Misery

"จบ"

"ไม่มีชื่อ โดยพอล เชลดอน"

ยังแม่นอยู่

นั่นอะไรน่ะ

เพื่อนเก่า

เผอิญผมค้นตู้...

...แล้วเจอมันซุกอยู่

ดูดีนี่ พอล

มีเอกลักษณ์ดี

ตอนผมเขียนเล่มแรก ผมก็ใส่...

...มันในนี้แล้วเดินหาสนพ.

- ตอนนั้นผมเป็นนักเขียน - คุณยังเป็นอยู่นะ

ผมไม่ได้เป็นแล้วตั้งแต่ เริ่มเขียน "มิสเซอรี่"

มันไม่เลวเลยนะ

ท่าทางจะดีขึ้นด้วย

"มิสเซอรี่ ไชลด์" พิมพ์ครั้งแรก มากที่สุดเลย

เกิน 1ล้านเล่มแน่ะ

มาร์เชีย ได้โปรดเถอะ

มิสเซอรี่ แชสเตนช่วยลูกสาวคุณ ให้เรียบจบมหาวิทยาลัย

ซื้อบ้านให้คุณ 2 หลัง กับตั๋วดูทีมนิคส์อีก

แต่คุณกลับจะเลิกเขียนเรื่องเธอ

ผมไม่เคยคิดจะให้มันเป็นชีวิตของผม

ถ้าผมไม่กำจัดเธอตอนนี้...

...ผมคงต้องเขียนเรื่องเธอไปตลอด

ผมจะไปโคโรลาโด เพื่อจะเขียนเรื่องใหม่ให้จบ

ถ้าเขียนเสร็จ...

...ผมจะได้มีอะไรไว้ จารึกบนป้ายหลุมศพผม

ฉันเป็นแฟนตัวยงของคุณเลย

ไม่ต้องห่วงนะ

คุณจะไม่เป็นไร

ฉันจะดูแลคุณเอง

ฉันเป็นแฟนหนังสือของคุณ

ผมอยู่ที่ไหน

นอกเมืองซิลเวอร์ ครีก

นานเท่าไรแล้ว

2 วันแล้ว

ไม่ต้องห่วงนะ

ฉันชื่อแอนนี่ วิลค์

แฟนหมายเลข 1 ของผม

ใช่แล้ว

ฉันเป็นพยาบาลด้วย

เอานี่

กินซะ

นี่

ยาอะไรนี่

ยาโนฟริล แก้ปวดน่ะ

ขอบคุณ

ทำไมผมไม่อยู่ในรพ.ล่ะ

พายุหิมะแรงมาก ฉันไม่อยากเสี่ยง

ฉันลองโทรศัพท์แล้ว แต่สายใช้ไม่ได้

อย่าทำตัวเองเหนื่อยสิ

คุณต้องพักผ่อน

คุณเกือบตายนะ

อ้าปากกว้างๆ

ขาคุณเจ็บมากเลยสิ ตอนที่คุณขยับ

แต่ไม่เจ็บไปตลอดหรอก พอล ฉันสัญญา

ผมจะเดินได้ใช่ไหม

แน่นอน

แขนคุณก็จะหายด้วย

ไหล่คุณเลื่อนเยอะเลย

มันดื้อซะด้วยนะ แต่ฉันก็จับมันเข้าที่แล้ว

แต่ฉันภูมิใจกับขาคุณมาก

ขนาดใช้แต่ของที่มีในบ้านนะ หมอก็คงทำได้ไม่ดีกว่านี้แน่

มันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เห็นเลย

กระดูกหน้าแข้งคุณหักทั้ง 2 ข้าง...

...กระดูกน่องข้างขวาก็แตก

ฉันได้ยินเสียงกระดูกเคลื่อนด้วย...

...ฉะนั้นขาคุณต้องอยู่นิ่งๆ

เมื่อถนนใช้ได้...

...ฉันจะพาคุณไปรพ.

ในตอนนี้ คุณต้องฟื้นตัวให้เร็ว...

