหรอ - เธอเพิ่งมาถึงครับ

พวกดาราดังนี่ไม่สนคนอื่นเลยนะ

ให้ตาย เราจะไปตามหาเธอยังไง ไปดูทางนั้นกันเถอะ

ยินดีต้อนรับครับ

- ฮงจู - ดีจังที่เธอปลอดภัย

อะไรเนี่ย

นี่ใครเหรอ

ผู้ชายหมายเลขสี่กับห้าน่ะครับ

นักแสดงสมทบมาคุยกับฉันได้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ขอโทษครับ พวกเขาเพิ่งมาใหม่ ขอโทษครับ

- เอาออกไปเลย - ไม่สิ ฮงจู คือ…

- นี่ - หลีกไปครับ

ขอโทษจริงๆ นะครับ…

- นั่นฮงจูใช่ไหม - ทำไมเธอจำเราไม่ได้

ต้องมนตร์เสือจางซานเหรอ

ไม่ได้การแล้ว ไปลากเธอออกมากัน

แต่ทำไมเธอถึงเป็นนักแสดงนำ แต่ฉันได้แค่บทนักแสดงสมทบเนี่ยนะ

ทำไมนายเป็นหมายเลขสี่ แล้วฉันเป็นหมายเลขห้าล่ะ

- ตอนนี้เรื่องนั้นสำคัญด้วยเหรอ - สำคัญสิ

ไอ้เสือจางซานเวรนั่น…

พร้อม แอคชั่น

- เราอยู่ไหนแล้ว - ทำไมมาอยู่ที่นี่

นี่ ชุดนาย หมวก คราวนี้อะไรอีกเนี่ย

นั่นใครน่ะ

ฮงจู

ฮงจู

- ฉันเอง มูยอง - มูยองไง

- มูยองเหรอ - ทำไมจำฉันที่เป็นเพื่อนเธอไม่ได้ล่ะ

ฉันความจำเสื่อมหลังจากตกลงไปในทะเลสาบ

เหลือจะเชื่อเลย นี่ ลืมเรื่องไร้สาระนี่แล้วไปกับเราเถอะ

- ฉันไม่ไป ไปไม่ได้ - ทำไมล่ะ

เพราะเขาคือเจ้าบ่าวคนเดียวของฉัน

ตั้งสติหน่อยไอ้นี่ เธอต้องมนตร์สะกดเสือจางซาน มานี่

คัต หยุดถ่าย

- ให้ตาย จริงๆ เลย - เฮ้ย

- พระเจ้า - อะไรอีก

พวกนายมาจากบริษัทไหน กล้าต่อยนักแสดงหญิงได้ไง

คุณพระ คุณเจอพวกบ้านี่จากที่ไหนเนี่ย

- ขอโทษครับ เรามาถ่ายกันอีกเทคนะ - น่ารำคาญจริงๆ

ใครบอก

ฉันไม่ไป ไปไม่ได้

เพราะเขาคือเจ้าบ่าวคนเดียวของฉัน

- นี่ฉากจากก่อนหน้านี้เหรอ - น่าจะนะ

- บ้าเอ๊ย พอได้แล้ว - คัต เทคสาม

- ฉันไม่ไป ไปไม่ได้ - ฮึ่ย

คัต เทคสี่

ฉันไม่ไป ไปไม่ได้

เพราะเขาคือเจ้าบ่าวคนเดียวของฉัน

สติจะแตกแล้วโว้ย ทำไมเราเอาแต่พูดประโยคเดิมๆ

นี่บท

- เพราะเขาคือเจ้าบ่าวคนเดียวของฉัน - "แหงสิ

เสือจางซานทั้งแข็งแกร่งกว่า ทั้งงดงามกว่าเรา

