A French Village (Un village français)

Veel eenheden van de Duitse marine liggen in de havens

van de Noordzee, het Kanaal en de Atlantische kust.

De mijnenvegers begeleiden de formatie.

En daar redden de snelle patrouilles, de Duitse Stuka's.

Talrijke en krachtige batterijen van de Duitse

kustartillerie beheersen het hele Kanaal.

Groot gevechtsgebied.

Een vijandelijk konvooi wordt blootgesteld aan het hevige vuur van de Duitse kanonnen.

De Engelse kustposities en de haven van Dover worden voortdurend gebombardeerd.

Het zuidelijke uiteinde van de Britse kust ligt

volledig binnen bereik van de Duitse kanonnen.

Het is tijd voor onderhoud bij de gemotoriseerde Duitse troepen in Frankrijk.

Men maakt antitankkanonnen schoon.

Kijk, ik ben net aangekomen, ik ga met hem praten.

Een klein riviertje biedt een goede gelegenheid om schoon te maken...

- Pardon, meneer. - Is het weer goed?

Ja?

Heeft u

vrienden in de regio?

Goed.

Ik ben blij dat ik je terugzie.

Het heeft geen zin elkaar te zien, het doet alleen maar pijn.

Ik ben niet gemaakt voor een dubbel leven, Raymond.

Ik ook niet.

Tijdens zijn verblijf in Frankrijk

ontving meneer Laval, minister van Buitenlandse Zaken

en maarschalk Pétain.

Militaire eerbewijzen werden gebracht aan de twee Franse staatsmannen.

Ik kan niet zonder jou leven.

Seizoen 1 - Aflevering 5 ZWARTE HANDEL.

Weet je wat ik bedoel?

Met meneer beslis je op het laatste moment naar de bioscoop te gaan

en stel je voor dat de voorstelling geannuleerd is.

De AZOUS begonnen de maarschalk te bespotten

het licht ging terug aan in de zaal, en een gedrang, het was belachelijk.

Trouwens, heb je mijn blauwe jas meegenomen? Het wordt koud.

- Nee, ik had geen tijd, mevrouw. - Het zal wel gaan, dank u.

Geen tijd gehad.

Geen tijd gehad, maar ze is onbeschoft, dat meisje.

- Ze is jong. - Toen ik jong was, wist ik me te gedragen.

Blijkbaar is wijn slecht voor je geheugen.

Nee, maar ik weet niet... Heb je gezien hoe ze tegen ons praat?

Heb je gezien hoe ze ons aankijkt? Ik voel geen respect.

Je hebt gelijk, ik ga met haar praten.

Doen jullie aan AZOU?

Weet je, over daarnet...

Als mevrouw ontdekt dat ik in de bioscoop was, word ik ontslagen.

Hoe dan ook, zeg niets over wat je hebt gezien.

Meneer, ik heb niets gezien, want ik was er niet.

En dan?

Commandant, kinderen die fluiten in een bioscoop, wat wilt u dat we doen?

Dat waren geen kinderen. Er was een man die toevallig bleef zitten.

Hij zei dat hij een leider zag die achterin opstond en leuzen riep.

En uw agent heeft die leider niet kunnen identificeren?

Nee, hij was in goed gezelschap.

Maar hij moet een rapport naar Besançon sturen.

En vanaf morgen moet ik strengere maatregelen nemen.

We zijn echt beschaamd, commandant.

Breng onze oprechte excuses over aan uw leiding voor dit incident.

Het kan me niet schelen.

Wat gaat u doen tegen deze openbare ordeverstoring?

Maar ik verzeker u dat we dit zullen onderzoeken

onze agenten zullen hun werk doen.

In Duitsland is er een politie die agitatoren controleert.

In Duitsland fluit niemand in de bioscoop.

Geen sprake dat je een brief aan de maarschalk schrijft.

- Maar papa, alle vrienden doen het. - Des te meer.

- Maar wat zal ik tegen de juf zeggen? - Zeg maar dat je geen idee hebt.

Maar het is waar dat ik geen idee heb, daarom vraag ik je om hulp.

Maar schrijf geen brief, het is een principekwestie.

Wat is een principe?

Dat is...

Tot vanavond!

Tot vanavond, papa.

Ik herken u!

Politie!

Politie! Het is die man die verboden

pamfletten in de brievenbussen heeft gestopt.

Stop!

Pak ze snel.

Kan je niet beter uitkijken?

Heren.

- Stop je niet als de politie fluit? - Ik ben bang. Het is God, ik weet het.

Laat je tas zien.

Het is vreemd om een tas te hebben zonder inhoud.

Ik heb mijn zoon naar school gebracht, zijn spullen zaten erin.

Oké, ga maar door.

We gaan geen kind zoeken dat in de bioscoop heeft gefloten, dat is belachelijk.

We vragen niet om uw mening, we vragen u te doen waarvoor u betaald wordt.

En als we hem vinden, leveren we hem uit aan de Duitsers, zoals Marek?

Weet u dat Marek tien jaar dwangarbeid heeft gekregen?

