Notes from the Last Row (맨 끝줄 소년)

บันทึกจากหลังห้อง

สถานการณ์มันแปลกไปครับ เพราะสายที่จู่ๆก็โทรมา

เซยุน

เซยุนเซยุนฉันเองอีคัง กลายเป็นการไล่ล่ากันไปซะอย่างงั้น

หยุดวิ่งเถอะน่า

คุณป้าเหรอ

ทำไมคุณป้าถึง

อึนจูเหรอ

อึนจูของฉันเหรอ

พูดอะไร

แต่ที่น่าตกใจกว่า

คือป้าเขารู้เรื่องเกือบทั้งหมด อยู่แล้วครับ

คุณป้าคนนั้นที่ผมนึกว่า ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

หรือว่าเธอตามฉันมาเหรอ

เปล่าครับผมนึกว่าเป็นเซยุนน่ะ

คุณป้าล่ะครับมาที่นี่ได้ไง

เซยุนเหรอ

งั้นเด็กหนุ่มที่โรงแรมก็คือ คุณป้าเหรอครับ

คนที่ถามว่าเป็นเหตุฆาตกรรมไหม

เธอก็ไปที่โรงแรมมาเหรอ

ถ้าไปมาก็คงจะรู้ว่า มันเป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้น

แล้วนี่ก็เรื่องของครอบครัวเรา ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอเลย

