Girls' Generation 1979 (Lingerie Girls' Generation / Lanjeri Sonyeoshidae / 란제리 소녀시대)

(Kandungan ini mungkin tidak sesuai untuk penonton bawah 15 tahun.)

Awak tidak apa-apa sekarang?

Awak tentu rasa lapar.

Awak mahu sedikit roti?

Tteokbokki.

Saya mahu makan tteokbokki.

Baiklah.

Mari pergi.

- Silakan makan. - Terima kasih.

Awak makanlah.

- Awak juga patut makan. - Apa?

Oh Tuhan.

Jangan makan begitu.

Mari sini. Oh Tuhan.

Bagusnya awak makan.

Baiklah.

Kenapa?

Awak rasa sakit sangat hingga tidak boleh makan?

Sebenarnya...

Tidak, bukan begitu.

- Kenapa? - Bagaimana saya mahu makan...

di depan awak sedangkan awak tidak boleh makan sebab cedera?

Mari bungkuskannya.

Mari kita makan sahaja.

Saya langsung tidak rasa sakit.

Awak gembira?

Makanlah.

Peliknya.

Saya fikir dunia telah hancur...

sebentar tadi disebabkan Jin.

Tapi untuk beberapa sebab, saya boleh makan dengan berselera.

Sedap, bukan?

Ya.

Makanan tadi sedap. Awak patut pulang sekarang.

Saya mahu berjalan dengan awak sedikit lagi.

Sakitkah?

Kenapa awak pegang pinggang awak?

- Apa? - Rusuk awak cederakah?

Tidak, saya memang tidak apa-apa.

Begitukah?

Helo.

Hei.

Oh, ya. Jung Hee.

Bagaimana tangan ibu awak boleh melecur?

Apa? Ibu saya?

Awak tidak tahu?

Semalam ayah awak datang dan beli pembalut.

Ayah saya beli pembalut?

Awak tidak tahukah ibu awak cedera?

Tidak mungkin ayah telah...

Jung Hee, ke mana awak pergi?

Saya pergi bersiar-siar.

Ada sesuatu yang berlaku?

Tidak.

Ke mana awak pergi lewat malam begini?

Kenapa awak pulang lewat sangat?

Dia hanya berada di hadapan rumah.

- Ibu, tangan awak melecurkah? - Apa yang awak cakap?

Awak tertidur di luarkah?

Tangan makcik awak yang melecur lepas ayah awak terbalikkan meja.

Jadi kenapa ayah...

Awak patut masuk tidur.

Saya tidak rasa saya boleh bangun lepas makan malam.

Saya mahu pergi ke katil.

Adakah ayah awak keluar dan minum lagi?

Kenapa dia masih belum pulang?

Puan, ini dia.

Bekas najis tidak guna ini.

Selamat malam.

Saya baru pulang dari kedai buku.

Siapa Hae Joo?

Awak masuk ke dalam bilik saya lagi?

Markah awak jatuh sebab diakah?

Kalau awak gagal masuk ke Universiti Kebangsaan Seoul,

awak akan buat ayah awak malu.

- Awak tahu, bukan? - Saya faham.

Awak sudah pulang?

Jangan pulang lewat sangat.

Keadaan tidak stabil kebelakangan ini.

- Baiklah. - Pihak komunis...

telah masuk ke kawasan kita.

Komunis?

Saya dengar dia profesor di Seoul.

Kepala saya pening sangat.

Awak fikir Eng Cho adalah pengemis?

Ada saya suruh awak buat begitu?

Hae Joo.

Ayah.

Awak sudah pulang?

Adakah Kyung Soo sihat?

Mari masuk.

Hei, Lee Jung Hee.

Tidak salah untuk minat seseorang.

Berbanggalah.

Yakin pada diri.

- Jung Hee! - Hei.

Hei, awak semua.

Apa ini? Adakah awak Ratu Korea?

Saya dengar awak pergi ke Sekolah Tinggi Gyeryoon.

