My Demon (마이데몬)

มันมีโชคชะตา

ที่ลิขิตไว้ให้เราอยู่แล้วหรือเปล่า

หากโชคชะตามีจริง

เรา…

จะหลุดพ้นจากกรอบแห่งโชคชะตา

ที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ได้ไหม

(ตอน 12 ผู้ช่วยแห่งความพินาศ)

ตื่นแล้วหรือขอรับ คุณชาย

วันนี้อากาศดีนะเจ้าคะ คุณชายอีซอน

- สวัสดีเจ้าค่ะ คุณชาย - คุณชาย สวัสดีเจ้าค่ะ

คุณชายอีซอน

ฉันเคยเป็นมนุษย์

แค่การดำรงอยู่ของฉัน

ก็เพียงพอให้เป็นที่รักและเคารพ ของคนทั้งหมู่บ้าน

เป็นคนพิเศษมากคนหนึ่ง

คุณชาย

คุณชายอีซอนขอรับ

ข้าบอกให้หยุดบ่น

เดี๋ยวชื่อข้าสึกกันพอดี หยุดเรียกทีเถอะ

ท่านอาจารย์ใกล้จะมาแล้ว จู่ๆ คุณชายจะไปชมดอกไม้ไม่ได้สิ

ถ้าท่านใต้เท้ารู้ คราวนี้คงไม่ปล่อยไว้แน่ขอรับ

แค่เจ้าหุบปากไว้สักคน ทุกคนก็สงบสุขแล้ว

ปากข้าหุบไม่ได้ขอรับ

เดิมทีก็ยื่นอยู่แล้ว

อย่างไรเสียก็ไม่ได้ขอรับ

หากท่านจะไป

อย่าเหยียบนะขอรับ เดี๋ยวข้าเจ็บ เอ้า ข้ามข้าไปก่อนเถอะ

โอ๊ย ให้ตาย

เช่นนั้นก็ยิ่งดีสิ

ทิวทัศน์งามๆ ทั้งหมดเป็นของข้า

ข้ามจริงเสียด้วย

ท่านแอบไปคนเดียวนะขอรับ คุณชาย

ข้าไม่รู้เรื่องด้วย

ไม่ฟังเลยจริงๆ เนอะ

ทำเลทองน่าจะเป็นแถวๆ นี้นี่

นี่ เดี๋ยวสิ

โอ๊ย เย็นๆ

ขออภัยที่เสียมารยาทขอรับ

พอดีข้ามาพักสมองจากการพร่ำเรียนตำรา

ไม่ต้องตกใจนะขอรับ

ข้าไม่ใช่คนแปลกประหลาด ข้าชื่อ…

ซออีซอน

ไม่มีใครในหมู่บ้านนี้ไม่รู้จักชื่อท่าน

ก็ถือว่าข้าค่อนข้างมีชื่อเสียงในหมู่บ้านนี้

แต่จะว่าไป

ข้าไม่คุ้นหน้าแม่หญิงเลย

คงมาจากต่างถิ่นสินะขอรับ

เพราะไม่มีทางที่ข้าจะไม่รู้จัก สตรีโฉมงามเช่นนี้…

ซึ่งแน่นอนว่า

ด้วยความที่ข้าเคร่งอยู่กับการเรียน จนไม่มีเวลาคุยกับสตรีคนไหน

ข้าอาจจะไม่รู้จักก็ได้

เช่นนั้นหรือเจ้าคะ

ไม่เหมือนกับที่ข้าได้ยินมานะ

ได้ยินอะไรมา

ท่านเป็นบุตรชายคนเดียวในสามชั่วรุ่น ของตระกูลทรงเกียรติ

ไม่ฝักใฝ่วิชาการ

แต่พ่อท่านก็ดุด่าท่านไม่ลง

เพราะสงสารที่ท่านเสียแม่ไป ด้วยโรคภัยตั้งแต่เด็ก

ว่ากันว่าท่านคือหนุ่มเจ้าสำราญ

ที่สำราญใจอย่างไม่มีผู้ใดทัดเทียม

ดูจะสนใจ

ในตัวข้ามากทีเดียว

แม่หญิงรู้จักข้าทะลุปรุโปร่งเช่นนี้

แต่ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแม่หญิงเลย

แม่หญิงชื่ออะไรหรือ

คุณชาย

คุณ…