จะไม่เกี่ยวได้ไงครับคนตายทั้งคนนะ

รู้นี่ครับว่าไม่ใช่แค่รถชน เหมือนที่เขียนในจดหมาย

ฉันมีคลิปกล้องวงจรที่โรงบาล

จดหมายนั่น

นี่เธอรู้เรื่องขนาดนี้

ต้องการอะไรกันแน่

เปล่าครับไม่ได้ต้องการอะไร ไม่ต้องกังวลครับผมแค่

แค่อยากรู้ความจริงเท่านั้น ครับจริงๆนะ

แล้วผมก็อยู่ฝ่ายคุณป้านะครับ

ไม่ใช่ฝ่ายตำรวจ

ตำรวจเหรอ

ถ้าไม่บอกผมก็ไม่มีทางเลือกนี่ครับ

ถ้าอยากเผยความจริงของการตาย

สุดท้ายคุณป้าก็

เล่ามาหมดเปลือกเลยครับ

คือทุกเรื่องมันชวนช็อกมากเลย ผมเลยมาช้าน่ะครับ

เพราะผมไม่กล้าตัดบทจะโทรหา ครูก็ไม่ได้ด้วย

รู้แล้ว

รู้แล้ว

โอเคใจเย็นก่อนนั่งลงก่อน

นั่งลงก่อนแล้วเล่ามา

งั้นเรื่องที่นายได้ยินมา วันนี้เล่ามาให้ครบนะห้ามตกหล่นอะไร

ครับคือว่า

ถ้าจะเอาตั้งแต่แรก ที่เรื่องมันเริ่ม

ชู่วเดี๋ยว

หลังจากนี้

พูดเบาๆอย่าเสียงดัง

ครับคือว่า

สวัสดีครับ

จริงเหรอครับ

ครับเข้าใจแล้วครับ

ครับผมจะรีบไปครับ

นี่อะไรของนายเนี่ยมีอะไร

ฮึ

ขอโทษครับครูคือ…พอดีมีเรื่องด่วน เข้ามาครับ

อีกเดี๋ยวไม่สิพรุ่งนี้ เดี๋ยวผมโทรหา

พรุ่งนี้อะไรกันเล่า

ทำไมหรือว่าเกิดเรื่อง อะไรกับอึนจูเหรอ

ฮะมีอะไร

เปล่าครับคือไม่ไม่ใช่คุณป้าแต่คือ

เฮ้ยจะไปเฉยๆงี้ได้ไง

ฮะ

นี่อีคังโทรมาด้วยนะ

ด่วนนะรีบโทรมาเลย

อ่า

เพราะงั้นเหตุการณ์เนี่ย

มักจะ

ไม่ได้เน้นที่ตัวเหตุการณ์นัก

เอ่อ

แต่บุคคลที่เกี่ยวข้องกับ เหตุการณ์เป็นคนยังไง

และตัวละครนั้นน่ะได้กลายเป็นแบบไหน

จุดโฟกัสน่ะอยู่ที่เรื่องพวกนี้

ไอ้เด็กนี่อยู่ไหนอะ

ทำไมไม่โทรมา

แล้วทำไมนายถึงไม่ยอมเข้า

สวัสดีค่ะ

ทำไมถึงไม่ยอมเข้าเรียน

ได้ข้อความนี้เมื่อไหร่โทรมาทันทีนะ เข้าใจไหม

นี่คิมเซยุน

นาย

ครับอาจารย์

นาย

นายกับอี

เอิ่มเปล่าหรอกไปเถอะ

เอ่อถ้าหากใครมีไอเดียเกี่ยวกับเอ่อ

เอ่อวิชาเลือกทั่วไป ที่เราจะเปิดใหม่ก็เสนอมาตอนนี้

ได้เลยนะครับ

ฝ่าย…บริหารของ มอขอมาว่าให้เราเพิ่ม

วิชาทั่วไปที่มีเอกลักษณ์ขึ้นน่ะ

หัวหน้าภาคครับ

อีคัง

อื้ม

ขอโทษนะครับครูผมโทรมาช้าใช่ไหม

นอนหรือยังครับ

ยังหรอกว่ามา

ครูโกรธเหรอครับที่ผมไม่ยอมรับสาย

เปล่าพูดมาสักทีเหอะ

เรื่องเป็นยังไง

ถ้าจะให้เล่าก็คงยาว

สายเมื่อวาน

บ้านพักคนชราโทรมาครับ

รู้ใช่ไหมครับว่า พ่อผมอยู่ที่นั่นน่ะ

ผมเคยเขียนในการบ้าน

เขาโทรมาบอกว่าพ่อหายตัวไปน่ะครับ

ตอนนี้ผมเลยอยู่นอกเมือง

นอกเมืองเหรอ

ครับค่อนข้างไกลเลย

แต่โชคดีที่เจอพ่อแล้วครับ

ครูไม่ต้องห่วงก็ได้แต่

พ่อเขาเจ็บตัวนิดหน่อยน่ะครับ

ผมคงต้องอยู่ที่นี่สักพักครับ

ถ้างั้นเรื่องที่เราคุยกันล่ะ

เอ๊ะ

โอ๊ะเอ่อ

พ่อเป็นยังไงบ้างล่ะเอ่อ เขาโอเคหรือเปล่า

