Kotaro Lives Alone (コタローは1人暮らし)

‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)

‪(เปิบพิสดาร / โคทาโร่ขว้างบอล)

‪ค่า

‪ยินดีที่ได้รู้จักครับ

‪กระผมชื่อซาโตะ โคทาโร่ ‪นักเรียนห้องดาว อนุบาลชิมิซึครับ

‪ขอบพระคุณที่เชิญกระผมมาในวันนี้

‪ท่านแม่ของคาเกรุใช่ไหมครับ

‪นี่ของแทนคำขอบคุณครับ

‪ขอบคุณที่อุตส่าห์เอามาฝากค่ะ

‪แต่นี่ไม่ใช่แม่ของคาเกรุคุงนะคะ

‪โคทาโร่มาแล้ว

‪เข้ามาเร็ว

‪อื้ม ขออนุญาตครับ

‪นายทำอะไรน่ะ

‪เข้ามาเถอะ ปล่อยให้โยชิดะซังทำ

‪โยชิดะซังเหรอครับ

‪ฉันเป็นแม่บ้านค่ะ

‪เพราะพ่อแม่ของคาเกรุคุงทำงานทั้งคู่

‪โยชิดะซัง ขอขนมหน่อย

‪แล้วก็เก็บของเล่นด้วยนะ

‪ได้ค่ะ

‪(ห้องนอนคาเกรุ)

‪แถ่นแท๊น

‪เลอค่าอะไรเช่นนี้

‪งดงาม งดงามจริงๆ

‪เพิ่งรู้ว่านายก็ชอบโทโนะซามันเหมือนกัน

‪เลอะเลย

‪โยชิดะซัง ขอผ้าขนหนู

‪ค่ะ

‪เดี๋ยวขอน้ำผลไม้อีกแก้วนะ

‪ได้ค่ะ

‪แล้วก็ชาร์จวิดีโอเกมด้วยนะ

‪ค่า

‪(สองสามวันต่อมา)