- แต่เรามาเพื่อช่วยเธอนะ" - บทบ้าอะไรเนี่ย ถามจริง

อ่านไปเถอะ

"มูยอง เราไปกันดีกว่าไหม ฮงจูจะได้มีความสุข

วงเล็บเปิด พูดทั้งน้ำตา วงเล็บปิด

- ฮงจู เธอควรอยู่ที่นี่" - นั่นไม่ใช่…

พวกนายอาจจะเป็นเพื่อนฉัน

แต่นายเป็นตัวปลอม ส่วนนายก็ชั่วร้าย

เธอคิดว่าฉันเป็นตัวปลอมเหรอ

นายมีสองคนนี่

คนติดฝิ่นที่แมนจูเรียคือตัวจริง

นายมีสองคนนี่

คนติดฝิ่นที่แมนจูเรียคือตัวจริง

อะไรน่ะ ประโยคนี้อยู่ในบทได้ยังไง

ไอ้เวรนี่รู้เรื่องเรามากกว่าที่เราคิด

รู้สึกไม่ดีเลย พาเธอออกไปกันเถอะ

เจ็บปวดเหลือเกินที่ต้องไล่พวกเขาไป…

ฉันปลอบใจตัวเองด้วยมักกอลลีขวดนี้ดีกว่า

(มักกอลลีเทพแห่งภูเขา ทำจากข้าวในประเทศ 100 เปอร์เซ็นต์)

วิธีบ่มด้วยอุณหภูมิต่ำเป็นเวลานาน

จะรักษายีสต์ให้สดใหม่

แถมกินแล้วไม่เรอ ไม่เมาค้าง

- คัต โอเค - ดีมาก

- ทำได้ดีมากครับ - ให้ตาย หนักเป็นบ้าเลย หลีก

ทำได้ดีมากครับ

- เร็วเข้า - ฉันหิว หลีกไป

ทำยังไงกันดี

ฮงจูอยู่ในสภาพนั้น แถมเราออกไปเองก็ไม่ได้

- เขาแข็งแกร่งกว่าที่ฉันคิด - นี่ เผากองถ่ายกันเถอะ

- ได้เหรอ - ได้สิ ยังไงก็เป็นภาพลวงตาอยู่แล้วนี่

จุดไฟเลย

- ทำอะไรของนาย - ฉันใช้พลังไฟไม่ได้

- นายลองสิ - จริงๆ เลย

เวรเอ๊ย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

- ฟ้าผ่า ฟ้าร้อง ไม่ได้ผลเลย - เราคงใช้พลังที่นี่ไม่ได้

เดี๋ยว เดี๋ยวนะ

ละครนี้ชื่อเจ้าสาวเสือจางซาน

ถ้าฮงจูเป็นเจ้าสาว…

เขาก็ต้องอยู่ในละครด้วยสิ

มาจับไอ้เวรนั่นกันก่อนเถอะ

ยอนกับมูยองทำอะไรนะ

กล้ากระโดดเข้าไปในที่แบบนั้นสุ่มสี่สุ่มห้าได้ไง

- ที่แบบไหนเหรอครับ - ฟังนะ

นี่คือโลกคนเป็น นี่โลกคนตาย

เส้นทางของผู้ถูกสาปแช่งอยู่ระหว่างสองโลกนี้

มองแวบแรกจะดูเหมือนความจริง

แต่มันเป็นสนามเด็กเล่นของปีศาจอายุนับพันปี

เป็นที่ที่แม้แต่เรา หรือเหล่าทวยเทพ ก็เข้าไปโดยประมาทไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นเสือจางซานอีก

