Xuan Zang (大唐玄奘)

Xuan Zang (2016) OCR 24 fps runtime 01:59:53

มหาวิทยาลัยมุมไบ ประเทศอินเดีย ค.ศ.2016

สวัสดีครับ

ผมเรียนอยู่คณะโบราณคดี

ผมกำลังหาหนังสือของ อเล็กแซนเดอร์ คันนิงแฮม อยู่ครับ

ได้ค่ะ รอซักครู่นะคะ

ครับผม

นี่คือบันทึกของอเล็กแซนเดอร์ คันนิงแฮม

ลองดูก่อนนะคะ

ว่าใช่เล่มนี้ไหม

จะลองดูนะครับ

- โอเคค่ะ - ขอบคุณครับ

ภูมิศาสตร์อินเดียโบราณ โดย อเล็กแซนเดอร์ คันนิงแฮม

มีอยู่ช่วงหนึ่งในชีวิตของผม

ก่อนที่ผมจะเข้านอนทุกคืน

ผมได้อ่านหนังสือเก่าแก่ของจีนเล่มหนึ่ง

ในสมัยราชวงศ์ถัง

หนังสือเล่มนี้มีชื่อว่า

บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก

เขียนโดยพระที่ชื่อว่าเสวียนจ้าง

ในหนังสือเล่มนี้

เขาได้บรรยายถึงรูปปั้นและวัด

ที่รายล้อมต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ต้นหนึ่ง

ซึ่งต้นไม้ต้นนั้น

คือต้นไม้ที่เจ้าชายสิทธัตถะได้ตรัสรู้

เป็นพระพุทธเจ้า

เราได้พบโบราณสถานเหล่านี้

ภายในวัดพุทธคยา

และวัดนาลันทา

การขุดค้นครั้งนี้ ได้ตามรอยเส้นทาง ของพระเสวียนจ้างไป

เป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นมาก

และทุกๆ ที่ที่เราไป

จากบันทึกของพระเสวียนจ้าง

และการค้นพบของเรา

เหมือนกันอย่างสมบูรณ์แบบ

5 ปีแล้วที่อาตมาได้มายังดินแดนชมพูทวีป

โยมแม่บอกว่า ปีนั้นเกิดน้ำท่วมใหญ่

โยมแม่วางอาตมาลงในอ่างไม้ใบหนึ่ง ให้ล่องตามน้ำไป

นางกังวลว่า จะไม่ได้เจอกับอาตมาอีกเลย

ไม่คิดเลยว่า

อาตมาจะลอยไปถึงวัดแห่งหนึ่ง

พระแก่ๆ รูปหนึ่งช่วยอาตมาเอาไว้

อาตมาเป็นพระตั้งแต่เด็ก

ถึงใครๆ จะบอกว่า พี่ชายเป็นคนพาอาตมา มาที่วัด

แต่อาตมาเลือกที่จะเชื่อโยมแม่มากกว่า

อาตมาถูกกำหนดให้ออกบวช

คืนที่เดินทางออกจากฉางอัน

เป็นระยะทางที่ไกลแสนไกล

พระราชโองการจากฮ่องเต้

ประตูไค่หยวน นครฉางอัน สิงหาคม ค.ศ. 627 ทรงห่วงใยราษฎร

จนไม่เป็นอันกินนอน

จึงประกาศทั่วแผ่นดิน

เหล่าราษฎรที่อดอยาก สามารถออกจากเมืองได้

สามารถไปยังแหล่งอุดมสมบูรณ์ ได้ตามต้องการ

ให้รอดจากทุพภิกขภัยครั้งนี้

จบพระราชโองการ

ฝ่าบาทมีพระบัญชา

ไม่อนุญาตให้เดินทางไปทิศตะวันตก

ไต้ซือเจินเจี๋ย และไต้ซือหยวนทง

เดินทางไปชมพูทวีปกับเจ้า ไม่ได้แล้วล่ะ

อาจารย์

ศิษย์ได้ตัดสินใจแล้ว

เจ้าได้แตกฉาน ในพระไตรปิฎกแล้ว

ข้าคิดว่าเจ้า ไม่จำเป็นต้องไปแล้วล่ะ

ถึงแม้ตัวข้าจะอยู่ที่ฉางอัน

แต่ใจของข้าได้เดินทาง ไปยังชมพูทวีปแล้ว

เพราะภัยธรรมชาติ

เหล่าราษฎรต่างเดือดร้อน

ภัยแล้งติดต่อกันหลายปี ทำให้ราษฎรอดอยาก

ปีนี้มีทั้งภัยหนาว และภัยจากตั๊กแตน

บีบคั้นให้พวกเขาต้องทิ้งบ้านเกิด

นักบวชแห่งพุทธศาสนา ทำได้แค่เพียงสวดมนต์

ตั้งแต่พุทธศาสนา เผยแพร่มายังจีน

มีการแปลและตีความ ไปหลากหลาย

ผู้คนต่างถกเถียงกัน เรื่องหลักธรรม

พออาตมาได้ฟังพระสูตรภาษาสันสกฤต

ได้ตั้งปณิธานไว้ว่า

จะต้องไปขอพระสูตรฉบับจริง จากชมพูทวีป มาให้ได้

เดินทางกลางวัน ค้างแรมกลางคืน

ใช้ชีวิตอย่างลำบาก

ยิ่งออกห่างจากฉางอัน ภูมิประเทศยิ่งดูรกร้าง

เมืองนี้มีชื่อว่าเหลียงโจว

เมืองนี้ไม่เพียงแต่รกร้าง

แต่บรรยากาศยังเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน

เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว และสับสนวุ่นวาย

เหลียงโจว

อย่าให้พวกสายลับหนีไปได้!

