The first 200 lines.
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
คุณดอเรียใช่ไหม เวอร์จิเนีย กูดแมนค่ะ
คุณเฟลิกซ์ ลีวา ทนายของคุณส่งฉันมาค่ะ
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
- เข้ามาก่อนสิ - ขอบคุณค่ะ
- ขอเวลาแต่งตัวสองนาที - ได้ค่ะ
โดยสมาชิกกลุ่มติดอาวุธ ที่หยุดการเคลื่อนไหว
และเข้ามาช่วยค้นหาผู้ที่หายไป
ข่าวในประเทศ ข่าวสำคัญในเช้านี้
คือข่าวงานศพของลอรา วิดัล
ช่างภาพและนักทัศนศิลป์ชื่อดัง
ที่ถูกฆาตกรรมโดยคนรักของเธอ ชื่อเอเดรียน ดอเรีย
ที่เพิ่งได้รับรางวัลอันทรงเกียรติ
ยูโรเปียนอวอร์ด สาขานวัตกรรมและการพัฒนาธุรกิจ
ในฐานะนักธุรกิจแห่งปี
ดอเรีย ผู้บุกเบิกธุรกิจในตลาดเอเชีย
ด้วยบริษัทโกลบอล โก เทค มีเดียของเขา
ได้ให้การว่าตนเองบริสุทธิ์ และตกเป็นเหยื่อของแผนการ
ผมไม่คิดว่าคุณจะมาเร็วขนาดนี้
ค่ะ พอดีมีปัญหา
ฉันพยายามจะคุยกับเฟลิกซ์ แต่เขาปิดโทรศัพท์
เขาไปธุระนอกเมืองครับ
แต่เขาบอกว่าควบคุมทุกอย่างได้ เขาว่าเขามีเบาะแส
- ที่จะเปลี่ยนทุกอย่าง - ใช่
เขาว่าอย่างนั้น ล่าสุดที่ฉันคุยกับเขา
แต่ตอนนั้นฉันยังไม่รู้ และเขาก็ยังไม่รู้
อะไรนะ
คุณจะต้องถูกเรียกไปให้ปากคำ ในคืนนี้อย่างแน่นอน
อะไรนะ
ได้ข่าวจากสายในศาลมาว่า อัยการได้พยานคนใหม่ล่าสุด
ที่จะพลิกคดีของคุณ
เรายังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เขากำลังถูกนำตัวไปศาล
เพื่อจะให้การในอีกสามชั่วโมง
ผมพูดความจริงนะ
คำให้การของคุณมีช่องโหว่ ฉันต้องการรายละเอียด
ความน่าเชื่อถือ ขึ้นอยู่กับรายละเอียด
ฉันจะใช้สิ่งนั้นโน้มน้าว คนทั้งโลกได้ว่าคุณบริสุทธิ์
ฉันรับรองว่าฉันสามารถทำได้
ฉันไม่เคยแพ้คดีมาก่อน
แต่ฉันต้องการ ความร่วมมือจากคุณ
ตำรวจทำให้ที่นี่กลายเป็นห้องขัง ผมถูกเฝ้าตลอด 24 ชั่วโมง
ไม่คิดเหรอว่าถ้ามีอะไรจะบอกอีก ผมก็คงบอกคุณไปหมดแล้ว
เขาจะทำเรื่องจับกุมตัวคุณทันที คุณดอเรีย
เรามีเวลา 180 นาที ที่จะเริ่มต้นกันใหม่
แนะนำให้คุณเลิกโอดครวญ และเริ่มลงมือกันเถอะ
เอาละ ไปตั้งแต่ตอนเริ่มแรก
คุณและผู้ตาย ทำอะไรอยู่ที่โรงแรม
มีคนบอกให้เราไปที่นั่น
ผมคบกับลอรามาได้สองสามเดือน
มีคนรู้ถึงความสัมพันธ์และ พยายามที่จะแบล็กเมลเรา
เราทำตามคำสั่งของพวกเขา
พวกเขาเรียกเงินหนึ่งแสนยูโร
ปิดปากให้เงียบเสียดีกว่า ที่จะต้องเสียค่าหย่าเป็นล้านละสิ
ผมไม่เคยต้องการ ที่จะหย่ากับโซเนีย ผมรักเธอ
ทำไมต้องไปโรงแรมที่ไกล จากบ้านตั้ง 200 ไมล์ด้วยล่ะ
ผมไม่รู้
ไม่แปลกใจเหรอว่า ทำไมพวกเขาถึงเลือกที่ไกลๆ
ไม่เห็นต้องสนใจนี่ ว่าเป็นโรงแรมไหน
คุณสองคนเคยไปที่นั่น มาก่อนหรือเปล่า
ปัญหาก็คือมีคนใส่ความผม
ทุกอย่างสำคัญหมดค่ะ คุณดอเรีย
แต่ไม่เป็นไร
เราคุยกันถึงข้อความใน โทรศัพท์ของคุณก่อน
ตอนนั้นเรารออยู่นานสองชั่วโมงแล้ว
มีอะไรเหรอคะ
เขาได้โทรศัพท์ของคุณแล้ว
เขาเพิ่งส่งข้อความมา จากโทรศัพท์ของคุณ
(ฉันจะบอกคุณทุกอย่าง ห้อง 715 โรงแรมเบลลาวิสตา)
มันเป็นกับดัก
เราไปกันเถอะ
เอเดรียน
ผมหมดสติไปสองสามนาที
พอผมฟื้น...