...และมันจะเป็นเกียรติมาก ที่คุณหายดีในบ้านฉัน

นี่มาร์เชีย ซินเดลพูดนะ ฉันโทรมาจากนิวยอร์ค

ฉันอยากพูดกับอธิบดีกรมตร. หรือนายอำเภอก็ได้

- คุณต้องการพูดกับใครล่ะ - ใครก็ได้ที่ว่าง

ผมว่าพวกเขาว่างทั้งคู่นะ เพราะพวกเขาคือผมเอง

ผมยังเป็นประธาน สมาคมสิทธิพิเศษของตำรวจ...

...ประธานกองทุนตำรวจเกษียณ...

...และถ้าคุณต้องการไกด์ตกปลา คุณก็คุยถูกคนแล้ว

เรียกผมว่าบัสเตอร์ได้เลย

ผมช่วยอะไรได้บ้างครับ

ฉันเป็นตัวแทนขายหนังสือ...

ฉันรู้สึกโง่จังที่โทรหาคุณ...

...แต่ฉันคิดว่าลูกค้าฉันที่ชื่อ พอล เชลดอน อาจกำลังลำบาก

พอล เชลดอน นักเขียนเนี่ยนะ

- เขาเป็นลูกค้าคุณเหรอ - ใช่แล้ว

ใครๆ ก็ชอบหนังสือชุดมิสเซอรี่นะ

ค่ะ

คุณคงรู้ว่าพอลไปอยู่ที่ ซิลเวอร์ ครีค ลอดจ์...

...หลายปีแล้วเพื่อเขียนหนังสือ

ผมรู้ว่าเขามาอยู่ได้ 6 อาทิตย์แล้ว

ก็ไม่เชิงนะ

ฉันโทรไปที่นั่นแล้วและพวกเขา...

...บอกว่าเขาออกไปเมื่อวันอังคาร

คุณว่าไม่แปลกเหรอ

ผมไม่รู้ ปกติเขาโทรหาคุณ ก่อนออกจากโรงแรมรึเปล่า

ไม่หรอกค่ะ

ลูกสาวเขาไม่ทราบข่าวเขาเลย...

...และเมื่อมีหนังสือจะออกขาย เขาจะติดต่อฉันเสมอ

พอฉันไม่ได้ยินจากเขา ฉัน...

คุณคิดว่าเขาหายตัวไปสินะ

ฉันเกลียดจริงๆ เลยที่โทรมา บอกฉันหน่อยสิว่าฉันโง่

แค่ระแวงมากไปหน่อยน่ะ

เอายังงี้ละกัน

ผมไม่ได้รับรายงานอะไรเลย...

...แต่ผมจะป้อนชื่อเขาไว้ในระบบ

ถ้าได้เรื่องอะไร แล้วผมจะโทรหาคุณ

ฉันซาบซึ้งมาก ขอบคุณนะ

สวัสดี คุณซินเดล

มีโทรศัพท์ด้วย เช้านี้ยุ่งนะ

ใช่ มีแต่งาน

เวอร์จิเนีย พายุเข้ามาเมื่อไรนะ

อังคารที่แล้ว ทำไมเหรอ

ไม่มีอะไรหรอก

ผมว่าปาฏิหาริย์นะ ที่คุณพบผม

ไม่ปาฏิหาริย์หรอก

ว่าไปแล้ว ฉันขับรถตามคุณน่ะ

ขับตามผมเหรอ

ฉันรู้ว่าคุณพักอยู่ที่ซิลเวอร์ ครีค

เห็นไหมว่าฉันเป็นแฟนคุณตัวยงเลย

บางคืน ฉันขับรถไปที่นั่น และนั่งอยู่ข้างนอก...

...และมองดูไฟในห้องคุณ...

...แล้วก็คิดไปว่าอะไรเกิดขึ้น ในห้องนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่

พูดอีกทีสิ ผมไม่ได้ยิน

อย่าขยับสิ

เดี๋ยวก็บาดพอดี

บ่ายวันนั้น..

...ฉันกำลังกลับบ้าน...

...และคุณก็กำลังออกจากที่พัก

ฉันยังนึกเลยว่าทำไมคุณ ออกไปข้างนอกตอนพายุจะมา

ผมไม่รู้ว่ากำลังจะมีพายุ

โชคดีสำหรับคุณที่ฉันรู้

โชคดีสำหรับฉันด้วย

เพราะว่าคุณเลยไม่ตาย...