‪จะเดินอีกไกลไหมเนี่ย

‪ฉันเหนื่อยแล้ว ไม่อยากเดินแล้ว

‪แค่นี้ไม่เห็นไกลเลย

‪งั้นจูงมือฉันเดินสิ

‪ไม่ได้ เจ้าต้องเดินเอง

‪เอาละ เรามาถึงแล้ว

‪เรามาทำอะไรที่นี่เนี่ย

‪ฉันจะให้เจ้าตกเครย์ฟิช

‪ฮะ แต่ฉันไม่เคยตกปลานะ

‪เราจะเอาตะเกียบกับเชือกมาทำเบ็ด

‪อึ๋ย ฉันทำไม่ได้หรอก โคทาโร่ทำสิ

‪ไม่ได้ เจ้าต้องทำเอง

‪ง่ะ…

‪เอาเลย ดึงขึ้นมา

‪ทำไงต่อ

‪ใจเย็นๆ จับเครย์ฟิชจากข้างหลัง

‪โอ๊ยๆ

‪โคทาโร่ช่วยด้วย

‪คาเกรุ

‪เจ้าไม่ควรพึ่งพาคนอื่นทุกเรื่องแบบนี้นะ

‪ไม่เลวเลยสำหรับครั้งแรก

‪แล้วจะเอาไปทำอะไรอะ

‪เอาไปกินสิ

‪ฮะ ฉันไม่อยากกิน

‪รู้ไหมว่าที่ยุโรปขายกันแพงมากเลยนะ

‪เครย์ฟิชนี่ยังอุดมด้วยโปรตีน ‪ที่จำเป็นต่อการเจริญเติบโตด้วย

‪นายรู้ได้ไงอะ

‪ฉันผ่านอะไรมาเยอะ

‪ต้องให้มันคายขี้โคลนออกมาก่อนถึงจะกินได้

‪แต่วันนี้

‪ฉันเตรียมตัวที่สะอาดเอาไว้แล้ว

‪เหมือนดูรายการทำอาหารเลย

‪เนื่องจากคาเกรุยังไม่เคยกินเครย์ฟิช

‪ควรจะลองกินในซุปมิโสะก่อนดีกว่า

‪ไม่ได้จะกินดิบๆ หรอกเหรอ

‪กินดิบไม่ได้เด็ดขาด

‪อื้ม เข้าใจแล้ว

‪แต่แทนที่จะกินไอ้นี่ ‪เราซื้ออย่างอื่นมากินไม่ได้เหรอ

‪หรือไม่ก็ให้แม่หรือโยชิดะซังทำอะไรให้กิน

‪เจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อมเสมอ

‪เด็กอย่างเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ

‪ถ้าเจ้าไม่มีเงิน ไม่มีพ่อแม่

‪ไม่มีโยชิดะซังหรือผู้ใหญ่เลย เจ้าจะทำยังไง

‪ไม่เอาอะ

‪ถ้าไม่มีแม่กับพวกผู้ใหญ่ก็แย่สิ

‪แล้วฉันจะอยู่ยังไง

‪เมื่อถึงเวลาคับขัน

‪เจ้าต้องมีทักษะในการดูแลตัวเอง

‪มิน่าละเราถึงได้ออกไปตกเครย์ฟิช

‪จะว่าไป

‪ฉันไม่เห็นมีคนอยู่บ้านโคทาโร่เลย

‪ถ้าเหงาก็บอกนะ

‪ฉันจะไปตกเครย์ฟิชมาให้

‪ขอบคุณล่วงหน้านะ

‪เอาทิชชู่ยัดจมูกทำไมน่ะ

‪ไม่มีอะไรหรอกครับ

‪วันนี้เราเล่นดอดจ์บอลกัน

‪แล้วบอลกระแทกหน้าโคทาโร่คุงค่ะ

‪เลือดกำเดาไหลเลย

‪เพราะฉะนั้นกระผม

‪จึงมีเรื่องจะขอให้ท่านคาริโนะช่วย

‪เอาละท่านคาริโน

‪ช่วยชี้แนะให้กระผมเชี่ยวชาญศิลปะการรับลูกด้วย

‪ทำไมฉันต้องมา…

‪อะ จะขว้างแล้วนะ

‪ครับ มาเลยครับ

‪ท่านคาริโนะ

‪ไม่ต้องยั้งมือกับกระผมนะครับ

‪เหรอ แน่ใจนะ

‪ยังไงดี

‪ไปต่อหรือพอแค่นี้

‪มีเคล็ดลับไหมครับ

‪ฮะ

‪ขอคิดก่อนนะ

‪ลูกบอลก็เหมือนคำพูด

‪เมื่อก่อนโค้ชเบสบอลสอนฉันว่า ‪การรับส่งบอลคือการสนทนา

‪ไม่รู้ว่าเป็นเคล็ดลับไหมนะ

‪มาซ้อมขว้างกันดีกว่า

‪ซ้อมเล่นดอดจ์บอล

‪เป็นอะไร

‪อะไรเนี่ย

‪ไม่ขว้างครับ

‪- กระผมถนัดรับลูก ‪- ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

‪จะขว้างละนะ

‪โคทาโร่เอาหน้ารับอีกแล้ว ‪กติกาเขาห้ามโดนหน้านะ

‪สงสัยโคทาโร่คุงจะไม่เข้าใจกติกาดอดจ์บอล

‪แย่จัง

‪กระผมรับไม่ได้สักลูกเลยครับ

‪ช่วยไม่ได้ งั้นวันนี้มาฝึกอีกรอบแล้วกัน

‪(หมดสภาพ)

