The Pianist

ВАРШАВА 1939

Г-не Шпилман? -Здраво.

Мило ми е што ве запознав. Го обожавам вашето свирење.

Се викам Доротеја. Вие крварите! -Не е ништо...

Ајде, Доротеја. Ќе се видите подоцна.

Ова не е баш најзгодно време. Ајде...

Не знам што да земам. -Секогаш земаш премногу.

Колку куфери зеде? -Ги пакувам...

Дали да го земам портретот на Кошиман?

Земај што сакаш!

Не гледаш дека сум загрижена.

Ќе си дојде дома. Ќе биде во ред.

Мамо, Владек си дојде.

Господе, Владек!

Ранет си? -Не, ништо не е...

Бев многу загрижена! -И реков да не се грижи.

Во тебе имаше документи. Ако те погодеше бомба,

ќе знаеја каде да те донесат.

Хенрик, не зборувај такви глупости!

Не можам да најдам ништо!

Тато, Владек е дома! -Што ви реков!

Дали некој ми ја видел мојата капа со бела трака?

Не бомбардираа, не емитуваме програма!

Варшава не е единствената радио станица.

Пакувај се, душо! -Каде ќе одиме?

Подалеку од војнава. -Подалеку, ама каде?

Зарем не слушна? -Што да слушнам?

Не прочита во весниците? -Не! -Каде е весникот?

Го искористив за пакување! -Го искористила за пакување...

Владата се пресели во Рублиум.

Сите способни мажи мораат да одат преку реката и да

оформат нова одбрамбена линија. Тоа пишуваше..

Сите си заминаа од зградава...

А, што мислиш, што ќе се направи со тоа што ќе

оформат нова одбрамбена линија? Ќе имаш повеќе

време за пакување на куферите?

Владек, нема време за расправање. -Не одам никаде.

Добро е. И јас не одам никаде. -Глупости!

Мора да се држиме заедно. -Слушај, ако умирам,

повеќе би сакал да умрам во мојот дом...

Замолчете, сакам да слушнам нешто!

...ОВА Е БИБИСИ ОД ЛОНДОН.

БРИТАНСКАТА ВЛАДА НЕ ДОБИ НИКАКОВ УЛТИМА ТУМ

ОД ГЕРМАНСКАТА ВЛАДА, СО КОЈ И СЕ ОБЈАВУВА

ВОЈНА ОД СТРАНА НА НАЦИСТИЧКА ГЕРМАНИЈА.

Прекрасно..!

ФРАНЦИЈА НАПРАВИ СЛИЧНА ДЕКЛАРАЦИЈА.

ПОЛСКА ПОВЕЌЕ НЕ Е САМА.

Прекрасно..!

Мамо, тоа беше одлична вечера. -Секако дека беше...

Кога се прославува нешто, мора да се потрудиш.

За Велика Британија и Франција.

Зарем не ви кажав дека се ќе се среди?

Пет илјади и три...

Дали е тоа се?

Да, пет илјади и три злоти е се што ни остана.

Тоа се многу пари!

Има рестрикции за течните киселини.

Евреите ќе можат да чуваат во домовите пари

максимално до две илјади злоти.

Што ќе правиме со останатото?

Ќе го депонираме во банка. -Во банка?!

Кој е толку глупав да стави депозит во германската банка?

Можеме да ги скриеме.

Можеме да ги скриеме парите под саксиите.

Не, еве што ќе правиме. Јас имам искуство од

последната војна. Ќе направиме дупка

во ногарата од масата и парите ќе ги ставиме таму.

А, што ако ја земат масата? -Како мислиш?

Германците одат во еврејските домови и земаат што сакаат.

Мебел, скапоцености, се. -Навистина?

На кој му треба ваква маса? -Што правиш? -Слушајте!

Ова е најдоброто место.

Никој нема да гледа под саксиите.

Чекајте, размислувам... -Навистина?

Да превртиме нешто.

Ќе користиме психологија. -Што?!

Ќе ги оставиме парите и саатот на масата,

и ќе ги покриеме вака. Пред сите вас.

Да не си глупав?

Германците ќе пребаруваат во се и сешто и нема да

заприметат. -Тоа е најглупавото нешто

што сум го видел.

Погледни каде нема да заприметат...

А, мене ме нарекуваш глупав?

Тоа е многу добро, бидејќи таму последно ќе бараат...

За ова се потребни часови! -Никој не не брза!

Нема да бидат часови... -А, како ќе ги извадиш?

Сакам да знам како ќе ги извади..!

Никој не ме слуша мене..!

Тишина, ве молам! Мир!

Таа е адвокат. Сака мир.

Слушајте малку. Саатот ќе го ставиме под саксија,

а парите во виолината.

Дали ќе може да свири? -Ќе дознаеш самиот...

Јурак, Владек Шпилман овде. -Како си? -Добро е. Фала ти.

