Weapons

Απόδοση-Επιμέλεια: Sparta

Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία.

Συνέβη πριν από λίγα χρόνια εδώ, στην πόλη μου.

Πολλοί άνθρωποι πέθαναν και έγιναν απίστευτα γεγονότα.

Δεν μπορείς να βρεις κάτι σαν κι αυτό σε καμιά πόλη,

γιατί η αστυνομία και οι σημαντικοί άνθρωποι ντράπηκαν τόσο πολύ

που δεν μπόρεσαν να το λύσουν και το κάλυψαν εντελώς.

Αν όμως έρθεις εδώ και ρωτήσεις οποιονδήποτε, θα σου πει

ακριβώς ό, τι σου λέω τώρα.

Η ιστορία ξεκινάει από το σχολείο μου.

Ένα δημοτικό της γειτονιάς, από το νηπιαγωγείο μέχρι την πέμπτη τάξη.

Ήταν μια Τετάρτη σαν όλες τις άλλες για όλο το σχολείο.

Είχαμε και μια καινούρια δασκάλα.

Την έλεγαν Τζάστιν Κένεντι.

Εκείνο το πρωί, όπως κάθε μέρα, πήγαινε προς την τάξη της.

Μόνο που σήμερα ήταν αλλιώς.

Κανένα από τα παιδιά της δεν ήταν εκεί.

Κάθε άλλη τάξη στο σχολείο ήταν γεμάτη παιδιά.

Ακόμα και η τρίτη τάξη της κυρίας Μπελ Τάπ, ήταν γεμάτη.

Αλλά η τάξη της κυρίας Κένεντι ήταν εντελώς άδεια.

Ή μάλλον... σχεδόν άδεια.

Υπήρχε εκεί μόνο ένα αγόρι, ο Άλεξ Λίλι.

Ήταν το μοναδικό παιδί από τους 18 μαθητές που πήγε στο σχολείο εκείνη τη μέρα.

Ξέρεις γιατί;

Γιατί ήταν ο μόνος που ήρθε.

Τη νύχτα πριν, στις 2:17 το πρωί, όλα τα άλλα παιδιά ξύπνησαν,

κατέβηκαν τις σκάλες, πέρασαν την μπροστινή αυλή και χάθηκαν στο σκοτάδι.

Μερικοί από το σχολείο ήταν πολύ λυπημένοι και θυμωμένοι.

Η αστυνομία ήξερε ότι τα παιδιά έφυγαν στις 2:17.

Γιατί τα μισά σπίτια είχαν συναγερμούς που χτύπησαν μόλις βγήκαν έξω.

Κάποια παιδιά καταγράφηκαν και από κάμερες ασφαλείας.

Μα οι κάμερες έδειξαν μόνο τα παιδιά να περπατούν στο σκοτάδι.

Όταν τους ακολούθησαν, δεν φάνηκε τίποτα άλλο.

Η αστυνομία μίλησε πολύ με τον Άλεξ.

Τον ρώτησαν γιατί οι συμμαθητές του έκαναν κάτι τέτοιο.

Εκείνος είπε πως δεν ήξερε.

Τον ρώτησαν αν υπήρχε κάποιο σχέδιο.

Είπε πως αν υπήρχε, ποτέ δεν το άκουσε.

Τον ρώτησαν αν είχε δει σε κάποια εκπομπή κάτι παρόμοιο.

Είπε πως αν υπήρχε, ποτέ δεν το είδε.

Μίλησαν πολύ και με την κυρία Κένεντι.

Μα ούτε εκείνη ήξερε κάτι ή μπορούσε να βοηθήσει.

Το σχολείο έμεινε κλειστό σχεδόν έναν μήνα για τις έρευνες.

Ώσπου τελικά αναγκάστηκαν να το ξανανοίξουν.

Για να μπορέσουν τα υπόλοιπα παιδιά να συνεχίσουν τα μαθήματα.

Το βράδυ πριν ανοίξει, έγινε μια μεγάλη συγκέντρωση στο σχολείο.

Ήταν εκεί πολλοί σύμβουλοι και ειδικοί.

Νομίζω για να βοηθήσουν όλους να καταλάβουν πώς να νιώσουν.

Εδώ αρχίζει στ’ αλήθεια η ιστορία.

ΤΖΑΣΤΙΝ

Είναι σημαντικό να μη κρίνουμε τη θλίψη μας.