จับเป็นให้ได้

เจ้านี่มาจากไหนก็ไม่รู้

จับตัวไปสอบปากคำก่อนดีกว่า

บอกชื่อมา

อาตมามีนามว่าเสวียนจ้าง

เป็นพระแล้ว มาวุ่นวายแถวนี้ทำไม

โยมเห็นเป็นเรื่องวุ่นวาย

แต่สำหรับนักบวช คือการบำเพ็ญ

ท่านมาทำอะไรที่เหลียงโจวล่ะ

เมืองเหลียงโจวเป็นทางผ่าน

ที่จะเดินทางไปชมพูทวีป

หากท่านจะไปแสวงบุญ ข้าก็ไม่ขวางหรอก

แต่หากท่านจะผ่านเมืองเหลียงโจว เพื่อไปดินแดนชมพูทวีป

ข้าก็ต้องสอบถามท่านหน่อย

ฝ่าบาททรงอนุญาตรึยัง

ไม่ได้รับอนุญาต

ไม่ได้รับอนุญาตรึ

แล้วออกมาจากฉางอันได้ยังไง

ออกมาพร้อมกับผู้อพยพ

ลักลอบข้ามดินแดน

แค่นี้ชีวิตของท่าน ก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว

ข้าเองก็ถูกลากไปเกี่ยวด้วย

ยุติการเดินทาง เพียงเท่านี้เถอะ

อย่าไปทางตะวันตกเลย

อาตมาร่ำเรียนธรรมะมา 10 ปี โดยที่ไม่เคยเห็นพระสูตรของจริงเลย

อาตมาจะไปเอาพระสูตร ที่ชมพูทวีป

เพื่อพระพุทธศาสนา

ท่านไม่รู้รึไง ว่าห้ามข้ามเขตแดน

ฝ่าบาทสั่งให้ข้าหลี่ต้าเลี่ยง มาประจำการที่นี่

เพื่อเพิ่มกำลังรักษาชายแดน

ผู้ฝ่าฝืนข้ามดินแดน

ติดคุก 1 ปี

หากข้ามชายแดนสำเร็จ ก็เพิ่มโทษอีก 1 เท่า

ที่อาตมาเดินทางมาไกลถึงที่นี่

ไม่มีเจตนาอื่นใด

ข้าเลื่อมใส ในความศรัทธาของท่าน จึงไม่เอาความ

แต่ตั้งแต่วันนี้ไป

ท่านกลับฉางอันไปเสียเถอะ

ข้าจะส่งคนคอยดูไว้ ตลอดทิศตะวันตก

ทุกๆ เมืองในเขตตะวันตก

หากพบเห็นท่าน สามารถจับกุมได้ทันที

ท่านไม่มีโชคแล้วล่ะ

เป็นอะไรไป

คัมภีร์มหายานสังเคราะห์

บทที่ 1

แปลโดยไต้ซือเฉินเจินตี้

อาตมาถูกขัดขวาง แต่ไม่คิดจะย้อนกลับไป

อาตมาสอนธรรมะ ในเหลียงโจวหลายเดือน

จนทุกคนลืมเรื่องที่อาตมา จะเดินทางไปชมพูทวีปจนหมด

อาตมาได้รับความช่วยเหลือ จากไต้ซือฮุ่ยเวย

และออกเดินทางต่อไป

อาจารย์

ทำไมเวลาเทศน์ อาจารย์ต้องใส่จีวร ที่ทำขึ้นจากเศษผ้าปะกันด้วยขอรับ

พระพุทธองค์น่ะ

ตอนที่ฝึกตนบนภูเขา

เห็นท้องทุ่งนาจากภูเขา