А, ти? -Фино. Погоди што сакаат Нацистите?

Сакаат да ја отвориме повторно станицата.

Знам, но Јурек... -Но, само нивна музика,

да нема радио за Полјаците. -Јурек...-Можеби ќе свириш

ти на пијаното...-Можеби, но можеби и не.

Немој да се навредиш, но не ти се јавив да

дискутираме за мојата идна кариера.

Му досадував на Јурек со недели и потоа се согласи

и ми рече:"Дојди утре со мене." И јас дојдов,

па ја бомбардираа станицата.

Таквата средба беше апсолутно прекрасна.

Навистина? -Да.

Беше незаборавна.

Од секогаш сум ги сакала вашите дела, г-не Шпилнам.

Викај ме Владек, те молам. -Никој не го свири Шопен

како тебе. -Се надевам дека тоа е комплимент. -Секако...

Ќе одиме на кафе? -Би сакала...

А, ти, што правиш?

Завршив во Конзерваториумот. -А, музичарка си? -Да...

На кој инструмент свириш? -На чело...

Сакам да гледам жени што свират на чело.

ЗАБРАНЕТО ЗА ЕВРЕИ

Ова е одвратно! Како се осмелуваат?

Ние не сме им добри. Повеќе ги сакаат нацистите и Хитлер.

Ќе одам внатре да се жалам. -Не, подобро не...

Верувај ми. -Тоа е толку понижувачки за некој како

тебе.

Ќе одиме на друго место.

Да шетаме низ паркот?

Не можеме. Има официјален декрет. Забрането за Евреи

во паркот.

Се шегуваш? -Не, вистина е. Ако седнеме на клупа,

има и за тоа декрет. Забрането седење на клупи

за Евреи. -Ова е апсурдно! -Тоа што можеме да го

правиме е да седиме овде и да зборуваме.

Мислам дека тоа е дозволено.

Доротеа, значи свириш чело? Тоа е фино.

И кој ти е омилениот композитор? Шопен?

Сакам да научам да свирам соната на челото.

А, што велиш јас да те придружувам на пијаното,

а ти да свириш чело?

Г-не Шпилман, ти си извонреден!

Викај ме Владек, те молам...

Означување на Евреите од Варшавската

општина.

Сите Евреи ќе имаат видливи амблеми на нивните порти.

Овој декрет ќе стапи на сила од 1 . декември 1939,

и важи за сите Евреи над 12 години.

Сите Евреи ќе ја носат на десниот ракав

сината ѕвезда на Давид на бела позадина.

Позадината мора да биде голема, за да може да ја

собере ѕвездата која од крак до крај ќе биде 8 самнтиметри.

Празниот простор од ѕвездата до ракавот,

мора да биде еден сантиметар.

Евреите кои нема да го почитуваат овој декрет,

ќе бидат соодветно казнети. Гувернерот на Варшавската

општина.

Јас не сум загрижен.

Никој не е, само што јас не сакам да бидам означена.

Дај да го видам тоа.

Не пишува дали ние треба да си ги обезбедиме тие

ознаки.

Од каде ќе ги набавиме? -Од каде?!

Нема да ги носиме.

Дојди ваму!

Зошто не не поздрави?

Се извинувам.

Забрането ти е да одиш по тротоар. Оди по улица!

Дали го виде ова? -Што е? Работам...

Што е ова? -Таму ќе не сместат!

Како мислиш, ќе не сместат?

По наредба на Гувернерот на Варшавската општина,

д-р Фишер, според правилникот за еврејска

општина во Варшава, ќе се создаде еврејска

општина, во која што сите Евреи што живеат во Варшава,

или што се преселуваат во Варшава,

ќе мора да се откажат од тоа.

Погледни овде!

Евреите кои што живеат надвор од обележаната

област, ќе мораат да се преселат во Еврејската

општина до 31 . октомври...

1940 година.

Нема да не собере.

Премалечка е. Во Варшава не има 400 илјади.

Не, 360 илјади се, па така ќе биде полесно.

Што треба јас да сторам..?

Ти си паметен човек, кажи ми!

Мама?

Што е?

20 злоти. Само толку ни останаа.

Што можам да купам со 20 злоти?

Смачено ми е од варење на компири...

Тоа е цената. Толку нудам!

Мојот совет е да прифатите. Нема да добиете повеќе

од никој друг. -Но, тоа е "Бекштајн"! -Две илјади,

и мојот совет е да прифатите. Што ќе правите кога ќе

бидете гладни? Ќе го јадете пијаното?

Излегувај..!

Поарно ќе го фрлиме!

Зарем нема да јадете денеска?

Вие сте улави...

Ви правам услуга! Две илјади и јас плаќам за кревањето!

Не ви го наплаќам тоа!

Немате јадено денес, затоа сте улави.