King the Land (킹더랜드)

KING THE LAND

REKORD NG MGA EMPLEYADO

'Yan na ba ang lahat mula sa 1989?

Opo.

Sino po ba 'yong hinahanap n'yo?

Hindi ko alam ang pakay mo rito,

pero makakalaban mo ako hanggang sa huli.

Sinasabi ko ito para sa ikabubuti mo.

'Wag kang tumulad sa nanay mo.

Di bale na.

-Hello po. -Hello po.

Bumaba na po kayo at kumain.

Nasaan si Mama?

Wala siya rito kahapon, at wala rin siya rito ngayon.

Sige na, tumayo na kayo.

Naghihintay si Chairman.

Halika na.

Hello po.

Hello po.

Hello po.

Hello po.

'Wag kayong ngumiti.

'Wag kayong ngumiti.

'Wag kayong ngumiti!

Sinabi nang 'wag kayong ngumiti!

'Wag kayong ngumiti.

'Wag kayong ngumiti.

Puwesto ko 'to.

Ano?

Puwesto ko

ito.

Marunong ka palang umiyak.

Sige, hahayaan lang muna kita sandali.

'Wag kang gagalaw.

Halika na.

Ihahatid na kita.

Ayos lang. Kaya kong umuwing mag-isa.

Sakay na.

Nasaan ang payong mo?

Nilipad.

Hinawakan mo dapat nang mabuti.

Ayaw ko.

Nilipad na 'yon ng hangin sa malayo…

At dahil do'n, gumaan ang pakiramdam ko.

Siguro noon ko pa dapat 'yon ginawa.

Tungkol ba 'to sa payong mo?

O sa love life mo?

Ibaba mo na lang ako kahit saan na malapit sa estasyon ng subway.

EPISODE 5

Uy.

-Ms. Peke. -Ano po 'yon, sir?

Ano?

Nasaan tayo?

Heto.

Ano 'to?

Siguradong hindi kasya sa 'yo.

Isuot mo lang ngayon saka mo itapon.

Sandali, sir.

Kumain tayo.

Kaarawan mo ngayon.

Ano'ng…

'Yang suot mo…

Sandali.

Iisipin ng mga tao na couple tayo.

Walang mag-iisip ng ganoon.

Marunong akong pumili.

Okay. Dito po ang tingin.

Bagay po kayong dalawa.

Gusto n'yo po ng isa pang litrato?

Hindi, hindi kami magkarelasyon.

Pasensiya na po.

Bagay po kasi kayong dalawa, kaya inakala ko na gano'n.

-Ano na po ang gagawin ko sa… -Iwan mo na lang dito.

Sige po.

Mag-enjoy po kayo.

Salamat.

Sabi ko sa 'yo, e.

Mali ang iniisip niya.

Masyado bang nakakahiya

na isipin na girlfriend kita?

Bakit kasi terno pa ang binili mong mga damit?

Sinabi ko lang na bigyan nila ako ng kahit na ano.

Hindi ka mahalaga para paglaanan ko ng oras at pagod.

Tama 'yon.

Hindi pa ako bumili ng damit para sa kahit na kanino.

Kahit na naabala pa ako

at alam ko na di mo naman magugustuhan 'yan,

mas ayos na 'yan kaysa sa basa mong damit.

Salamat, sir.

Sabi ko, 'wag kang magpapanggap.

Nagpapasalamat talaga ako.

Sakto rin sa sukat ko ang sapatos.

Mabuti naman.

Basta ko lang pinili 'yan.

Handa na po ang pagkain n'yo.

Enjoy po kayo.

Paano natin mauubos ang lahat ng 'to?

Kailangan ba talaga nating ubusin?

Basta kainin mo lang ang gusto mo.

Pero pagsasayang 'yan.

Hindi ko alam kung ano ang gusto mo.

Kaya inorder mo lahat ng mga ito?

E di sabihin mo sa 'kin.

-Ang ano? -Ang mga bagay na gusto mo.

Ang paborito mong pagkain,

ang paborito mong panahon, ang paborito mong kulay.

