Dinner Mate (Would You Like To Have Dinner Together / Jeonyeok Kati Deusilraeyo / 저녁 같이 드실래요)

Sub bY iQIYI

Berapa banyak yang awak minum?

Awak boleh nampak dengan jelas, bukan?

Saya minum banyak.

Mari.

Tak apa. Awak balik sajalah.

Bangun.

Saya boleh balik sendiri.

Awak tahu tak saya tunggu awak?

Saya tunggu awak suruh saya

tunggu awak.

Kalau awak suruh saya tunggu sehingga awak datang balik,

saya memang akan tunggu awak.

Maaf sebab pergi begitu saja.

Saya ada hal mustahak.

Tapi

setahun telah berlalu. Dua tahun telah berlalu.

Dan saya masih tak dengar apa-apa daripada dia.

Tergamak dia buat begitu kepada saya?

Kami bercinta selama enam tahun.

Kenapa dia pergi begitu saja tanpa jelaskan apa-apa?

Kalau daging jadi sejuk, kita kena buang daging itukah?

Kita boleh panaskan semula, letak dalam stu

atau tambahkan ke dalam nasi goreng.

Okey.

Ada cara untuk selamatkannya.

[Saya dengar Doktor Kim bersama seorang wanita cantik sekarang.]

Baiklah.

Sekejap.

Pegang saya. Satu, dua, tiga.

Mari.

Penguin saya ada di sini.

Hei, bangun.

- Ya, saya faham. - Hei.

Baiklah.

Siapa gadis cantik ini?

Saya?

Dia teman wanita saya.

Teman wanita kamu?

Aduhai.

Selamat berkenalan. Siapa nama awak?

Hai. Saya...

["Dia dan Meja" ditulis oleh Lee Mun-jeong]

Nama saya Lee Mun-jeong.

Lee Mun-jeong?

Nama kita berdua sama.

Ini kebetulan yang jarang berlaku.

Ini hadiah untuk awak.

Apa?

Terima kasih.

Awak penulis Lee Mun-jeong.

Kami sedang berjanji temu.

Okey, mak tak boleh rosakkan janji temu kamu.

Saya harap kita boleh berjumpa lagi nanti, Mun-jeong.

Baiklah. Ya.

Jawablah apabila mak telefon nanti.

["Dia dan Meja" ditulis oleh Lee Mun-jeong]

Kenapa awak tak tanya saya soalan?

Kita tak sepatutnya ambil tahu tentang kehidupan peribadi masing-masing.

Itu peraturan kita.

Maafkan saya.

Tak apa.

Anggap saja kita seri sebab awak dapatkannya untuk saya.

Kita dah sampai.

- Terima kasih. - Baiklah.

Apabila saya minum banyak, badan saya mahukannya.

Saya suka susu kopi.

Pilihan awak...

- Tolong hormatinya. - Baiklah.

Terima kasih. Selamat tinggal.

Saya akan bawa penguin juga.

- Tak apa. Saya akan keluarkan. - Aduhai.

- Kenapa besar sangat? - Okey.

Okey.

- Awak tak apa-apa? - Ya.

Selamat tinggal.

Tak apa. Awak baliklah.

Bangun.

Saya boleh balik sendiri.

Ini sarapan. Mari makan sesuatu yang mengenyangkan.

Saya tiada selera.

Awak masih boleh makan tanpa selera.

Jangan bergurau begitu dengan orang lain.

Okey. Awak patut senyum begitu.

Susah untuk saya senyum.

Sebab itu saya tak boleh lepaskan dia.

Saya rasa saya patut

menangis di sebelah Hae-kyong.

Bunyi macam saya tak tahu malu, bukan?

Itu tarikan awak.

Itu satu pujian, bukan?

Bagaimana dengan awak?

Saya pergi dulu.

- Terima kasih. - Kalau awak maksudkannya,

tolonglah makan.

Saya pergi ambil baju dan datang semula. Pastikan awak makan.

Kenapa dengan dia?

- Entahlah. - Kenapa awak tak tahu?

Mungkin ada sesuatu yang berlaku.