Μπορεί να νιώσουμε συναισθήματα που δεν μας αρέσουν.

Άλλα από τη θλίψη.

Πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αισθάνεται ακόμη και θυμό.

Είναι πολύ υγιές κομμάτι της διαδικασίας του πένθους.

Κι αυτό μπορεί να είναι έντονο σε περιπτώσεις εγκατάλειψης.

Μισό λεπτό... τι σημαίνει αυτό;

Πολύ έντονο σε περιπτώσεις εγκατάλειψης;

Λες να λυπηθούμε τον Μάθιου για ό, τι του συνέβη;

Γιατί σου λέω τώρα ότι μπορείς να το πεις όπως θέλεις.

Αλλά εγώ δεν το βλέπω έτσι.

Εγώ βλέπω κάτι που δεν βγάζει νόημα.

Μιλάμε για 17 παιδιά από μια τάξη.

Τι συνέβη σε αυτή την τάξη;

Γιατί μόνο σε αυτήν;

Γιατί μόνο τα δικά της;

Σκέφτομαι πολλά συναισθήματα κι αυτό είναι εντάξει.

Οπότε συγγνώμη αν δεν θέλω να ακούσω κι άλλα από εσένα.

Θέλω να ακούσω την Τζάστιν Κένεντι.

Είναι εδώ.

Θέλω να ξέρω ακριβώς τι έκανε εκεί.

Καταρχάς...

Θέλω να πω πόσο λυπάμαι για όλα όσα συνέβησαν.

Ξέρω ότι τίποτα δεν μπορώ να πω που να το κάνει καλύτερο.

Η αλήθεια είναι πως ψάχνω κι εγώ τις ίδιες απαντήσεις με εσάς.

Αγαπώ αυτά τα παιδιά.

Το ξέρω.

Το ξέρω.

Αυτό... δεν...

Αυτά τα πράγματα δεν είναι δικό μου φταίξιμο.

Μιλάω σοβαρά.

Η κυρία Κένεντι, ως ενεργό μέλος

της κοινότητας, είναι εδώ και πενθεί όπως όλοι μας.

Δώστε μας λίγο χώρο, παρακαλώ.

Ήταν μια πολύ μεγάλη νύχτα.

Πρέπει να κοιμηθούμε λίγο.

Αύριο θα ξυπνήσουμε και θα το φτιάξουμε.

Σήμερα δεν έχω κάποιον να μείνω μαζί του.

Σου προτείνω να πας κατευθείαν σπίτι και να τους ενημερώσεις.

Σε παρακαλώ, θεώρησε το λήξαν.

Πρέπει να βρω κάτι να μαζέψω.

Αλλά πρώτα να δω τον αδερφό μου, τον Τζούνιορ.

Ναι, συγγνώμη.

Ναι;

Ναι;

Ποιος είσαι;

Καλύτερα να γυρίσεις, γιατί εγώ...

Συγγνώμη, μαζεύω λεφτά για το εισιτήριο του λεωφορείου για να πάω να δω τον αδερφό μου.

Έχεις ψιλά στο κινητό σου;

Λυπάμαι.

Εντάξει, ευχαριστώ.

Ναι;

Ναι;

Ναι;

Ναι;

Θέλεις να κρατήσεις την ασφάλεια υγείας σου;

Αν μου επιτρέπεις, θα πω ότι αυτή η κατάσταση απασχολεί πολλούς

ειδικούς ψυχικής υγείας αυτή τη στιγμή.

Μερικούς απ’ αυτούς... Εγώ απλά πρέπει να δουλεύω.

Ξέρεις, απλώς πρέπει να γεμίζω τις μέρες μου με...

Ναι, πρέπει να δουλεύω.

Λοιπόν...

Τζάστιν, η σκηνή χθες το βράδυ απλώς απέδειξε

ότι εδώ έχουμε πολύ φορτισμένο κόσμο.

Προς το παρόν, νομίζω είναι καλύτερα να απομακρυνθείς λίγο από εδώ,

ώστε να έχουν οι άνθρωποι χρόνο να συνέλθουν.

Ο Άλεξ... ο Άλεξ είναι εδώ.

Ο Άλεξ είναι καλά.

Στην τάξη της κυρίας Μπιλς μας είπαν ότι

το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για εκείνον είναι να διατηρήσουμε τη ρουτίνα του.

