Othello

Ηταν κάποτε στη Βενετία, ένας Μαύρος, ο Οθέλλος...

Που η αξία του στον πόλεμο τον είχε κάνει ξακουστό.

Κι αγάπησε μια κόρη ευγενών που τη λέγαν Δυσδαιμόνα.

Τον αγάπησε κι αυτή, απ' τις αρετές του γοητευμένη.

Κι αφού ο πατέρας της...

Δεν ήθελε να πάρει η κόρη του έναν Μαύρο...

Η Δυσδαιμόνα έφυγε απ' το σπίτι της μια νύχτα...

Και μυσικά παντρεύτηκαν με τον Οθέλλο.

Του Οθέλλου σημαιοφόρος ήταν ο Ιάγος...

Που είχε εμφάνιση αξιαγάπητη...

Αλλά είχε χαρακτήρα ύπουλο και ποταπό.

Σου τό'χω πει πολλές φορές και στο λέω πάλι τώρα.

Μισώ τον Μαύρο. Θα φαρμακώσω τη χαρά του.

Πώς; Πώς, Ιάγο;

Διαλάλα τον στους δρόμους, φρένιασε τους δικούς της...

Και μ' όλο που όλα του πάνε καλά, βασάνισε τον με μύγες!

Ερχονται.

Τι να κάνω;

Να πας να κοιμηθείς. Θα πέσω να πνιγώ.

Πολύ κακό! Τι να κάνω;

Ποιος λεφτά θα βάλει στο πουγγί σου;

Παρά να ειπώ πως θα πνιγώ για χάρη μιας φραγκόκοτας...

Κάλλιο την ανθρωπιά μου με πίθηκο αλλάζω!

Ελα! Φέρσου σαν άντρας!

Να πνιγείς; Να πνιγούν γατιά και στραβά κουτάβια!

Η Δυσδαιμόνα κι ο Μαύρος δε θ' αγαπιούνται για πολύ.

Βίαια ξεκίνησε αυτό...

Κι ανάλογη συνέχεια θα έχει.

Βάλε χρήμα στο πουγγί σου.

Οταν αυτή χορτάσει το κορμί του, θα δει το λάθος της.

Σίγουρα θα θέλει αλλαγή. Γι' αυτό, κάνε χρήμα.

Κλέφτες!

Κοίτα το σπίτι σου! Την κόρη σου!

Είναι όλη η φαμίλια σου μέσα; Γιατί το ρωτάς αυτό;

Με δική σου έγκριση η κόρη σου πήγε με συνοδό...

Μ' έναν δούλο της πιάτσας, μ' έναν γονδολιέρη...

Να πέσει στα νύχια ενός λάγνου Μαύρου;

Βεβαιώσου ευθύς! Είναι στην κάμαρά της, στο σπίτι σου;

Ιάγο, να βασιστώ σε σένα; Σίγουρα. Αντε κάνε χρήμα!

Αλήθεια, έγινε το κακό! Εχει φύγει!

Δεν είναι μάγια που μ' αυτά η νιότη της κακοπαθαίνει;

Καλέστε τους δικούς μου! Ξεσηκώστε όλο μου το σόϊ!

Πού είναι ο Μαύρος;

Κρύψτε τα λαμπερά σπαθιά σας. Η δροσιά θα τα σκουριάσει.

Πού έκρυψες την κόρη μου;

Πού να πάω να δώσω λόγο γι' αυτή την κατηγόρια;

Στη φυλακή, ώσπου να σε καλέσει το δικαστήριο!

Την ίδια ώρα, στη Σύγκλητο ήρθαν αγγελιαφόροι...

Με την είδηση ότι ο Τουρκικός στόλος...

Θα χτυπούσε τη Βενετική φρουρά σην Κύπρο.

Οι Συγκλητικοί είχαν ήδη επιλέξει τον Μαύρο...

Σαν διοικητή στρατού.

Αξιωματικοί τον γύρευαν για του πουν για την τιμή αυτή...

Οταν ο Βραβάντιος φέρνει τον Μαύρο στο συμβούλιο...

Με την κατηγορία ότι έκανε παράνομα μάγια σην κόρη του.

Τη γέλασαν, μου την πήραν, την κατάστρεψαν με μάγια!

Πολύ λυπόμαστε γι' αυτό.

Αν δεν της είχαν κάνει μάγια, μια κόρη τόσο τρυφερή...

Ομορφη και χαρούμενη, θα ντροπιαζόταν τόσο...

Ωστε ν'αφήσει τον πατέρα της...

Για την καπνισμένη αγκάλη κάποιου σαν αυτόν;

Καταραμένος νά εισαι που τη μάγεψες!

Από μέρους σου τι λες; Τίποτα. Μόνο πως έτσι είναι.

Πώς με πλάγια μέσα έκανες του χεριού σου τη νέα αυτή;

Ισχυροί, σεμνοί και σεβαστοί μου άρχοντες...

Ευγενικοί και πολύ καλοί μου αφέντες...

Οτι πήρα του γέροντα αυτού την κόρη, είναι αλήθεια.

Ναι και την παντρεύτηκα.