คุณชาย คุณชายอีซอน

นึกจะไปไหนคนเดียวก็ไปเช่นนี้…

เดี๋ยวสิ เดี๋ยว…

ไยเจ้ามองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น

ได้อีกเหตุผล ให้เหินห่างจากการเรียนแล้วสินะขอรับ

- ถ้าข้าตั้งใจเรียนเสียอย่าง… - จะว่าไป

นางงดงามอย่างที่เขาว่าเลยนะขอรับ

เจ้ารู้จักสตรีนางนั้นหรือ

ขอรับ รู้จักสิขอรับ

เป็นบุตรสาวของตระกูลผู้ดีที่ใดกัน

ไม่ใช่บุตรสาวของตระกูลผู้ดีที่ใดหรอก

นางเป็นคณิกาหลวง ที่มาจากฮันยางเมื่อไม่นานมานี้ขอรับ

นางคณิกาหรือ

ได้ยินว่านางมีชื่อเสียงมากในฮันยาง เป็นเยี่ยมทั้งด้านการระบำและความรู้

พอมาคิดดูว่าเหตุใด นางถึงมาอยู่ในหมู่บ้านชนบทเช่นนี้

หรือว่านางมาหาข้า

ว่าแต่นางชื่ออะไรนะ

นางชื่ออะไร

- ดื่มหน่อยสิเจ้าคะ - นายท่าน สักหน่อยเถอะเจ้าค่ะ

- ก็ได้ๆ - วันนี้เจ้าดูดีนะ

วอลชิมเจ้าค่ะ

ดูๆ

ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

ได้ยินว่าตอนอยู่ฮันยาง นางก็ทำตัวโอหังเต็มประดา

หัวสูงเสียดฟ้าซะเหลือเกิน

วอลชิม

วอลชิมงั้นหรือ

ข้าขอโทษ

ที่ข้าไปหาคราวก่อน เพียงเพราะข้าอยากเจอแม่หญิง

ข้าต้องขอโทษด้วยหากเสียมารยาท

เสียมารยาทเรื่องอะไรเจ้าคะ

ข้าก็ไม่แน่ใจว่าเรื่องอะไร…

อย่าขอโทษ โดยไม่รู้แม้แต่เหตุผลสิเจ้าคะ

เดี๋ยว…

คุณชาย

ข้ารู้ว่าท่านรักการนอนมากกว่าการกิน

แต่ก็ควรจะเว้นช่วงขี้เกียจไว้บ้าง

มิเช่นนั้นจะโทรมลงได้นะขอรับ

เจ้าเป็นใคร

ครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่หรือไง

รับใช้ข้ามาทั้งชีวิต ยังจะจำไม่ได้อีก

คุณชายของข้าไม่มีทางตื่นไวเช่นนี้นี่

- เกิดอะไรขึ้น - ซอก

ข้าตัดสินใจแล้วว่า จะพากเพียรกับการเรียนตั้งแต่วันนี้

ไยจึงตัดสินใจเช่นนั้น

นี่แหละตัวตนเดิมของข้า

ข้าไปเตรียมยามาให้นะขอรับ

"ฝานซวีถามถึงความเมตตา"

"ขงจื๊อจึงตอบว่าหมายถึงการรักผู้อื่น"

ทำอะไรเจ้าคะ

แม่หญิง

บังเอิญอะไรเช่นนี้

บังเอิญหรือเจ้าคะ

ข้ากำลังอ่าน "มหาศึกษา" พลางฟังเสียงน้ำตกไปด้วย

เรียกว่าชื่นชมธรรมชาติ และวิชาการไปพร้อมกัน

ดูเหมือนแม่หญิงจะมาที่นี่ ด้วยเหตุผลเดียวกัน

แต่ชายหญิงไม่ควรนั่งชิดติดกัน

แม่หญิงใช้พื้นที่ตรงหินก้อนนั้นไปเถิด

ตรงนี้เป็นพื้นที่ของข้า

"เมื่อฝานซวีถามถึงเรื่องปัญญา"

"ขงจื๊อจึงตอบว่าเกี่ยวกับการเข้าใจคน"