Να κρατήσουμε τη ζωή του όσο πιο φυσιολογική γίνεται.

Θέλω να μιλήσω μαζί του.

Αυτή τη συζήτηση την έχουμε ξανακάνει.

Ας κάνουμε μια άλλη ερώτηση.

Απλώς, αν μπορούσα να μιλήσω μαζί του θα ένιωθα πολύ καλύτερα.

Εδώ.

Τι;

Αυτό είναι το πρόβλημα.

Εσύ θα νιώσεις καλύτερα.

Αυτός όμως είναι κάτω από την πίεση των ΜΜΕ.

Οι ερευνητές έψαξαν το σπίτι του.

Έχει περάσει τραύμα.

Ας βάλουμε τον Άλεξ σε προτεραιότητα.

Ναι;

Αν υπονοείς ότι δεν νοιάζομαι για τον Άλεξ ή τους μαθητές...

Δεν είναι θέμα αν νοιάζεσαι, είναι ότι έχεις ένα μοτίβο

στο οποίο ξεπερνάς επαγγελματικά όρια με μαθητές.

Θεέ μου, πάλι τα ίδια.

Ξέρεις ότι δεν ξεπερνάω όρια.

Ξέρεις ότι το να αγκαλιάζεις μαθητές δεν είναι κατάλληλο.

Το να πας μαθητές με το αμάξι σπίτι τους δεν είναι επαγγελματικό.

Έχασε το λεωφορείο.

Και λοιπόν;

Δεν είναι σωστό.

Ξέρω ότι όλα αυτά προέρχονται από το ότι νοιάζεσαι.

Ξέρω ότι δεν είσαι φίλος για αυτά τα παιδιά,

αλλά πρέπει να καταλάβεις ότι είσαι γονέας.

Είσαι δάσκαλος.

Υπάρχει διαφορά.

Και γι’ αυτό, όχι, δεν μπορείς να μιλήσεις με την Άλεξ Λίλι.

Απλώς... μείναμε μόνο εμείς.

Ναι;

Είσαι στ’ αλήθεια εκεί, έτσι;

Ναι, κι εγώ δέχτηκα μερικές κλήσεις.

Από ποιον;

Ναι;

Νομίζω ότι αυτός που κάλεσε μπορεί να είναι υπεύθυνος.

Δεν ξέρω.

Ίσως, ίσως όχι.

Ό, τι κι αν είναι, καλύτερα να το αναφέρεις.

Αν με ρωτάς, μάλλον παιδιά το έκαναν.

Δηλαδή, κι εγώ όταν ήμουν σχολείο έκανα τέτοια.

Ξέρεις, τυλίγαμε σπίτια με χαρτί υγείας, πλέναμε αυλές.

Ποτέ δεν έπαιξα με «τηλέφωνο μάγισσας», αλλά ο φίλος μου ήταν εδώ, άρα είναι δικό του.

Γεια.

Το έφερες;

Ναι, φυσικά μπορούμε να αγκαλιαστούμε.

Θεέ μου.

Τι έπαθε το χέρι σου;

Α, απλώς ο σπόγγος του πίνακα.

Μόνο αυτό;

Σίγουρα.

Τόνι;

Τόνι;

Ναι, είναι εδώ.

Καλά.

Δεν βιάζομαι.

Δεν περίμενα καθόλου να έρθεις.

Χαίρομαι που έστειλες μήνυμα.

Ξέρεις, σε σκεφτόμουν πολύ και ήθελα

να σε καλέσω, αλλά δεν ήξερα αν θα χειροτέρευε τα πράγματα.

Δεν ξέρω.

Λοιπόν, δεν είμαι καμιά εύθραυστη λουλουδένια ψυχούλα που χαλάει εύκολα.

Το ξέρω αυτό.

Τόνι, ο φίλος μου θέλει ένα ποτό.

Γεια, έλα.

Γεια.

Ναι, πες.

Πώς είμαστε;

Θα πάρω μια κόλα.

Κόλα;

Ναι.

Εντάξει.

Ό, τι πεις.

Λοιπόν, τι γίνεται;

Πώς είσαι;

Όλα μια χαρά.

Δεν νομίζω πως είναι σωστό.

Κοίτα μέσα στο αμάξι.

Ελπίζω να μην οδήγησες μέχρι εδώ.