Κεφαλή και μέτωπο της προσβολής μου αυτό είναι μονάχα.

Τραχύς είμαι στην ομιλία και δεν έχω λόγο αβρό ειρήνης...

Γιατί τούτα τα μπράτσα, εφτά χρονών αντρεύτηκαν...

Κι όλη τη δράση τους έχουν στη μάχη ρίξει μέχρι τώρα...

Κι έτσι λίγα μπορώ να πω έξω από συμπλοκές και πόλεμο.

Γι' αυτό και λίγο θα στολίσω τον εαυτό μου με όσα πω.

Ωστόσο, με υπομονή της χάρης σας...

Απλά θα παρουσιάσω όλον τον δρόμο του έρωτά μου.

Τι φάρμακα, τι ξόρκια τι μαγικά τεχνάσματα...

Μια και γι' αυτά κατηγοριέμαι, εκέρδισα την κόρη του.

Ο Βραβάντιος μ' αγάπαγε και συχνά με προσκαλούσε...

Να λέω τον βίο μου, απ' τα παιδικά μου χρόνια ως τώρα.

Ιστόρησα συμφορές μεγάλες, σε θάλασσα και σε στεριά...

Πώς από τρίχα ξέφυγα απ' του χάρου την παγίδα...

Πώς πιάστηκα απ' τον εχθρό και πώς σκλάβος πουλήθηκα.

Πώς μετά εξαγοράστηκα κι όλο το ταξίδι που ακολούθησε...

Σε απέραντες σπηλιές και άδειες ερημιές...

Βουνά θεόρατα και κορυφές που άγγιζαν τον ουρανό.

Κι η Δυσδαιμόνα άκουγε όλα αυτά με ζήλο σοβαρό.

Αν του σπιτιού δουλειές την καλούσαν, γρήγορα τελείωνε...

Και γύριζε ν' ακούσει με αυτί άπληστο τη διήγησή μου.

Κι εγώ κατάφερα να μου ζητήσει απ' την καρδιά της...

Να της πω για όλες τις περιπέτειες που γνώρισα.

Και συχνά δάκρυα της έφερα στα μάτια...

Λέγοντας για τα βάσανα που πέρασα στη νιότη μου.

Μου έδωσε για τα πάθη μου έναν κόσμο στεναγμούς.

Ορκίστηκε...κι ήταν παράξενο, πολύ παράξενο...

Ηταν συμπόνοια, θαυμαστή συμπόνοια.

Θα ήθελε να μην τα είχε ακούσει...

Κι όμως ευχόταν να ήταν άντρας σαν εμένα.

Αν είχα φίλο που την αγαπούσε, μου είπε...

Αν τον μάθαινα να της πει την ιστορία μου...

Σίγουρα θα την κέρδιζε.

Μ' αγάπησε για όσα υπέφερα...

Την αγάπησα που με λυπήθηκε, αυτά τα μάγια της έκανα.

Τέτοια ιστορία θα κέρδιζε και τη δική μου κόρη.

Απ' όλους εδώ σε ποιον πιο πολύ χρωστάς υποταγή;

Πατέρα μου, εδώ βλέπω το χρέος μοιρασμένο.

Χρωστάω σε σένα ζωή κι ανατροφή.

Κι αυτά τα δυο μ' έχουν μάθει να σε σέβομαι.

Ο κύριος είσαι κατά χρέος... όσο είμαι κόρη σου.

Ομως εδώ είναι ο άντρας μου...

Κι όπως εσένα η μάνα μου από τον πατέρα της προτίμησε...

Ετσι κι εγώ θα δείξω χρέος στον Μαύρο, τον κύριό μου.

Ο Θεός μαζί σου. Τέλειωσα.

Οταν δεν έχει άλλη γιατρειά, παύουν οι πόνοι.

Δουλειές του κράτους τώρα. Ο Τούρκος πάει για Κύπρο.

Οθέλλο, ξέρεις καλά τον τόπο. Πρέπει να φύγεις το πρωί.

Αν σκεφτούμε τη σημασία της Κύπρου για τον Τούρκο...

Μη νομίσουμε ότι είναι χαζός για να την αφήσει δεύτερη...

Παραμελώντας κέρδος και εύκολη λεία.

Αν έχεις μάτια, Μαύρε, έχε τα ανοιγμένα.

Γέλασε τον πατέρα της, μπορεί κι εσένα.

Τη ζωή μου για την πίστη της!

Με τόση ορμή απ' την αρχή αγάπησε τον Μαύρο...

Αλλά ως πότε θα τον αγαπάει με τα τόσα ψέματά του;

Μην το σκέφτεται αυτό η ευγενική σου καρδιά.

Υπασπιστή Κάσιε.

Και τι είναι αυτός ο Κάσιος απ' τη Φλωρεντία...

Που από πόλεμο και μάχη ξέρει όσο μια γεροντοκόρη;

Κι όμως αυτός υπασπιστής, κι εγώ σημαιοφόρος!

Εγώ δε θα πήγαινα μαζί του.

Μη νοιάζεσαι. Πάω μαζί του για να του κάνω τη δουλειά.