มาตั้งรกรากที่นี่หรือเจ้าคะ

อ่านตำราที่นี่แล้วเข้าหัวดีน่ะ

ข้าว่าไม่เหมือนอ่านตำราอยู่นะ

จากที่ข้าเห็น

"หากเหตุผลไม่ชอบธรรม คำพูดจะไม่ถูกคล้อยตาม"

"หากคำพูดไม่ถูกคล้อยตาม การงานก็พาลไม่สำเร็จ"

ความหมายช่างลึกล้ำ

ไม่ต้องๆ

ข้าไปเก็บเอง

อันตรายนะเจ้าคะ

ข้าเคยฝึกฟันดาบ ยิงธนู และใช้หอกมาแล้ว

สำหรับข้าที่แข็งแกร่งทั้งกายและใจ

แค่นี้เรื่องกล้วย…

เรื่องกล้วยๆ น่ะ

เดี๋ยวข้ามา

แต่…

ไม่ต้องห่วงนะ

คุณชาย

คุณชาย

หยุดนะ

อย่าเพิ่งไป

คุณชาย

คุณชาย

คุณชายอีซอน

คุณชาย

คุณชายอีซอน

เจอแล้ว ข้าเจอแล้ว

ข้าเจอแล้ว ข้าเองซออีซอน

แม่หญิง

แม่หญิง นี่รองเท้าท่าน

ข้าเจอแล้ว

นี่ท่านมีหัวคิดหรือไม่

กับอีแค่รองเท้าข้างเดียว

ถ้าเป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นมาจะทำอย่างไรเจ้าคะ

นี่เจ้า

เป็นห่วงข้าอยู่หรือ

ข้าจะเป็นห่วงท่านทำไมกัน

อย่าทำเช่นนี้อีกนะเจ้าคะ

เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ

ข้าเคยฝึกฟันดาบ ยิงธนู และใช้หอกมา…

ส่งมาเจ้าค่ะ

ไม่ต้อง ข้าทำเอง

ให้อาภรณ์ท่านแห้งก่อนสิเจ้าคะ

จวนจะเสร็จแล้ว

ไม่มีสิ่งใดอุ่นเท่าอุณหภูมิร่างกายคนหรอกเจ้าค่ะ

เดี๋ยวก็ไหม้หรอก

ปัดโธ่

ข้าหนาว

ฮันยางเป็นอย่างไรหรือ

คงกว้างใหญ่กว่า และมีสิ่งน่าพิสมัยเยอะกว่าที่นี่ใช่หรือไม่

ที่นั่นกว้างขวาง ผู้คนคับคั่ง และหนวกหูกว่ามากเจ้าค่ะ

ว่าแต่ ไยเจ้าจึงจากฮันยางมาที่นี่หรือ

ขอโทษที ข้าไม่ควรถามแท้ๆ

ข้าปฏิเสธการเต้นระบำให้เบื้องสูงเจ้าค่ะ

ข้ามันก็แค่คณิกานางหนึ่ง

แต่ข้าไม่อาจขยับได้แม้แต่ปลายนิ้ว

หากการระบำนั้นไม่ได้ออกมาจากใจ

นางคณิกาที่ต่ำต้อยอย่างข้า ริอ่านขัดขืนผู้สูงส่ง

แค่ยังมีลมหายใจอยู่ ข้าก็ซาบซึ้งแล้วเจ้าค่ะ

มันคงจะมีเหตุผลอะไรเป็นแน่

ที่เจ้าไม่อาจฝืนเต้นระบำได้

ข้าได้ดูการระบำของเจ้า ที่แม้แต่พวกเบื้องสูงก็ไม่ได้ดูทุกวันเช่นนี้

ไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนอย่างไรดี

คุณชายตอบแทนข้าไปแล้วเจ้าค่ะ

งั้นหรือ

หิ่งห้อย

ข้ารักเจ้า วอลชิม

ข้านึกว่าเจ้ารู้สึกเช่นเดียวกันเสียอีก

ได้เวลาตื่นจากฝันแล้วเจ้าค่ะ

ความรู้สึกที่โง่เขลาที่สุดที่มนุษย์มี

คือความรู้สึกรักเจ้าค่ะ

ข้าไม่ได้เหลาะแหละ