The first 170 lines.
รอมาสิบปีเลยค่ะ
ซีรีส์ที่น่าจับตามากที่สุดในหน้าร้อนนี้
"โดดเดี่ยวมาสิบปี"
เฮ้ๆ นี่มันเขาวงกตรึไง
หยุดนะ
บ้าจริง
อะไรเนี่ย มากับผู้ชายจริงด้วยงั้นเหรอ
เดี๋ยวก่อน
ฮารุกิเหรอ
โธ่ ฮายาโตะช้านะ มาช้ามาก
ขอโทษที สถานีมันกว้างไปหน่อย
อุ๊ยๆ อย่าบอกนะว่าเขินเราน่ะ
ไม่ใช่
วันนี้แต่งหน้าด้วยเหรอ
อื้ม เพิ่งเคยแต่งครั้งแรก แต่ก็ลองพยายามดูน่ะ
เป็นยังไงบ้างล่ะ
มันก็ น่ารักมาก
อื้ม เข้ากับเธอมากเลยละ
นี่มันคือไอ้นั่นนะ
ไอ้นั่นสินะ
แต่งตัวมาเพื่อฉันแล้วมาโชว์ให้ดูสินะ
ไม่ใช่ ก็ไม่ใช่แหละ แต่คือ...
ไปเถอะ รีบไปเลือกมือถือกัน
ฮารุกิ
ขอบคุณนะ
อื้ม
ช่วยได้มากเลย ฮารุกิ
ถ้ามาคนเดียวคงไม่รอดแน่
ด้วยความยินดี
แต่ดีแล้วเหรอที่เอาแบบเดียวกัน
รุ่นอื่นก็มีอีกตั้งเยอะ
เป็นคู่กันก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ
คู่เหรอ
ก็นี่ไง
ถ้าไม่เข้าใจวิธีใช้งานก็ถามได้ด้วย
อย่างนั้นหรอกเหรอ
แต่ถ้างั้นก็เอาแบบเดียวกับฮิเมะจังก็ได้นี่
ฮิเมโกะเป็นน้องสาวฉันนะ มันรู้สึกไม่ดี
เป็นความรู้สึกที่เราไม่ค่อยเข้าใจเลยนะ
ขอโทษที ฉันเดินไวไปรึเปล่า
ยังไม่ชินกับรองเท้านั้นใช่ไหม
ไม่ใช่ตรงนั้นหรอก
เรื่องความยาวน่ะ
มันสั้นน่ะค่ะ
เนื้อผ้าก็บางจนวางใจไม่ได้
แล้วตรงต้นขาก็เย็นมากเลยด้วย
เวลาลมหรืออะไรพัดก็เหมือนจะปลิว
แล้วถ้าจะเก็บของที่ตกลงพื้น
ถ้าไม่ระวังให้ดีก็คงมองเห็นแน่
อ๋อ ลำบากน่าดูเลยนะ
ว่าแต่มีแค่เราที่ต้องมารู้สึกแบบนี้ ไม่คิดว่ามันไม่ยุติธรรมบ้างเหรอ
ฮายาโตะก็ใส่บ้างสิ จะได้เข้าใจความลำบากของเรา
อย่าพูดบ้าๆ สิ อีกอย่าง ก็ไม่เข้ากับฉันด้วย
จะใช่เหรอ
ฮายาโตะคือพี่ชายของฮิเมะจังด้วย
เราว่าต้องเหมาะมากแน่นอน
ลองทำดูน่าจะดี...
ฉันเริ่มเข้าใจความรู้สึก ของฮิเมะจังเมื่อวานขึ้นมาหน่อยแล้ว
เฮ้ย หยุดเลยนะ ไม่ต้องเข้าใจ จริงจังนะ
ให้ตายเถอะ
นี่สินะเมืองใหญ่
ฮายาโตะ
อยากไปที่ไหนรึเปล่า
เยอะแบบนี้จะหาร้านที่อยากไปยังไง
เวลาแบบนี้แหละที่มือถือต้องออกโรง
จริงด้วย
แค่ใส่ชื่อร้านกับชื่อเมืองแล้วกดค้นหา
โห ออกมาแล้ว สุดยอด
ไหนๆ
ร้านร้อยเหรียญขนาดเท่านี้เลยเหรอ
เราก็เพิ่งเคยมาเหมือนกัน
สามารถซื้อทุกอย่างที่นี่ได้ ในราคา 100 เยนทั้งหมดเลยงั้นเหรอ
ดีละ ไปกันเลย
อื้ม
ลังเลจนซื้ออะไรไม่ได้เลย
ฮายาโตะมีนิสัยแบบนั้น มาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วเนอะ
ไปซื้อขนมที่ร้านคุณยายมูราโอะ
แต่สุดท้ายก็เลือกไม่ได้
เวลาลังเลส่วนมากก็ต้องรามูเนะกับไอศกรีม
กลายเป็นเรื่องปกติไปเลย
นั่นสินะ
คิดถึงช่วงเวลานั้นจังเลยนะ
ฮารุ...