ฝันร้ายก็เริ่มขึ้น
สิ่งแรกที่คุณจำได้คืออะไร
เสียงเคาะประตู
นี่ตำรวจ
เป็นอะไรหรือเปล่า
นี่ตำรวจ
เปิดประตู
ถอยออกไป
ลอรา
- ได้ยินไหม - เปิดประตู
ลอรา
เรารู้นะว่าคุณอยู่ในนั้น เปิดประตู
ไม่ ไม่จริง
ลอรา ช่วยด้วย
ช่วยด้วย
นี่ตำรวจ
ช่วยด้วย
ลุกขึ้น
ยกมือขึ้น ลุกขึ้น
มีคนอื่นอยู่ในห้องนี้
ยกมือขึ้นให้ผมมองเห็น
ผมไม่ได้ทำอะไรนะ
ยกมือขึ้น
- ผมไม่ได้ทำอะไรผิด - หมอบลง
- มีคนอื่นอยู่ในห้องนี้ - หมอบลงกับพื้น
อย่าขัดขืน
ทุกคนออกไปให้หมด
บันทึกของตำรวจระบุว่า
พยานคนนั้นได้ยินเสียงร้อง แต่ไม่เห็นว่ามีใครออกไปจากห้อง
คุณไม่เห็นใครออกไปจากห้อง
ที่มีโซ่ล็อกข้างใน
รายงานระบุด้วยว่าไม่มี หน้าต่างที่เปิดจากด้านในได้
เพราะในฤดูหนาว โรงแรมจะถอดมือจับออก
และไม่มีรอยถูกงัด
พวกเขาตรวจดูทางหนี ที่ไม่มีคนเห็นได้แล้วทุกทาง
แต่มันเป็นไปไม่ได้ ที่จะหนีไปโดยไม่มีร่องรอย
และพวกเขาก็หาอะไรไม่พบด้วย
ตามเรื่องที่คุณเล่า
- ฆาตกรหายไปในอากาศธาตุ - ใช่แล้ว
- แต่ก่อนออกไป เขาต้องเข้ามาก่อน - เขาอยู่ในนั้นแล้วตอนเราไปถึง
แต่เขาต้องเข้ามาก่อนอยู่ดี
พนักงานโรงแรมบอกว่า มีแต่คุณที่มีกุญแจห้อง
ที่เกิดเหตุนั่น ถูกจัดฉากไว้ใส่ร้ายผม
และทำให้ตำรวจสร้างทฤษฎีผิดๆ ว่าลอราหลงรักผม
และเพื่อรักษาชีวิตแต่งงานของผมไว้
ผมต้องซื้อเธอแต่ไม่เป็นผล ผมก็เลยต้องฆ่า
- แต่มันไร้สาระมาก กับดัก - กับดักของใคร
- ผมไม่รู้ - ทำไมล่ะ
ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่รู้
ผมรู้แต่ว่าเมียผมทิ้งผมแล้ว เอาลูกไปด้วย
แล้วก็มีคนรอดตัวไปได้
เว้นแต่คุณจะตั้งใจและหาคำตอบ
จากรายละเอียดของชีวิตของคุณเอง รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
- อะไร - คุณกำลังบอกว่าตำรวจพูดถูก
พวกเขาเขาพูดว่า ไม่มีใครมีเหตุจูงใจที่จะทำลายคุณ
เรื่องที่คุณเล่าจึงฟังดูเหมือน คุณกุมันขึ้น คุณดอเรีย
- การหาตัวคนร้ายไม่ใช่หน้าที่ของผม - ไม่ใช่
มันเป็นงานของเฟลิกซ์ ของคุณ และของตำรวจ
พวกเขาต้องจับตัวคนร้ายให้ได้ ไม่ใช่ผม
คุณเป็นคนร้ายของเขาไง
คุณดอเรีย ถ้าคุณเป็นฉัน
แล้วฉันเล่าแผนลับนี่ให้ฟัง คุณจะคิดอย่างไร
ผมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ผมไม่รู้ว่าคุณหวังอะไร
คุณรู้อะไรไหม
ฉันพบลูกความสองแบบ ในชีวิตทำงาน 30 ปีของฉัน