Τίμιε Ιάγο. Στις προσταγές σου, άρχοντα.

Τη Δυσδαιμόνα αφήνω σε σένα. Στην Κύπρο να τη φέρεις.

Καλέ μου άρχοντα, θα το κάνω.

Αγαθός ο Μαύρος, θαρρεί πως όλοι είναι τίμιοι...

Και θα τον σύρουν απ' τη μύτη, όπως σέρνουν τα γαϊδούρια.

Δεν είμαστε όλοι αφέντες. Ούτε όλοι δούλοι πιστοί.

Θα δεις πολλούς πιστούς στο καθήκον να κάνουν τεμενάδες.

Περνούν τη ζωή τους σαν τον γάϊδαρο του αφέντη τους.

Μόνο δουλειά κι όταν πια γεράσουν, πέταμα.

Δέρνε μου τέτοιους δούλους.

Αλλοι με δείγματα μόνο υπηρεσίας, προκόβουνε πολύ.

Τις γούνες τους φοδράροντας, παίρνουν κι οι ίδιοι σέβας.

Τούτοι έχουν μέσα τους ψυχή, όπως λέω πως έχω κι εγώ.

Γιατί είναι σίγουρο πως αν εγώ ήμουν ο Μαύρος...

Δεν θα ήμουν ο Ιάγος.

Ακολουθώντας αυτόν, τον εαυτό μου ακολουθώ.

Αν η έξω δράση μου δείχνει τη γνήσια πράξη...

Κι όψη της καρδιάς μου... με τσιριμόνιες...

Θα φορέσω την καρδιά μου στο μανίκι μου...

Να την τσιμπάνε τα περιστέρια.

Δεν είμαι αυτός που είμαι.

Ελα, Δυσδαιμόνα.

Μόνο μια ώρα αγάπης μαζί σου έχω να περάσω.

Πρέπει να υπακούσουμε στον χρόνο.

Τι νέα έχεις για τον κύριό μου να μου πεις;

Δεν έχει φτάσει ακόμα.

Αν του Τούρκου ο στόλος δεν βρήκε καταφύγιο, έχει πνιγεί.

Αυτοί είναι! Γνωρίζω σάλπιγγα του Οθέλλου!

Νέα, παιδιά! Αγρια θύελλα χτύπησε τους Τούρκους!

Σταμάτησε η πορεία τους! Οι πόλεμοί μας τέλειωσαν!

Της πιάνει το χέρι.

Ωραία τα λες.

Εξαιρετικά ευγενής!

Μ' ένα τόσο μικρό δίχτυ, μύγα μεγάλη σαν το Κάσιο θα πιάσω.

Με θαυμασμό μεγάλο αλλά και με χαρά...

Σε βρίσκω εδώ μπροστά μου.

Αν μετά κάθε μπόρα έρχεται τέτοια γαλήνη...

Οι άνεμοι ας φυσούν μεχρι να ξυπνήσει ο θάνατος!

Ωραίε μου πολεμιστή!

Μιλάω άπρεπα και μωρουδίζω μέσα στις χαρές μου.

Αξιε Μοντάνο, συμπάθα με.

Καλέ μου Κάσιε, τον νου σου απόψε στη φρουρά.

Ελα, αγάπη μου.

Το αντάμωμά μας στην Κύπρο ήταν καλό.

Είναι επιθυμία του Οθέλου...

Τώρα που έφτασαν οριστικά τα νέα που λένε...

Για την καταστροφή του Τουρκικού στόλου...

Ολοι να ξεφαντώσουν για τον θρίαμβο.

Καθένας να γλεντήσει κατά πώς τραβάει η όρεξή του.

Γιατί, πέρα απ' αυτά τα νέα τα καλά...

Είναι κι η γιορτή για τον γάμο του.

Ο Θεός να ευλογεί την Κύπρο και τον γενναίο μας στρατηγό!

Πρώτα πρέπει να σου πω κάτι.

Η Δυσδαιμόνα τα έχει φτιάξει φανερά με τον...

Με τον Κάσιο; Αδύνατον!

Κουράστηκε το μάτι της να βλέπει μόνο τον Οθέλλο.

Η φύση η ίδια την σπρώχνει σε μια δεύτερη επιλογή.

Και ποιος στέκεται τόσο ψηλά όσο ο τυχερός ο Κάσιος;

Κανείς; Κι είναι παμπόνηρος αγύρτης! Διαβολικός!

Είναι όμορφος.

Εχει όλες τις χάρες που τα άγουρα μυαλά γυρεύουν.

Αγύρτης σκέτη πανούκλα. Κι αυτή τον βρήκε κιόλας.

Δε μπορώ να σκεφτώ κακό για τη Δυσδαιμόνα;

Δεν είδες πώς της κράτησε το χέρι;

Το είδα, μα αυτό ήταν ευγένεια.

Ευγένεια; Λαγνεία ήταν!

Πρόλογος σε ιστορία λαγνείας και φαύλων στοχασμών.

Τόσο εσίμωσαν τα χείλια τους που οι ανάσες τους ενώθηκαν.

Αχρείες σκέψεις, Ροδρίγο.