Graceful Friends (Elegant Friends / Wooahan Chingoodeul / 우아한 친구들)

Sub bY iQIYI Resynced == ANANG KASWANDI ==

[Kandungan berikut mungkin tak sesuai untuk penonton bawah usia 19 tahun.]

[Program ini merangkumi iklan maya dan tidak langsung.]

[Nama, perniagaan, tempat dan kejadian yang disebutkan di sini adalah rekaan.]

Apa yang susah sangat?

Awak doktor yang berjaya.

Jadi, tak mungkin kerana duit.

Adakah

suami awak curang?

Saya cakap tanpa berfikir panjang.

Tapi, entah macam mana saya betul.

Saya rasa kita tak cukup rapat untuk bergurau.

Jadi, patutkah kita berbual secara serius?

Saya nak ke tandas.

[saya tahu apa yang awak buat 20 tahun lalu.]

Awak nak pergikah?

Tolong beri bil.

Minumlah segelas saja lagi.

Bila lagi saya akan bertuah?

Kenapa?

Awak fikir saya buat sesuatu pada minuman itu?

Saya tak tahu apa yang mengganggu awak,

tapi cerialah.

Terima kasih untuk minuman ini.

Kerana ia akan menjadi

sangat sukar sekejap lagi.

Apa maksud awak?

Entahlah. Awak akan tahu nanti.

Tak mungkin...

Nampak?

Saya dah cakap ia akan jadi sangat sukar.

[Sila tinggalkan pesanan selepas bunyi ini.]

Awak dah bangun?

Boleh beri saya privasi untuk saya pakai baju?

Saya dah nampak semuanya.

Pakai sajalah.

Saya kata, pergi.

[Sila tinggalkan pesanan selepas bunyi ini.]

Jeong-hae.

Awak di mana sekarang?

Awak tak apa-apa? Tak ada apa-apa berlaku pada awak, bukan?

Tak ada apa-apa yang berlaku. Jangan risau.

Jadi, kenapa tak jawab telefon?

Maafkan saya.

Saya tak sedar telefon saya dimatikan.

Awak di mana sekarang? Beritahu saya awak di mana.

Saya akan datang untuk ambil awak.

Tak perlu.

Jangan risau. Awak tidurlah dulu.

Jeong-hae. Nam Jeong-hae!

En. Ahn, ada masalahkah?

Tak ada apa-apa.

Saya dengar awak menjerit,

jadi, saya ingat awak dirompak.

Maafkan saya.

Jangan risau dan teruskan kerja awak.

Okey.

[Nombor yang anda dail tidak dapat dihubungi.]

Anggaplah ia tak pernah berlaku.

Apa?

Apa yang awak buat pada saya hari ini.

Apa yang saya dah buat pada awak?

Saya tak suka permainan kata.

Baiklah...

Awak fikir apa yang saya buat?

Awak tak perlu cuba sedaya upaya untuk berlagak kuat.

Bukankah lebih masuk akal

untuk awak rasa takut sekarang?

Awak salah orang.

Saya akan bunuh awak kalau awak buat perangai.

[Pada mulanya, saya rasa sangsi dengan wanita yang datang ke pengebumian itu.]

Mujurlah telefon dia didaftarkan di bawah nama saya,

jadi saya dapat lihat apa yang mereka berdua bualkan.

Tapi,

bukan perempuan itu.

Jeong-hae angkaranya.

Myeong-suk,

itu mustahil.

Awak sendiri pun tahu

Man-sik takkan buat begitu.

Dan juga, Jeong-hae

takkan buat begitu.

Walaupun benar mereka berdua berjumpa,

saya pasti ada sebab yang munasabah.

Orang kata

kepercayaan membawa kepada pengkhianatan.

Myeong-suk.

Saya akan tinggalkan Korea dalam masa seminggu.

Saya mahu rahsiakannya,

tapi saya rasa ia tak betul.

Suami saya sudah tiada,

tapi Jeong-hae

masih hidup.

[Saya akan tunggu awak di sana. Terima kasih, Jeong-hae.]

[Jeong-hae, terima kasih sebab layan saya dengan baik.]

Awak tak pernah buat begini sebelum ini.

Saya sangat risau semasa saya tak dapat hubungi awak.