กิ
หิวข้าวเนอะ
ตอนนี้ก็บ่ายโมงแล้ว
หาร้านกินข้าวกันเถอะ
ถ้างั้น เรามีที่ที่อยากไปละ
ที่นี่มันอะไร
ถ้าเป็นร้านคาราโอเกะที่สึกิโนเสะ
ก็น่าจะเป็นตามงานชุมนุมหรือไม่ก็ในรถบัส
ตายจริง ทำเรื่องดูไม่ได้เข้าแล้วสิ
ที่ผ่านมาจนเมื่อกี้เราฝืนมาตลอดเลยน่ะ
อายจัง
ฉันมองเห็นเต็มๆ เลยนะ ให้ตายเถอะ
หรือว่าจะใจสั่นเลยรึเปล่า
พอรู้ตัวว่ารู้สึกเหมือนตอนเห็นฮิเมโกะ
ก็แอบตกใจอยู่ละนะ
แบบนั้นมันหมายความว่ายังไงกันนะ
เราพูดเองมันก็ยังไงๆ อยู่หรอก
แต่เห็นแบบนี้เราก็เนื้อหอมมากเลยนะ
เฮ้
เป็นไง ฮายาโตะ
ฮารุกิ
ขออนุญาตค่า
ฮันนี่โทสต์กล้วยสุกเมเปิลไซรัปพุดดิ้งค่า
อาหารที่สั่งครบแล้วใช่ไหมคะ
- ค่ะ - ครับ
ที่นี่ไม่ใช่ที่ทำเรื่องแบบนั้น กรุณาหยุดการกระทำด้วยนะคะ
เรา เราไม่ใช่คนทำตัวไม่สำรวม...
ใจเย็น
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าทำตัวไม่สำรวมจริง
เดี๋ยว เธอ บ้าจริง ฉันเอาด้วย
กินเยอะไปหน่อย
ทำอะไรลงไปเนี่ย
บ้าจริงๆ เลยเนอะ
อุตส่าห์มาคาราโอเกะเป็นครั้งแรก
แต่ดันไม่ได้ร้องสักเพลงเลยเนอะ
นั่นสินะ
เอาไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน
นั่นสินะ ครั้งหน้านะ
ฮายาโตะเนี่ย เป็นเด็กผู้ชายจริงๆ เลยเนอะ
จู่ๆ เป็นอะไรของเธอ
แค่คิดว่าพวกเราเป็นอะไรกันแน่น่ะ
ฮายาโตะคือฮายาโตะ ส่วนเราก็คือเรา
ยากจังแฮะ
แต่ถึงอย่างนั้น
พวกเราก็คือพวกเราไง
พวกเราก็คือพวกเราเหรอ
ดูสิ ตรงนั้นมีอะไรรึเปล่านะ
ไปดูกันเถอะ
ฮารุกิ
ถ่ายหนังเหรอ
ถ่ายทำ "โดดเดี่ยวมาสิบปี" ไม่ใช่เหรอ
ทาคุระ มาโอะอย่างโหด ดูสาวมาก
แต่ได้ยินว่าชีวิตส่วนตัวค่อนข้างแย่เลย
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยกโทษให้ได้
คนนั้น ที่เห็นที่สถานีเมื่อเช้า
ฮารุกิ
ฮารุกิ
ฮารุกิ
ถ้าเดินไปตามแนวรถไฟจะกลับบ้านได้รึเปล่านะ
ไม่รู้สิ
ลองไปกันดูเถอะ
ฮายาโตะ
ฮายาโตะเนี่ย
ชอบฝืนใจตลอดเลยเนอะ
งั้นเหรอ
มือใหญ่และสากมากเลยนะ
เพราะฉันช่วยงานที่ไร่ที่สวนบ่อยน่ะ
แต่ก่อนเราตัวสูงกว่าด้วยซ้ำนะ
จำไม่ได้แฮะ
แต่เราจำได้นะ
มาเล่นด้วยกันเถอะ
ตอนเจอกันครั้งแรกก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
ฮายาโตะ
ช่วยฟังเราบ่นแค่สักเรื่องได้รึเปล่า
อื้ม
เราน่ะ
อื้ม
อาศัยอยู่บ้านหลังนั้นแค่คนเดียวน่ะ
คุณแม่ คุณพ่อ
มันอันตรายนะ
แต่ก็เฝ้ารออย่างเป็นเด็กดีอยู่เสมอเลยนะ
ก็ประมาณนั้นแหละ
ถึงสถานีซะแล้วสิ
นั่นสินะ
มันเร็วไปสำหรับมื้อเย็นรึเปล่านะ
ถ้าฮิเมะจังอ่านหนังสืออยู่
เราไปรบกวนก็คงไม่ดีด้วย
No comments yet. Be the first to leave one.