蝶影追踪

Nyalakan lampu!

Nyalakan lampu!

Di mana budak itu?

Saya sangat takut.

Mari, Si Parut.

Bawa budak itu keluar.

Ya.

Mari sini.

Saya paling benci polis selama ini.

Jika awak bunuh dia,

saya akan percayakan awak.

Qi.

Tolong periksa telefon bimbit saya lagi.

Kenapa ia bermasalah lagi?

Saya telah menggunakan telefon bimbit ini selama bertahun-tahun.

Ia memang dah agak lama,

tapi saya asyik tak sampai hati nak tukar.

Saya tak tahu ia ada masalah apa lagi.

Saya perlu keluar nanti.

Awak kena membaikinya, Qi.

Begini saja dah boleh?

Qi, awak memang mahir membaikinya.

Terima kasih.

Pak cik.

Saya rasa awak tak mahu dengar dia bercakap, kan?

Saya jiran baharu awak.

Tauke, tolong baiki jam tangan ini.

Otaknya bermasalah,

awak cepatlah pergi.

[Pembaikan telefon bimbit, tukar beli telefon bimbit lama]

Pak cik!

Awak nak pergi ke mana?

Kenapa awak diam?

Pakaian awak ini sangat busuk.

Tolonglah cuci baju ini.

Awak kelihatan sangat tak sihat, awak tahu tak?

Awak ada isteri tak?

Awak tak perlu cakap lagi,

tengok pun dah tahu awak tiada isteri.

Awak tahu kenapa awak tiada isteri?

Sebab awak tak gunting rambut,

tak cukur janggut

dan awak juga bisu.

Saya bukan bisu.

Awak nak pergi ke mana sebenarnya?

Tunggu saya!

Biar kita main teka-teki.

Adakah awak tahu apa lagu yang

suka dinyanyi oleh Atuk Dungu ketika memindah gunung?

Awak tak dapat meneka, kan?

Kelakar, kan?

Bolehkah awak berjalan perlahan sedikit?

Awak memang tak reti jaga kanak-kanak.

Awak boleh diam tak?

Awak bukan saja tak reti jaga kanak-kanak,

awak juga tak reti jaga diri sendiri.

Cepatlah balik rumah.

Banyaknya parut.

Ini bukan urusan awak.

Hulurkan tangan awak.

Kelak bawa ia bersama awak

supaya ingat baik-baik peristiwa hari ini.

Biarkan polis narkotik

menjadi penagih dadah.

Hal ini sangat merangsang.

Bagaimana awak masuk ke sini?

Awak tak menutup tingkap dengan elok semalam,

jadi saya masuk.

Asalnya saya dapat teka keadaan di dalam bilik awak,

tak sangka ia lebih kotor daripada jangkaan saya.

Awak tak reti guna mesin basuh juga?

Awak tak cuci baju kotor?

Baunya sangat busuk.

Awak memang tak mandi!

Jangan sentuh!

Saya tak sengaja.

Awak seorang gadis,

tapi masuk ke bilik orang lain

dan sentuh barang orang lain sesuka hati.

Saya berikan amaran kepada awak,

jangan datang ke sini lagi

dan jangan ikut saya lagi!

Awak cepat balik cari ibu awak

dan jangan datang ganggu saya lagi.

Awak dengar tak?

Saya tiada ibu!

Awak jangan ketawa lagi.

Jika bukan sebab awak cakap

hari ini ialah sambutan penuh sebulan kelahiran anak awak,

saya takkan berpakaian seperti ini.

Tak sangka sambutan penuh sebulan kelahiran ini ialah panggilan video.

Tak apa.

Awak tak sia-sia beli pakaian ini.

Awak masih boleh memakainya dalam peristiwa penting kelak.

Kali ini perlu berapa lama?

Tak tahu.

Anak saya baru berumur sebulan.

Isteri saya telah menempah dua.

Satu bagi saya,

satu lagi bagi anak perempuan.

Tak perlu menayangkannya.

Cantik, kan?

Jika begitu, awak perlu hidup dengan baik.

Jangan tak sengaja dan menjadi seorang pahlawan terkorban.

Jika tidak,

tiada orang akan melindungi anak awak.

Mari, tolong saya.

Sudah siap.

Marilah cuba.

Bagaimana?

Tak sangka ia agak sedap.

Kita berjanji sekarang,

bagi kita berdua,

tidak kira betapa besarnya konflik,

hidup atau mati,

kekayaan dan kemiskinan,

tiada masalah yang tak dapat diselesaikan

dengan sepinggan telur masak tomato.

Pak cik, cepat buka pintu!

Pak cik, awak berada di sini tak?

Pak cik!

Mak Xun...

Sesuatu berlaku kepada Mak Xun!

Cepat ikut saya!

Pak cik, cepat sikit!

Cepat sikit!

Tak apa,

awak takkan mati.

Terima kasih.

Sebenarnya...

Ibu bapa Die,

iaitu kakak dan abang ipar saya,

mereka dah lama meninggal dunia.

Jadi,

Die tinggal bersama saya.

Pak cik, minum air.

Mak Xun, awak juga minum air.

Pak cik, cuba teka siapa itu.

Awaklah orangnya.

Ini awak,

ini juga awak,

ini masih ialah awak.

Pak cik, awak dah senyum.

Saya tak senyum.

Awak jelas dah senyum.

Pak cik kelihatan sangat kacak semasa senyum.

Kenapa awak asyik mengikuti saya?

Ketika Wang Xiaoyan belajar menunggang basikal,

ayahnya asyik mengikuti dia

kerana takut dia terjatuh.

Angah juga,

setiap kali lepas sekolah,

dia duduk di atas bahu ayahnya.

Li juga,

dia dah begitu besar,

tapi masih nak biarkan ayahnya suap dia ketika makan.

Saya makan sendiri selama ini.

Setiap kali Si Gemuk di sebelah

dibuli oleh orang lain,

dia akan panggil ayahnya datang,

kelakarnya.

Pi juga,

ayahnya membeli bunga untuknya,

tapi bunga itu selalu layu

dan dia masih minta daripada ayahnya.

Ada lagi...

Hulurkan tangan awak.

Saya pulangkannya kepada awak.

Awak dah siap tutup mata?

Dah.

Awak betul-betul dah tutup mata?

Saya betul-betul dah tutup mata.

Jika begitu, saya akan mula bersembunyi.

Tiga,

dua,

satu.

Empat belas,

lima belas...

Dua puluh lapan,

dua puluh sembilan.

Awak sudah jumpa saya.

Pak cik, awak perlu senyum lebih banyak.

Begini sangat kacak.

Pak cik!

O som!

Tiada sesiapa pun reti cara pak cik untuk angkat orang dari bahu ke belakang

Menjaring kali pertama tak berjaya tangkap ikan,

menjaring kali kedua berjaya tangkap ikan dan pergi ke pasar untuk menjualkannya.

O som!

Lima,

empat,

tiga,

dua,

satu.

Kenapa awak menjumpai saya dengan begitu cepat?

Awak selalu bersembunyi di sini.

Bagaimana saya tak dapat menjumpai awak?

Jika saya tak bersembunyi di sini,

saya takut awak tak dapat menjumpai saya.

Pak cik,