‪ขอโทษครับ

‪ไม่ต้องเครียด

‪นี่

‪ถ้านายรับบอลไม่ได้ ก็วิ่งหนีสิ

‪ไม่ได้หรอกครับ

‪อ้าว

‪ถ้ากระผมหนีลูกที่เพื่อนขว้างมา ก็แปลว่าไม่ใส่ใจ

‪ฮะ

‪ท่านบอกให้คิดว่าลูกบอลเป็นคำพูดนี่

‪ไม่น่าเศร้าเหรอที่เวลาขว้างบอลไปให้ใคร

‪แล้วเขาไม่สนใจจะรับน่ะ

‪ก็คงเสียใจ

‪ไม่สิ ถึงจะเสียใจ

‪แต่ถ้านายไม่ขว้างบอล

‪ก็จะไม่มีใครเข้าใจนายนะ

‪และ

‪ฉันก็ไม่รู้ว่านายเจออะไรมา

‪แต่ถ้านายขว้างบอลสักหน่อย

‪ฉันมั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องรับรู้ ถึงแม้จะไม่ส่งกลับมา

‪ฉันคิดงี้นะ

‪เอาละ ขว้างละนะ

‪โคทาโร่รับได้

‪รับได้แล้ว

‪หนีเร็ว

‪ลูกนายรับง่ายจังโคทาโร่

‪ฉันรับได้ตั้งหลายครั้ง

‪อืม

‪รับได้สวยมาก

‪จะชมคู่แข่งทำไมเนี่ย

‪โคทาโร่อยู่ฝั่งไหนกันแน่

‪กระผมอยู่ทุกฝั่งเลย

‪(วันเกิดคืออะไร / หนีออกจากบ้านกัน)

‪ท่านฮันเบะ

‪ท่านเกิดวันไหนเหรอ

‪ถามวันเกิดแมวแล้วมันจะตอบไหมล่ะ

‪ช่างมันเถอะ นายใส่มงกุฎทำไมเนี่ย

‪วันนี้ที่โรงเรียนจัดงานวันเกิดให้ครับ

‪เขาเลยทำให้กระผมใส่

‪อ๋อ

‪นายเกิดเดือนนี้เหรอ

‪ครับ ใช่แล้ว

‪วันเกิดโคทาโร่จังเหรอจ๊ะ

‪ฮะ วันเกิดหนูน้อยโคทาโร่เหรอ

‪เอางี้ มาจัดงานวันเกิดกัน

‪จัดไป!

‪กระผมมีงานวันเกิดที่โรงเรียนไปแล้วไง

‪พูดอะไรอย่างงั้นโคทาโร่จัง

‪เราจะฉลองวันเกิดกี่ครั้งก็ได้

‪งานวันเกิดคือการฉลองเหรอครับ

‪ใช่จ้ะ มันเป็นงานเลี้ยงฉลอง ‪และขอบคุณที่เราได้เกิดมา

‪เหรอครับ

‪กระผมนึกว่างานวันเกิดก็แค่งานเป่าเทียนบนเค้ก

‪ก็ไม่ผิดหรอกนะ

‪อย่างงี้นี่เอง

‪เพิ่งรู้ว่าการเกิดมาของกระผมเป็นเรื่องน่ายินดี

‪ถ้างานวันเกิดคือการฉลอง

‪เราต้องเตรียมตัวครับ

‪ท่านรู้ไหม

‪ว่าเราฝึกความจุปอดได้ ‪ด้วยการหายใจใส่ขวดพลาสติก

‪ฉันรู้ แต่ทำไมจู่ๆ ก็พูดถึงความจุปอดล่ะ

‪กระผมอยากเป่าเทียนให้ดับภายในครั้งเดียวไง

‪ถ้าทำได้จะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นครับ

‪เหรอ

‪แต่เด็กอายุเท่านายเป่าเทียนดับได้

‪- สบาย… ‪- มีเพลงด้วยนะครับ

‪แฮปปี้เบิร์ทเดย์ทูยู

‪- เอ๊ย ร้องก็ผิดคีย์ ‪- แฮปปี้เบิร์ทเดย์

‪(ซิตอัป)

‪(กลั้นหายใจ)

‪(วิ่ง)

‪(ซ้อมในจินตนาการ)

‪(ร้านสะดวกซื้อชิมิซึ)

‪อืม

‪แค่นี้จะพอไหมนะ

‪(เทียนวันเกิด ‪บรรจุห้าเล่ม)

‪(ถึงวันเกิดแล้ว)