The first 200 lines.
ขึ้นรถได้แล้ว
ขึ้นรถได้แล้ว
คุณลุงคะ ดูนี่สิ
ให้คุณลุงค่ะ
เด็กๆ คาดเข็มขัดเร็ว
- นายูล มานั่งเร็ว - ค่ะ
ทุกคนคาดเข็มขัดหรือยัง
- ค่ะ - ครับ
คุณคนขับคะ ไปได้เลยค่ะ
- ไปกัน - ไปกัน
ตรวจเจอปีศาจ
ขอโทษนะคะ
ขับช้าหน่อยได้ไหมคะ
เด็กๆ กลัวค่ะ
ทำไมเล่า สนุกจะตาย
คะ
ปีศาจกำลังขับรถบัสรร.อนุบาล
โรงเรียนอนุบาลดาซึล
รถบัสสีเหลืองมีรูปเมฆข้างรถ
ที่แยกชุงจิน
แกอยู่ไหน
กลัวหัวหดจนหนีไปซ่อนเหรอ
พอจับได้ แกตายแน่
ขอสนุกกว่านี้หน่อยเหอะน่า
ไอ้เวร
โถ เด็กๆ เอ๊ย
มาที่แขวงชุงจิน 2
เด็กๆ อยู่ในอันตราย
เห็นเด็กๆ ร้องไห้แล้วปวดใจ รีบจบงานกันเถอะ
อะไรเนี่ย
อะไร…
เฮ้ย
อย่ามานะเว้ย
หยุดซะที
มันมุ่งหน้าไปถนนชุงจิน
เราต้องหยุดมัน
ฉันไปเอง
ไปกันเร็ว คุณชู
เดี๋ยว มีคนเจ็บอยู่
ให้ตายสิ
แม่จ๋า
- แม่จ๋า - โธ่เว้ย
ไปเรียนขับรถบ้างเถอะ
เวรละ
ฉันหยุดรถไม่ได้
เบรกแตก
สะพานชุงจินสามกำลังก่อสร้าง
ไปที่สะพานนั้น
รับทราบค่ะ
ยังไงก็ต้องช่วยเด็กให้ได้
ฮานา
ต้องหยุดตรงนี้แหละ
จัดมา
เกาะแน่นๆ นะเด็กๆ
หนูเป็นอะไรไหม
เป็นอะไรไหม
มีใครเจ็บหรือเปล่า
คุณคะ ไหวไหมคะ
ไหวค่ะ
นายูล
ไม่นะ
วางเด็กลง
บอกให้วาง
กำลังสนุกอยู่ดีๆ
แกมาทำแผนฉันพังหมด
ไม่นะ
วางเด็กลง
ไอ้ชั่ว…
อย่าขยับ
อย่า ความปลอดภัยของเด็กมาเป็นอันดับแรก
บอกว่าอย่าขยับไง
เกิดอะไรขึ้น
ขอโทษที่มาช้า
ทำให้ต้องรอสินะ
โซมุน
ไอ้เจ้าโซมุน
ไม่ได้ยินที่พูดหรือไง
จำไว้นะ
แกเป็นคนฆ่าเด็กคนนี้
- ไม่ - เวรเอ๊ย
หนูปลอดภัยแล้ว มันจบแล้ว
ส่วนแกยังมีต่อ
บ๊ายบาย
เก่งมาก
สวัสดี
เอาละ เราควรจะปิดตาเด็กๆ ไหม
ให้เด็กๆ ได้ดูมันถูกลงโทษซะหน่อยเถอะ
แต่เราควรลบความทรงจำพวกเด็กๆ นะ
จะได้ไม่ฝันร้าย
เป็นคนดีจริงๆ
ไม่เป็นไรแล้วนะ
โซมุน
กินโสมป่าเพิ่มพลังมาเหรอ
ตกใจหมดเลย
ท่าลงสวยดี
มาตรงเวลาไม่เป็นหรือไง
โซมุน นึกว่าจะไม่มาแล้ว
คิดว่ามาช้าแล้วเป็นพระเอกมั้ง
- เปล่า… - มโนทั้งนั้น
โซมุนเป็นพระเอกได้แน่ๆ
ที่สำคัญคือผมมานะ
คุณชูรักษาโรคขี้มโนได้ไหมคะ
ไม่ได้หรอก
ดีนะที่ได้มาอยู่พร้อมหน้ากันแบบนี้
ใช่มะ
มันทำอะไรของมัน
น่าสมเพชจริงๆ
ผมเรียกปีศาจเอง
อีกแล้วเหรอ
ครับ
อีกแล้ว
เราประกาศจับตัวมันข้อหาลักพาตัว และฆาตกรรม แต่ก็ยังหาตัวไม่เจอ
แล้วโมทักไปรู้ได้ไงว่า มันเป็นคนขับรถโรงเรียนอนุบาล
- เขาบอกว่า… - ว่า
- ว่าเขามีลางสังหรณ์ - นั่นแหละ
ลางสังหรณ์จากไหนล่ะ
เห็นว่าสัมผัสได้ตอนนั่งอึในห้องน้ำครับ
ก็นั่นแหละ
เขาจับคนร้าย ทุกครั้งที่เข้าไปอึได้ยังไงกัน
เก่งมาก โซมุน