Abang saya cakap dia nampak awak.

Apa?

Awak pergi ke sana untuk jumpa Jin?

Awak tiada maruah?

Mestilah saya ada.

Saya pergi ke sana semalam untuk periksa sesuatu.

Saya lupakan Jin sekarang.

- Awak serius? - Ya.

Saya ikut cara saya sekarang. Ke tepi.

Jung Hee.

Hai, kawan-kawan.

Helo, Hae Joo.

Hae Joo.

Boleh kita bercakap?

Sudah tentu.

Kenapa awak tidak beritahu saya?

Saya nampak segala-galanya semalam.

Saya nampak Jin menunggu di hadapan pintu awak.

Saya tidak rasa...

ia perlu untuk beritahu awak.

Tiada apa-apa antara Jin dan saya.

Saya tidak mahu keadaan janggal antara kita.

Saya rasa takut.

Bukankah saya beritahu awak?

Melakukan itu tidak akan menarik perhatian saya.

Saya telah menjadi dungu.

Tidak, Jung Hee. Itu tidak benar.

Itu...

apa yang awak fikirkan.

Apa-apa pun, saya tidak...

rasa begitu bagus.

Saya minta maaf.

Ia salah saya kerana memikirkan begitu.

Saya minta maaf, Jung Hee.

Sekarang, saya betul-betul melupakan Jin.

Saya tidak ada lagi...

apa-apa perasaan...

terhadap Jin.

Awak tidak perlu bimbangkan perasaan saya lagi.

Itu sahaja.

Bagus, Jung Hee.

Awak sangat berani.

Awak mendapat harga diri awak semula.

Apa awak lakukan, Dong Moon?

Awak akan mencerna kesemua makanan tengah hari awak.

Kenapa dengan awak? Hentikan itu!

Apa masalah awak? Hentikan!

- Gerakkan apakah ini? - Ini?

Ia gerakan krim.

Jadi ini adalah gerakan streusel.

Sebentar.

Tabik!

Tabik.

Kenapa pula awak tabik orang yang berpura-pura?

Jangan lakukan itu. Awak jatuhkan roti saya!

- Dia abang ipar saya. - Apa?

Kelakarnya.

Y sama ax kuasa dua tambah bx tambah c.

Sekarang, selepas ini...

- Apa masalah dia? - Pada masa yang sama,

garisan menegak menghampiri x...

Saya akan belajar dengan bersungguh-sungguh.

Saya akan mengalahkan Hae Joo.

Hae Joo dan Gwi Ja boleh duduk.

Adakah saya masih jauh untuk mengejar?

Yang lain, berbaris di sini.

Ayuhlah, cikgu.

Berbaris. Sekarang.

Awak lebih dungu daripada khinzir.

Tengoklah cara Hae Joo menyelesaikan soalan dia.

Bukankah ini hebat?

Awak makan seperti orang lain,

dan buang air besar seperti orang lain,

tapi bagaimana awak sangat berbeza?

Jung Hee. Adakah awak bersedia?

Adakah awak bersedia?

- Ya. - Okey.

Bersedia.

Kenapa awak tidak bersedia?

- Bersedia. - Bersedia.

Encik Oh!

Ya, kenapa Hae Joo?

Saya mahu awak tidak berikan hukuman seperti itu.

- Apa? - Saya faham...

yang awak berharap untuk bawa kami ke jalan yang benar,

tapi menggunakan seluar dalam pelajar perempuan...

akan memalukan...

para pelajar, dari segi pendapat saya.

Hukuman yang memalukan mereka...

melampaui batas daripada hukuman...

yang tidak boleh diterima akal.

Tidakkah awak bersetuju?

Apa?

Memalukan?

Serangan?

Jika itu apa yang awak fikir, ia boleh difahami.

Baiklah. Saya pertimbangkan dari sudut pandangan awak.

Hae Joo menyelamatkan nyawa awak.

Duduk.

Apa awak lakukan? Duduk.

Saya tidak tahu.