หมอนี่เป็นใครกันแน่ครับ

นักเลียนแบบ

นานมาแล้ว มีเสือตัวหนึ่งอาศัยอยู่ที่จางซาน

ที่มีความสามารถพิเศษในการเลียนแบบผู้อื่น

ตอนแรกมันเลียนแบบเสียงสัตว์ร้าย จากนั้นก็เสียงมนุษย์

และสุดท้าย มันก็เลียนแบบเทพเจ้า

- เทพเจ้านี่หมายถึง - มันอยากได้ตำแหน่งเทพภูเขา

- เขาอยากเป็นเทพภูเขาเหรอ - ไม่ใช่แค่เลียนแบบเสียงนะ

เขาเลียนแบบได้ทุกอย่าง ที่เราเห็น ได้ยิน หรือพูด

รวมทั้งความทรงจำ

ยอนตั้งใจจะกลับมายังไง

เขามีเส้นด้ายผูกกับตัวไว้ ส่วนเข็ดด้ายอยู่กับท่านอีรัง

เส้นทางยังเปิดอยู่เหรอ

- พวกงี่เง่านี่ - ทำไมครับ มีอะไร

เขาจะพยายามข้ามมาจากโลกนั้นน่ะสิ

อีรังตกอยู่ในอันตราย

อะไรนะครับ

ฮัลโหล

- กูชินจูเหรอ - ท่านอีรัง เขากำลังมา

- นายพูดเรื่องอะไร - ไม่มีเวลาแล้ว ตั้งใจฟังผมนะครับ

เอาเลือดป้ายด้ายไว้ เร็วเข้าครับ

โอเค เสร็จแล้ว

ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วสินะครับ

เตรียมพร้อมอะไร

ให้ฉันเข้าไปในโลกนั้น

เขาไม่ใช่ชินจู

- ไม่รับสายเหรอ - สายไม่ว่าง ผมจะไปเช็กดูครับ

บอกเขาว่าไม่ว่าจะทำอะไร อย่าให้ด้ายเปื้อนเลือดเด็ดขาด

- นั่นจะเป็นเหมือนคำเชิญ - ได้ครับ

ถ้าเขาปล่อยด้าย

- เส้นทางกลับจะหายไป - ท่านอีรังไม่ปล่อยหรอกครับ ไม่มีทาง

ไม่อยากจะเชื่อว่ามันคือเสือจางซาน

- เป็นเรื่องบังเอิญเหรอที่พวกเขาเจอมันเข้า - ต้องเป็นฝีมือมูยองแน่

เขาต้องการเสือจางซานเพื่อแก้ไขร่างกายเขา

ขณะที่หลงลืมความขุ่นเคืองลึกๆ ของเทพภูเขา…

ที่รัก เราทำยังไงเรื่องเด็กๆ ดี

พวกเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องคิดหาทางเอง

เพื่อพาฮงจูกลับมาจากโลกนั้น

สุดท้ายแล้ว

พวกเขาจะต้องช่วยเหลือกัน

- ขอแก้วหนึ่งนะครับ - ครับ

ขอโทษนะครับ

ฉันอยากรู้น่ะ ใครเป็นคนเขียนบทเหรอ

ผู้กำกับเขียนเองครับ

- ผู้กำกับเหรอ - ใช่

- ผู้กำกับครับ - ว่าไง

- ผู้กำกับคือเสือจางซานหรือเปล่า - ไอ้บ้านี่พูดเรื่องอะไร

ถ้าไม่รู้ก็ โดนอัดก่อนเลยแล้วกัน

อะไรเนี่ย

สมควรโดนแล้ว

ใครบอกให้เขียนบทขยะนี่

- ผมแค่ทำตามที่เขาสั่ง - ใครสั่งให้ทำ

คือ…

ใครนะ

- ใครคือเสือจางซาน - เสือจางซานเหรอ

เฮ้ยๆ

รัง อยู่ตรงนั้นหรือเปล่า

อียอนเหรอ

อียอน

- ไม่สิ นายไม่ใช่อียอนใช่ไหม - ฉันเอง

ดึงฉันเข้าไป เร็วเข้า มูยองโดนโจมตี

- พิสูจน์สิว่านายคือเขา - บอกแล้วไงว่าจะเลี้ยงแน็งมย็อน

ไม่มีเวลาแล้ว เร็วเข้า

แกอยู่ไหน

เล่นกับอาหารจะนำโชคร้ายมานะ

นี่ของที่รักฉันค่ะ