ยินดีครับ
พี่ฮานา ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
แน่นอน
อูชิก นี่ผอมลงหรือเปล่า
แม่ครับ ควงท่อเหล็กเก่งมากเลย
คาโมทักอีกแล้ว
ก็ได้
บอกว่าก็ได้ไง
ฉันเข้าใจแล้วค่ะ คุณคาโมทัก
ไม่ คุณไม่เข้าใจ
ต้องให้ร่างผมพังก่อน คุณถึงจะรู้สึกรู้สาหรือไง
จะเจ้ากี้เจ้าการก็ต้องมีขอบเขตบ้าง
ผมทำเต็มที่แล้วรู้ไหม
รุ่นพี่ นี่ผมเอง ฮันอุล
- มีอะไร - เปิดประตูสิครับ
ผู้กองฝากไอ้นี่มาให้คุณ
- นี่อะไร - เขาบอกให้จับคนร้ายเพิ่มอีก
ฮันอุล
สีชมพูเนี่ยนะ
ไม่แปลกที่โมทักจะไม่พอใจ
จำที่คุณพูดตอนที่คุณกล่อมให้เขาทำงาน
ควบสองงานเพื่อจะได้จับปีศาจเพิ่มขึ้นได้ไหม
ไหนบอกจะหาเด็กใหม่ไฟแรงให้เราไง
แล้วดูโซมุนนี่
เขายอมไม่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อมาทุ่มเททำงานนี้เลยนะ
- พูดเรื่องนั้นทำไม - พูดไปสิ
นึกว่านายสอบไม่ติดซะอีก
ผมตั้งใจสมัครมหาวิทยาลัย ที่ไม่น่าจะสอบติดเองแหละ
ว่าไงนะ
ตามน้ำหน่อยสิ
แต่พอคุณคาโมทักกลับไปเป็นตำรวจ
ก็ช่วยเคาน์เตอร์ปิดคดีได้เยอะเลยนะครับ
คุณชเวชังมุลก็คอยช่วยพวกคุณอีกแรงด้วย
ประธานชเวถึงวัยที่ควรเกษียณได้แล้วนะคะ
เธอพูดถูก
มาลงที่ฉันทำไม
ประชุมที่ยุงใช้เวลานานกว่าที่คิดแฮะ
ให้ตายสิ คุณชู
เราหักโหมไปหน่อยใช่ไหม
งั้นยังไม่เจอใครที่เหมาะสมเหรอครับ
การเป็นเคาน์เตอร์ไม่ใช่เรื่องง่าย
เรากำลังหากันเต็มที่ ช่วยรออีกหน่อยนะคะ
ไม่งั้นคู่หูก็จุกจิกมากไป
ทำไมทุกคนถึงเห็นแก่ตัวนักนะ
พอคิดว่าเจอคนที่ใช่แล้ว
ก็ดันไม่มีมารยาท
พี่ฮานา อย่า
เคาน์เตอร์กับคนของยุง จำเป็นจะต้องทำงานเป็นคู่นะครับ
ก็คิดถึงคนที่อยู่หน้างานหน่อยสิ
จะไม่เอาใครเลยไม่ได้นะ คุณจองกุก
ที่ทำนี่ไม่ได้ทำเพื่อตัวผมเองนะ
ถ้าเราเลือกคนผิดมา พวกคุณแหละจะมีปัญหา
ว่าไงนะ
สุภาพหน่อย
ครับผม
นิสัยเสียชะมัด
เอาละครับ มาเริ่มชั้นเรียน วิชาพลังจิตของครูโซมุนกันดีกว่า
อย่างแรก เมล็ดข้าว
อย่างที่สอง ถั่วแดง
แล้วค่อยยกระดับไปใช้ลูกกอล์ฟ
เห็นพวกคุณพัฒนาขึ้นทุกวันแบบนี้
ในฐานะครูของพวกคุณ ผมภูมิใจมากครับ
เรียกพื้นที่มาซะทีเหอะ
เอาละ วันนี้…
อันนี้ไม่หนักไปหน่อยเหรอ
ลืมหรือไงครับ
"ฉันทำได้"
เราทำได้
ฉันทำได้
- เราทำได้ - เราทำได้
ดี ทีนี้เราเริ่มที่คุณชูนะครับ
รู้สึกถึงพื้นที่
ดึงพลังที่มากับมัน ให้เหมือนกับว่าคุณกำลังตกปลา
เก่งมาก คุณชู
ผมรู้สึกเลยว่าพลังแรง
คุณชู ทำได้แล้ว
- สุดเจ๋ง - อยากทำได้บ้างจัง
อย่าฝืนตัวเองนักสิ
นี่อะไร
ให้ตายสิ
No comments yet. Be the first to leave one.