Pergilah tanya dia. Panggil dia.

Biar sajalah.

- Awak... - Selamat pagi. Helo.

- Hai. - Helo.

- Ada apa, Jae-hyeok? - Saya beli kopi.

- Awak memang terbaik. - Kopi. Aduhai.

- Terima kasih, Jae-hyeok. - Terima kasih.

Ya, berikan saya secawan.

Selamat pagi.

Boleh kita bercakap?

Awak pandang rendah kepada saya?

Saya ke sini bukan sebab awak.

Saya nak kerja dengan awak.

Lagak tak tahu malu begini boleh dianggap kemahiran awak.

Atau awak patut ubah cara awak.

- Sebelum ini... - Maaf saya terlambat.

Penerbit Woo Do-hee?

Hai.

Selamat berkenalan.

Apa kata kita rakam satu episod saja dulu?

- Kenapa saya nak buat begitu? - Ia pasti akan popular.

Saya kagum dengan keyakinan awak.

Saya akan sokong awak. Saya minta diri dulu.

Saya akan tolong awak

dapatkan sejuta penonton untuk episod pertama.

Awak setuju?

Bagaimana?

Saya akan berada dalam episod ini

Habislah saya kalau orang nampak saya.

Oh, ya. Betul. Habislah awak nanti.

Okey. Silakan duduk.

- Maafkan saya. - Tak apa.

Saya serius.

Saya betul-betul nak makan sekarang,

tapi tak boleh.

Saya akan pesan banyak makanan sebab saya nak makan semuanya.

Saya memang pesan sebab saya nak makan.

Tapi apabila saya nak makan,

saya teringat komen-komen buruk.

[Park Sandara. Bekas bintang idola dan pelakon wanita.]

[Selepas lama berehat, dia kembali dengan filem enam bulan lalu.]

[Disebabkan diet dan tekanan, dia alami kecelaruan makan.]

Jangan paksa diri untuk makan banyak sekali gus.

Habis itu?

Awak perlu tukar matlamat awak.

Daripada mula dengan makanan yang lengkap dengan nutrien,

awak patut mula dengan makanan yang awak lebih selesa makan.

Nampaknya awak perlu jalani pembedahan.

Pembedahan?

Pisau.

[Tangan awak akan cedera kalau salah caranya.]

Tangan saya mungkin akan cedera kalau asyik terkejut begini.

[Potong sajalah ketulan itu dan keluarkan giginya.]

Okey.

[Masukkan minyak bijan ke dalam periuk dan goreng nasi.]

Banyak mana air yang nak dimasukkan?

[Agak-agak sajalah. Biar betul awak tanya soalan itu?]

Berapa banyak saya nak masukkan?

Okey, saya letak secukup rasa.

[Dah siap atau belum? Awak patut beritahu saya.]

Cubalah.

Cubalah.

Cubalah.

Macam mana kalau saya tak boleh makan

hidangan sedap ini lagi?

Tak apa. Kalau awak tak boleh makan, awak tak perlu paksa diri.

Kalau awak tak boleh makan, saya akan hantar ke rumah awak.

Tanggapan yang awak mesti makan

atau awak mesti makan macam orang lain juga adalah satu ketaasuban.

Lebih baik awak hindari pemikiran sebegitu.

Sebenarnya...

Saya selalu ditanya tentang apa yang pesakit anoreksia patut makan.

Saya cadangkan makanan yang ringan seperti buah dan bubur macam ini,

tapi apa yang awak makan tak penting.

Apa yang lebih penting ialah

sikap awak terhadap makanan.

Ia seperti kehidupan.

Awak buat dengan baik setakat ini.

Cubalah.

Sedap.

- Awak suka? - Sedap.

Maafkan saya.

- Boleh kita bergambar? - Okey.

Kenapa awak...

Saya tak bawa telefon.

Boleh pinjam telefon doktor?

Biar saya lalu.

Tolong ambil gambar kami.

Telefon doktor di sana.

- Saya peminat awak. - Terima kasih.

Okey. Sedia.

Tunggu.