Sabihin mo sa akin ang lahat ng gusto mo.

Bakit gusto mong malaman?

Para walang masasayang

at do'n lang ako sa mga gusto mo.

Ako na ang magbabayad nito.

Kaarawan mo ngayon.

Hayaan mo nang ilibre kita.

Hindi naman talaga ako nagdiriwang ng kaarawan ko.

Bakit hindi?

Dahil ito ang araw na nararamdaman ko na wala akong halaga.

Umaasa lang ako, pero palagi naman akong nadidismaya.

Tahimik ang isip ko kapag hindi ako umaasa.

Pero pekeng pakiramdam 'yan.

Niloloko mo lang ang sarili mo.

Di 'yan totoong kaluwagan.

Napakapeke mo.

Nagustuhan n'yo po sana ang pagkain.

Sagot ko na 'to.

-Heto na. -Salamat.

1, 684, 000 won lahat.

Bakit?

Ano po?

A, wala.

Ito ang ipambabayad ko.

-Ito na lang. -Hindi, ako na.

Pribilehiyo mo 'yan kasi kaarawan mo.

I-enjoy mo na lang.

A, sandali po, sir.

Kailangan ang pirma n'yo.

Salamat.

Salamat.

Salamat. Ingat kayo sa pag-uwi.

Sandali lang.

Balewala man sa 'yo ang araw na 'to, pero tapusin mo na lang nang may tamis.

Bakit? Ayaw mo ng cake?

Hindi.

Gustong-gusto ko ng cake.

Salamat. Natutuwa ako.

Ipinagawa ko 'yan sa head chef ng hotel natin, kaya siguradong masarap 'yan.

Sa head chef? Kailan?

Sinabi ko sa kaniya na gawin niya

kanina pagdating natin sa restaurant.

Siguradong pauwi na dapat siya no'n.

Kaya nga pinakiusapan ko siyang gawin ang espesyal na hiling na 'yon.

Pang-aabala ang tawag do'n.

Espesyal na hiling 'yon galing sa head manager.

Simpleng pabor lang sa 'yo 'yon,

pero para sa amin, utos 'yon na kailangang sundin.

Siguradong di agad siya nakauwi dahil sa 'kin.

Hindi ko naisip 'yon.

Sa susunod, iisipin ko ang mga 'yon.

Maraming salamat sa araw na 'to.

At salamat din sa cake.

-Pumasok ka na. -Sige.

Oo nga naman.

Sinasabi ko na, e.

May nangyayaring kakaiba.

Ito ba ang dahilan kaya nakipaghiwalay ka sa 'kin?

Plano mo na talaga ito dati pa.

Bakit nandito ka?

Bakit siya nandito?

Sino ka?

Sino ka?

Ako? Ako ang boyfriend ni Sa-rang.

Pa'no ka naging boyfriend ko?

Ex na kita.

Ex mo? Sino? Ako?

Hiwalay na tayo, kaya ex na kita.

Sino naman ang mokong na 'to?

Wala kang pakialam.

-Bakit wala akong pakialam? -Dahil ex ka na niya.

Kaya di mo na dapat pakialaman pa.

'Wag kang mangialam dito.

Tigilan na natin 'to.

Alam ko na nagsisisi ka.

Lunukin mo na lang ang pride mo at bumalik ka na sa akin.

Pulis ito. Paano kita matutulungan?

Hello?

May stalker na sumusunod sa akin hanggang sa bahay ko.

-Ang address ay-- -Hoy, seryoso ka?

Hindi ka nakikinig kahit pakiusapan kita.

Walang ibang paraan kundi i-report kita.

Mas mabuti na umalis ka na.

Bakit mo ba ako pinagtatabuyan?

Dahil ba nakokonsensiya ka?

Pinagsabay mo kami, tama?

-Hoy! -Ano?

Tama lang na nakipaghiwalay ako sa 'yo.

Dapat noon ko pa 'yon ginawa.

Kapag

nagpakita ka pa sa akin, papatayin kita. Naiintindihan mo?

Kapag umalis ka, tapos na tayo.

Wala nang balikan.

Talagang tapos na tayo!