Jadi, janganlah telefon. Awak yang telefon dulu

tapi, tak cakap apa-apa.

Saya terus telefon semula, tapi telefon awak dimatikan.

Ketika masa yang singkat itu, macam-macam perkara yang teruk

asyik bermain di fikiran saya.

Saya ingat saya akan hilang akal.

Saya makan malam dan minum dengan rakan sekerja.

Saya tertidur di dalam kereta sementara menunggu pemandu yang ditetapkan.

Mungkin saya telefon dari dalam kereta ketika saya separuh lelap.

Saya tak ingat.

Mungkin awak bekerja terlalu kuat sejak kebelakangan ini.

Bagus menjadi seorang profesor,

tapi fikir tentang kesihatan awak dulu.

Sayang, maafkan saya.

Tapi, biar saya mandi dulu.

Okey.

Pergilah masuk dan mandi.

Terima kasih.

Jeong-hae, kalau kerja terlalu sukar,

berhenti saja.

Saya boleh sara awak dan Yu-bin dengan mudah.

Okey?

Saya bukan jenis yang mudah takut

kerana sedikit ancaman.

Biar saya jelaskan juga.

Saya tak rugi apa-apa,

jadi saya tak buat ancaman palsu.

Saya buat dengan betul.

[Mari jumpa malam ini. Ada perkara penting yang saya nak bincangkan.]

[Saya akan beritahu masa dan tempatnya kemudian.]

Awak akan balik awal hari ini, bukan?

Saya ada hal.

Saya nak makan malam dengan orang dari persatuan.

Saya takkan lewat.

Hei, awak ada apa-apa

untuk beritahu saya?

Beritahu apa?

Awak tahulah,

tentang hospital,

kawan-kawan, orang sekeliling awak, perkara seperti itu.

Bagaimana dengan awak?

Awak tak ada apa-apa nak beritahu saya?

Saya? Sesuatu untuk beritahu awak?

Siapa yang awak jumpa semalam?

Jeong-hae.

- Awak tahu... - Kalau awak tak jujur dengan saya,

saya juga tak boleh berterus terang.

Selamat tinggal.

- Awak tak apa-apa? - Tidak. Saya rasa macam nak mati.

Bangun dan buat gaya ini.

Lupakan saja. Saya tak nak buat. Awak sajalah yang buat.

Saya dah cakap. Awak akan jadi tua tanpa awak sedar. Mari sini.

Apa salahnya menjadi tua?

Usia saya hampir 50 tahun. Lebih pelik kalau saya tak jadi tua.

Awak tahu saya paling tak suka awak jadi tua.

Saya tahu. Saya tahu, tapi...

Awak dah tua. Kenapa saya tak boleh jadi tua?

Kenapa dengan saya nampak tua?

Saya tanya, kenapa dengan saya nampak tua?

Baiklah, saya akan buat.

Saya terima panggilan.

Hei, ada apa?

Apa lagi? Saya sedang merakam video lucah.

- Kenapa? - Kenapa lagi?

Saya telefon nak suruh awak buat filem.

Filem? Filem apa?

Awak pernah dengar Fantastic Film, bukan?

Mereka sedang menghasilkan filem bernilai 10 bilion won.

Jangan main-main dengan saya.

Saya? Filem bernilai 10 bilion won?

Tunggu.

Saya cakap begitu sebab saya gembira.

Jadi, awak lapang malam ini?

Alang-alang begitu,

mari kita jumpa CEO dan bincangkan butirannya.

Okey. Boleh juga. Ke mana patut saya pergi? Pukul berapa?

Saya akan mesej alamatnya. Datang pada pukul 7:00 malam.

Okey. Baiklah. Terima kasih.

Terima kasih banyak. Terima kasih.

Saya takkan lupa. Terima kasih.

Dia dah letak telefon.

Ada sebab kenapa saya bermimpi indah.

Betul katanya.

Pawang dari Gunung Gyeryong kata

masa depan saya akan terbuka bila saya berumur 43 tahun.

Betul katanya. Dia memang betul!

Aduhai!

Mari kita pergi membeli-belah.

Membeli-belah? Kenapa?

Awak akan bertemu CEO.

Saya akan belikan awak sut.

Sut?

Gyeong-ja, awak memang...