...และคุณก็เขียนหนังสือได้อีก

ฉันอ่านหนังสือของคุณทุกเล่มเลย

นิยายเรื่องมิสเซอรี่ ฉันจำได้หมดเลย

ทั้งแปดเล่ม ฉันชอบมากเลย

คุณใจดีมาก

และคุณก็ฉลาดมากด้วย

เหมือนเด็กเลย

- เสร็จแล้ว - ขอบคุณ

คุณคิดว่าเมื่อไรโทรศัพท์จะใช้ได้

ผมต้องโทรหาลูกสาว และตัวแทนในนิวยอร์ค...

...เพื่อบอกให้เธอรู้ว่าผมยังไม่ตาย

คงอีกไม่นานนะ

พอถนนใช้ได้ สายโทรศัพท์ก็จะใช้ได้

ถ้าคุณบอกเบอร์มา ฉันจะลองโทรให้

ฉันขออะไรคุณได้มั้ย

ฉันเห็นในกระเป๋าคุณมี หนังสือเล่มใหม่...

...ฉันอยากรู้ว่าบางที...

คุณอยากอ่านเหรอ

ถ้าคุณไม่ว่าอะไรนะ

ผมมีกฎที่เคร่งครัด...

...ว่าใครอ่านงานในขั้นแรกของผมได้

มีแต่บ.ก.และตัวแทนของผม...

...และคนที่ช่วยผม ไม่ให้แข็งตายในซากรถ

คุณไม่รู้หรอกว่า ฉันซาบซึ้งแค่ไหน

มาเป็นเวลาเลยนะ อาการเจ็บของคุณ

ฉันจะไปเอายาให้ ขอโทษด้วยที่พูดมาก...

...และทำให้คุณรู้สึกรำคาญ

หนังสือใหม่ของคุณชื่ออะไร

ผมยังไม่ตั้งชื่อเลย

มันเกี่ยวกับอะไรล่ะ

ผมไม่รู้

มันอาจฟังดูแปลก แต่ผมไม่ได้...

...เขียนอะไรนอกจาก มิสเซอรี่มานานแล้ว

ทำไมคุณไม่อ่านล่ะ...

...แล้วบอกผมว่ามันเกี่ยวกับอะไร

คุณอาจคิดชื่อมันออกนะ

ยังกับฉันมีปัญญาแน่ะ

"ซิลเวอร์ ครีค ลอดจ์"

ตอนเขาไปก็ไม่มีอะไร ผิดปกตินะ บัสเตอร์

- ดูได้จากแชมเปญ - งั้นเหรอ ลิบบี้

เขาสั่งดอร์ม เพอร์ริยองเสมอ ตอนที่เขาจะออกไปข้างนอก

แล้วเขาก็จ่ายเงินและออกไป

ไม่มีโทรศัพท์ทางไกล...

...หรือกล่องส่งพัสดุด่วนใช่ไหม

มีอะไรผิดปกติไหม

ผมไม่คิดว่าคุณเชลดอน ชอบอะไรที่ผิดปกตินะ

ถึงเขาจะมีชื่อเสียง...

...แต่ชอบทำตัวธรรมดา

ขับรถคันเดิมจากนิวยอร์คทุกครั้ง

มัสแตง ปี65 บอกว่ามันช่วยให้เขาคิด

เป็นแขกที่ดีเสมอ

ไม่เคยเสียงดัง ไม่เคยรบกวนคนอื่น

- ผมหวังว่าเขาไม่เป็นไรนะ - ผมด้วย

ผมว่ามัสแตงเขา ถึงนิวยอร์คแล้วตอนนี้

ผมว่าคุณพูดถูก ขอบใจ ลิบบี้

ยินดีเลย

ฉันรู้ว่าฉันอ่านหนังสือคุณ ไปได้แค่ 40 หน้า แต่...

แต่อะไร

ไม่มีอะไรหรอก

ไม่ๆ

อะไรเหรอ

ตลกสิ้นดีเลย...

ฉันเป็นใครกันถึงจะมาวิจารณ์คุณ

ไม่เป็นไร ผมรับได้

มันเขียนได้ดีมาก

แต่คุณก็เขียนดีตลอดอยู่แล้ว