คือว่าก่อนนี้เห็นนายบอกว่า เขาติดเหล้าใช่ไหมล่ะฮะ

ใช่ครับ

จำได้ด้วยนะครับ

แหงสิต้องจำได้อยู่แล้ว เขาควรจะดีขึ้นไวๆนะ

แต่ว่า

เอาไงดีล่ะเอาเอ่อเรื่องเรื่องที่ เราคุยกัน

เอ่อมันเขียนเป็นการบ้าน ไม่ได้เลยเหรอ

การบ้านเหรอ

คือผมรีบออกมาเลย ไม่ได้เอาโน้ตบุ๊กมาด้วย

งั้น…ก็คุยกันในสายเลย ผ่านโทรศัพท์นี่แหละตอนนี้ฉันว่าง

ว่างอยู่นะ

ไม่ครับพอดีผมคุยนานไม่ได้

ก็ได้ครับ

งั้นผมจะลองขอยืมใช้คอมของสำนักงาน ที่นี่ครับ

ให้เขียนรวดเดียวเลยคงยาก จะค่อยๆเขียนนะครับ

อาจจะสักอาทิตย์นึงมั้งครับ

ฮึฮะอาทิตย์นึงเหรอ

คัง

ผมต้องไปแล้วครับครูพ่อเรียกหา ไม่หยุดเลยเดี๋ยวรีบส่งเมลให้ครับ

เฮ้ยๆอีคังเดี๋ยวสิ

ไอ้เด็กเชี่ยนี่

อาทิตย์นึงเหรอ

อาทิตย์นึงเนี่ยนะ

ไหนบอกว่าเดี๋ยวส่งเมลมาให้ไง เดี๋ยวบ้านไหนของมันวะเนี่ย

จริงๆเลยไอ้ชิบหายนี่

โอ๊ะๆ

เฮ้ยห่าอะไรของมันวะเนี่ยให้ตายเถอะ

โอ๊ยไอ้บ้าเอ๊ยขับรถทุเรศ ซะเหลือเกิน

-ชเวดงจู -ค่ะ

-ชเวมีกยอง -ค่ะ

ครูครับผมส่งการบ้านแรก ไปให้แล้วนะครับ

พยายามถอดตามสิ่งที่คุณป้า พูดทั้งหมดเลยครับ

อย่าตกใจนะครับ

ชเวโบกอม

ครับ

เอ่อ

ครูขอโทษทีนะแต่คาบนี้ขอยกไปก่อน

เอ่อเอาไว้เรียนชดเชยคาบหน้านะ

-ฮะ -คาบนี้

-ยกคลาสๆ -ตาไดโนเสาร์นั่นเป็นไร

นี่ไปร้านคอมกันเล่นให้ฉ่ำเลย

อ้าวสวัสดีค่ะอาจารย์น่าจะส่งไฟล์ ข้อสอบไฟนอลให้ได้ประมาณวันไหนคะ

อาจารย์คะ

อะไรเนี่ย

เดี๋ยวนี้เป็นอะไรของเขา

อีคัง การบ้านเรียงความ

ที่จริงฉันเอง…ก็รู้มาตั้งนาน แล้วนั่นแหละ

เรื่องที่ว่าสามีตัวเองไปมีชู้

ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงกัน

แต่ว่านะ

ฉันไม่เคยปริปาก แล้วก็ไปซักไซ้เขาเลย

ความรักศักดิ์ศรีมันไม่ยอมให้ฉัน ทำแบบนั้น

ยกโทษให้ไม่ได้

แต่ก็คิดว่าคงทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไปได้เหมือนกัน

ฉันกลัวลูกๆจะเจ็บปวด

ก็เลยอดทน

อดกลั้นเอาไว้

แต่ว่า

ครั้งนี้ฉันปล่อยผ่านเฉยๆไปไม่ได้

ไม่ใช่ที่อื่นแต่เป็นในบ้านฉัน

ในรั้วบ้านฉันที่ลูกๆของฉันอยู่

แถมยังเป็นแม่บ้านกระจอกๆพรรค์นั้น

ชุดตรวจการตั้งครรภ์

นั่นทำอะไรน่ะคะ

นี่มันอะไรคะคุณมินฮี

ทำไมมันมาอยู่ในนี้

ทำไมมัน

ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะคะ

เป็นอะไรยังไม่หลับอีก

ปิดไฟให้ไหม

ไม่ต้องช่างมันเถอะ

ทำไม

ยังหงุดหงิดยัยคนนั้นอยู่อีกเหรอ

ที่ทะเลาะกันเมื่อกลางวัน

ไม่รู้

นึกถึงเมื่อก่อนขึ้นมาเลยแฮะ

ยัยมินฮี

เคยแอบเที่ยวเอาชุดฉันไปใส่นี่นา

เรื่องชุดอีกแล้วเหรอ

ไหนว่าจะเอาไปบริจาคอยู่แล้วไง จะทิ้งอยู่แล้วมีปัญหาอะไร

งั้นผ้าพันคอล่ะ

ขโมยของฉันไปทำไม