Inside Pixar

دوربین،فکر کنم همه وقتی

میگم دوربین یه تصویری توی ذهنشون دارن

یعنی همه ی گوشی هایی که توی جیب همه ان دوربین دارن،

و ما همش داریم عکس یا ویدیو توی زندگی روزمره امون به اشتراک میزاریم

بعضیا،زیادی از حد

میدونید کیو میگم

و وقتی راجع به درست کردن یه فیلم حرف میزنیم،

فکر کنم اکثر مردم یه تصوری از اینکه اون دوربینم چه شکلیه دارن

ولی اگه داریم درباره ی یه فیلم انیمیشنی حرف میزنیم

که کاملا توی کامپیوتر درست شده،دوربینش کجاست؟

موضوع گیج کننده ایه که به یه دوربین مجازی

توی کامیپوتر فکر کنی که داره همه چی رو ضبط میکنه

ما دقیقا همینجوری فیلم هامون رو درست میکنم

صبر کن ببینم.توی کامپیوتر یه دوربین هست؟

خیلی شبیه فیلم برداریه یه فیلم زنده اس ولی تنها فرقش

اینه که شخصیت ها و صحنه هامون همشون مدل دیجیتالی ان

که توی یه فضای سه بعدی زندگی میکنن،بجای مدل های فیزیکی

دوربین توی یه فضای مجازیه

یه دنیای مجازی کامل اون توئه؟مثل یه بازی ویدیویی؟

ما تو یه صحنه ی مجازی کار میکنیم

با دوربین های مجازی و همچنین شخصیت های مجازی

انگار میخوای بگی که مجازیه.کارش چجوریه؟

ما توی کامپیوتر صحنه هارو میسازیم،

ما شخصیت رو توی کامپیوتر میسازیم،

و یه دوربین کوچیک توی کامپیوتر میسازیم

که خیلی شبیه اون چیزیه که توی دنیای واقعی میبینید.

باشه.یه دوربین خیلی کوچولوی مجازی.خیلی بامزه اس

لنزاش از لحاظ ریاضی شبیه یه دوربین واقعین،

ولی فرق اصلیش اینه که دوربینای مجازی واقعا وزنی ندارن

پس،برای مثال میتونید از توی پنجره ها ردش کنید

میتونید بچپونیدش توی جای خیلی کوچیک

تازه میتونید توی هر پوزیشنی که میخواید بزاریدش

ولی فلسفه ی کلی مون توی پیکسار اینه که

ما بیشتر تمایل داریم که یه دوربین سنتی تر داشته باشیم

خیلی حرکت از چیزیکه من بهش میگم،حرکت دوربین مصنوعی نیست

که دوربین چون میتونه هر جایی که میخواد،بره

پس شما با یه دوربین الکی واقعیش میکنید؟گرفتم

توی دپارتمان چیدمان توی پیکسار،

ما دوست داریم که دوربین توی واقعیت باشه.

صبر کن.مردم هی کلمه ی "چیدمان" رو میگن.این چی هست؟

وقتی میگیم "چیدمان" یجورایی کلمه ی ارثیه

که از زمان انیمیشن سلولی بوده.

انیمیشن سلولی

قبلا توی روزهای والت دیزنی،

وقتیکه داشتن سیندرلا و سفید برفی رو درست میکردن

نقاش چیدمان اون محیط رو میکشیده،

و بعد نقاش دو بعدی که داشته انیمیشن رو میکشیده

نقاشیش رو روی اون قرار میداده

تصور کنید که دوربین ها از اینور برن به اونور

اون نقاشی باید چجوری باشه؟

چیدمان توی اون حرکت خاص دوربین چیه؟

توی پیکسار به ما دپارتمان دوربین و صحنه هم میگن

چون کارمون اینه که بفهمیم

چجوری باید صحنه رو درست کنیم و صحنه رو فیلمبرداری کنیم

وقتی همه ی این اتفاقای مجازی باهم میوفتن خیلی پیچیده بنظر میان

صحنه سازی میتونه پیچیده بشه،ولی واقعا ساده اس

باید شخصیت رو بزاری جاییکه

دوربین باید دقیقا سر وقت اونجا باشه

ولی باید یه حس خود به خودی بودن و طبیعی بودن داشته باشه

خیلی خب،توضیحش بده

دیدید چه بامزه بودم؟هان؟قدم هاش رو بهم نشون بده

وقتی داریم یه صحنه ای رو درست میکنیم،

با یه شیشه ی کاملا خالی شروع میکنیم.

اولین کاریکه باید بکنیم اینه که صحنمونو پر کنیم

این داخل اون کلوب جازیه که توی انیمیشین روح بودن

حالا،بعدش ما هر وسیله ای رو که

شخصیت ها باهاشون در ارتباطن رو درست میکنیم

که توی این مورد آلات موسیقی رو ی صحنه ان،

و بعدشم البته شخصیتامون رو لازم داریم

میبینید که شخصیت ها توی این پوزیشن خنثی به حالت تی شکل ایستادن

حالت تی.میفهمم چون انگار شبیه حرف تی هستن

درسته.درسته

کاری که بعدش باید بکنم اینه که به شخصیت ها حالت بدم

و بزارمشون همونجایی که باید توی صحنه باشن،

و بعدش دوربینمون رو بیارم.

میبینید که درحالیکه دوربین رو حرکت میدم

تصویری رو که از داخل لنز میبینیم تغییر میده،

و تصمیماتی که میگیرم وقتی دارم صحنه ام رو درست میکنم

خیلی شبیه کار با یه دوربین واقعیه

میدونی،اینکه دیدم چجوری یه صحنه رو درست میکنی

یجورایی منو یاد بازی کردن با خونه ی عروسکی میندازه

خیلی شبیه بازی کردن با عروسکا توی خونه ی عروسکیه

دستت ممکنه نامرئی باشه ولی داری شخصیت ها رو تکون میدی

دقیقا مثل وقتیکه یه عروسک رو توی خونه ی عروسکی تکون میدی

خب،انگار خیلی کمتر پیچیده شد

جسارت نباشه ها ولی انگار بچه هام میتونن انجامش بدن

وقتی داری به بچه ها نگاه میکنی اونا خیلی میان پایین

تا هم قد اسباب بازی ها بشن،

و شما توی اون مکالمه هستید،

شما با شخصیت هاتون توی صحنه هستین

توی داستان اسباب بازی ها یه کار فوق العاده انجام گرفت که تونستن بیننده ها

رو ببرن توی اون دنیا و توی دنیای آدمها نباشن