เป็นรูปสี่เหลี่ยมเป็นระเบียบ และแบ่งแยกชัดเจน

เลยรู้สึกยินดี

และให้ลูกศิษย์ ไปหาเศษผ้ามาหลายชิ้น

พอเอามาซักจนสะอาดดีแล้ว

ก็นำมาเย็บต่อเข้าด้วยกัน

จนเป็นรูปร่างคล้ายท้องทุ่งนา

ต่อมาถูกเรียกว่าจีวร

จีวรมีรูปร่างเหมือนท้องทุ่งนา

จีวรที่พระสวมใส่

เต็มไปด้วยแรงศรัทธา ของเหล่าสานุศิษย์

ตอนที่พระเทศนาพระธรรม

และใส่จีวรนี้

เท่ากับแผ่กุศลให้แผ่นดิน และหมู่สัตว์โลกทั้งหลาย

กวาโจว

เสียงพิณแผ่วเบา สั่นคลอนใจข้า

หอมจังเลย

ไต้ซือ

ข้าชื่อหลี่ชาง

นะโม อมิตตาพุทธ

ใต้เท้า

ไต้ซือคงไม่ใช่ คนในภาพนี้หรอกใช่ไหม

ท่านต้องพูดความจริงกับข้า

เช่นนั้นแล้ว

ข้าจึงจะช่วยหาทางช่วยท่านได้

อาตมามีนามว่าเสวียนจ้าง

อาตมาคือคนในรูปเอง

โยมช่วยหาทาง ช่วยอาตมาทีเถอะ

ในเมื่อท่านยอมรับแล้ว

ข้าก็ควรจะจับตัวท่านไปเดี๋ยวนี้

แล้วส่งท่านกลับเหลียงโจว จึงจะถูก

บนท้องถนน

ข้าเห็นท่านกินโจ๊กอยู่ ท่ามกลางลมหนาว

ตอนนั้นข้าคิดว่า เป็นนักบวชช่างลำบากเหลือเกิน

ถึงจะลำบาก แต่ก็เป็นโชคชะตา

และความยินดีของอาตมา

หมายความว่ายังไง

อาตมาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา

ตั้งใจจะไปเอาพระสูตร จากชมพูทวีป

เกรงว่าท่านจะไปไม่ได้เสียแล้วล่ะ

ถึงข้าจะปล่อยให้ท่าน ผ่านเมืองกวาโจวไปได้

ท่านก็ไม่มีทาง ผ่านด่านอวี้เหมินไปได้หรอก

หากเลือกอีกเส้นทาง

อ้อมหอคอยทั้ง 5 ไป

แต่ละหอคอย ห่างกัน 300 ลี้ ไม่มีน้ำระหว่างทางเลย

เพราะมีทหาร คอยเฝ้าแหล่งน้ำ ทั้งวันทั้งคืนอยู่

แม้เทพเจ้า ก็ผ่านไปได้ยาก

ถึงแม้ท่านจะโชคดี ที่ผ่านหอคอยทั้ง 5 ไปได้

ระยะทางต่อไปอีก 800 ลี้ คือทะเลทรายโกบี

มีแต่สายลมร้อนผ่าว ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต

ขนาดขบวนอูฐพ่อค้าส่วนใหญ่ ยังรอดออกมาจากทะเลทรายไม่ได้

ท่านตัวคนเดียว

แม้ม้าสักตัวก็ไม่มี

จะไปถึงแดนชมพูทวีปได้ยังไง

ข้าว่าท่านน่ะ

กลับฉางอันไปเสียเถอะ

โยมเอ๋ย

ในเมื่ออาตมา เดินทางมาทิศตะวันตกแล้ว