พวกที่ยอมรับสถานการณ์ของตัวเอง และให้ความร่วมมือ
ถึงแม้จะเป็นสิ่งที่พวกเขา ไม่อยากพูดถึง
แล้วก็พวกที่คิดว่า ตัวเองฉลาดกว่าฉัน
และอยากให้ฉันช่วยให้หลุดจากคดี โดยไม่ต้องลงมืออะไรเลย
คุณเป็นแบบที่สอง
แต่อยากพูดให้กระจ่างว่า
ไม่มีการรอดพ้นภัย โดยไม่มีการทรมานก่อนหรอก
และคุณก็ไม่ได้ฉลาดกว่าฉัน
คุณสงสัยไหมว่าอะไรจะเกิดขึ้น ถ้ามีการสืบพยานของอัยการ
เราเสียเวลาไปแล้วสิบนาที
ฉันจะถามคุณแค่ครั้งเดียว
คุณรู้ไหมว่า ผู้ชายที่อยู่ในห้องคุณเป็นใคร
ถ้าคุณอยากรู้
ถ้าคุณอยากให้ฉันช่วยให้หลุด จากคดีนี้โดยไม่ต้องติดคุกละก็
อย่าโกหกฉันอีก
เรื่องทั้งหมดเริ่มต้น เมื่อสามเดือนก่อน
- ที่รัก - ปารีสเป็นยังไงบ้าง
- มีแต่คนฝรั่งเศสห่วยๆ - การประชุมมันแย่เหรอ
- ผมไม่คิดว่าเราจะได้งานหรอก - พ่อของฉันโทรมา
พ่อชวนเราไปล่องเรือวันอาทิตย์ ฉันบอกว่าเราจะไป
- พ่ออยากเจออเล็กซ์มาก - โอเค
นี่พ่อนะจ๊ะ ไหนเรียกพ่อซิ เรียกพ่อซิ
โซเนีย ผมต้องไปสนามบินแล้ว
โอเค คุณจะกลับบ้าน หรือจะไปพักที่บาร์เซโลนาก่อน
ผมจะกลับบ้านไปหาคุณ
ขึ้นเครื่องแล้วบอกฉันด้วยนะ ฉันรักคุณค่ะ
ผมก็รักคุณ
- นั่นใครน่ะ - โซเนีย
กี่โมงแล้วคะ
เกือบหกโมงแล้ว เรานอนกันเพลินเลย
- ไปกันหรือยัง - พ่อ
- เราไปทางนั้นก็ดีอยู่แล้ว - ใช่ แต่ทางนี้เร็วกว่า
คุณขับได้เร็วขึ้นใช่ไหมล่ะ
- จะให้ฉันขับไหม - คุณน่ะเหรอ
อะไรคะ
ผมโกหกตลอดเลย
ฉันว่าเวลาคุณอยู่กับฉัน คุณไม่โกหก
เวลาที่เหลือ ผมโกหกเพราะผมอยู่กับคุณ
แต่คุณมีความสุขเวลาอยู่กับฉัน
และฉันชอบความรู้สึกของฉัน เวลาที่เราอยู่ด้วยกัน
จำสิ่งที่เราพูดกันตอนเริ่มต้นได้ไหม
ว่าเราต้องการประสบการณ์
เราพูดด้วยว่าเมื่อถึงเวลา...
- เอเดรียน คุณอยากเลิกกับโซเนียมั้ย - ไม่อยาก
ฉันก็ไม่อยากเลิกกับบรูโน ฉันถึงว่าสิ่งที่เรามีตอนนี้สมบูรณ์
แต่คุณมีทุกอย่างไม่ได้
คุณต้องเสียสละบางอย่าง
แบบนี้เราก็ดีอยู่แล้ว
มันดีอยู่แล้ว
ไม่ สิ่งที่เราทำเป็นสิ่งไม่ดี คุณก็รู้นี่
แค่นั้นเหรอ
ผมขอโทษ
คุณเป็นอะไรหรือเปล่า
คิดว่าไม่ค่ะ
สวัสดีค่ะ
คุณเป็นอะไรหรือเปล่า
บ้าจริง
- คุณทำอะไรน่ะ - โทรแจ้งตำรวจ
มันไม่ใช่ความผิดของเรา เป็นเพราะกวางนั่น
- ผมเบียดไปทางเขา - เขาไม่คาดเข็มขัดและใช้โทรศัพท์
คุณทำให้ผมขับรถเร็วเกินไป
คุณบอกว่าต้องมีการเสียสละ
No comments yet. Be the first to leave one.