Wacht, we moeten toch niemand zoeken die heeft gefloten of

dat is onmogelijk, want het is anders.

Een kind dat in het donker heeft gefloten, dat is onmogelijk.

Maar het is volkomen mogelijk.

De herder van Dijon heeft dat al meerdere keren gedaan.

Het kost wat buurtonderzoek, getuigenissen, druk zetten, maar het is mogelijk.

We gaan erop vooruit.

Getuigen, buurten, druk zetten. De Duitsers zijn woedend, er moet iets gedaan worden.

Er is geen sprake van dat de Duitsers de fluiter zullen arresteren.

Als wij hem vinden, berechten wij hem zelf; Dat blijft onder ons.

- Luister, we doen ons best. - Ik wil meer dan dat.

Ik wil uw woord, meneer de onder prefect.

Mijn woord?

Ja, anders ligt mijn ontslag als burgemeester morgenochtend op uw bureau.

Morgenochtend.

Heel goed. Ik zal dit met Besançon afstemmen.

Ik weet zeker dat de Duitsers tevreden zullen zijn als we die vinden.

U hebt mijn woord.

Zorg dat dat woord iets waard is.

Ik neem hier risico's. Stel me niet teleur.

Verdorie, die man heeft toch gefloten naar de maarschalk.

En naar Hitler.

De maarschalk is alles wat we vandaag nog hebben.

Dat de maarschalk Hitler de hand schudt, bevalt me niet.

Maar ik ga ervan uit dat hij weet wat hij doet.

Goed, ik reken op u. Theoretisch hebben we nog 48 uur.

Tot later.

Wat bezielde u?

Ik heb alleen maar de waarheid verteld, dat is alles.

Hou op met die waarheid, ik ben geen kind meer.

De waarheid.

Ik vraag u dit onderzoek niet te doen.

En de burgemeester, onze overste, vraagt ons het toch te doen.

Misschien moet ik hem om bevestiging van dat bevel vragen?

Je verliest je ziel, jongen.

En jij, Gustave, ben je al aan je brief begonnen?

- Nee, juf, nog niet. - Ik hoor je nauwelijks, Gustave.

Nee, juf, ik ben nog niet begonnen.

Ik heb geen idee.

En de maarschalk ken ik niet. Hoe kan ik hem schrijven?

Hoezo ken je de maarschalk niet? We kennen allemaal de maarschalk.

Wat heeft de maarschalk gedaan, kinderen?

- Hij heeft zichzelf aan Frankrijk gegeven. - Heel goed.

Heb je je papa gevraagd om te helpen? Papa's hebben altijd goede ideeën.

- Nee, ik ben het vergeten. - Je gaat het hem vragen.

De brieven zullen we aanstaande maandag voorlezen in het bijzijn van de inspecteur.

En als je je brief niet hebt gemaakt, zal ik het moeten

zeggen tegen de directeur. Hij zal niet blij zijn.

- Begrijp je? - Ja, juf.

Goed zo. Ga zitten.

- Waar kunnen we het best praten? - Op café?

Absoluut niet. Op kantoor?

Nee, liever niet. Er is een schoonmaakster, ik weet niet hoe laat ze komt.

Wacht mij daar op in de binnenplaats, ik kom via de hoofdingang.

- Ik wilde u bedanken voor vanmiddag. - Dat stelde niets voor.

Maar jawel. Ze zouden me in de gevangenis zetten als ze iets gevonden hadden.

Of bij u. Hoe wist u dat?

Goed. Waar heeft u het gelegd?

- Ik heb ze gestolen. - Wat?

Sorry, maar ik kon het risico niet nemen dat iemand ze op kantoor zou vinden.

En eerlijk gezegd, zulke risico's nemen voor zo'n bagatel,

tegen de profiteurs van Londen en Vichy die zich bij de communisten aansluiten,

hebt u niets beters te zeggen tegen de mensen?

- Bent u voor de profiteurs? - Nee.

Maar Londen en Vichy in één zak stoppen, dat is...

Ik vind het juiste woord niet. Communistisch, inderdaad.

Is het de schoonmaakster?

Nee, ze heeft de sleutel van de achterdeur niet.

Luister.

Ik ben bereid iets te doen.

Maandag is het 11 november, dat zou een gelegenheid zijn.

Ik heb een idee om massaal een pamflet te verspreiden.

Dan noemen we een kat een kat.

Wat bedoelt u?

Duitsers, buiten!

Ik weet het niet. Ik moet het met de kameraden bespreken.

Ik heet Marcel Larcher.

Suzanne Richard.

- Waar zat u in de zaal? - Op de zesde rij, in het midden.

- Altijd in het midden, inspecteur. - En toen er lawaai was, draaide u zich om?

Natuurlijk. Maar ik heb niet gezien wie er floot.

Maar u hebt wel mensen gezien? Op de laatste rij.

Werkelijk?

Kunt u misschien hun namen geven? Zodat zij mij kunnen vertellen wie er floot.

Ik heb niet zo'n goed zicht, weet u.

Luister, meneer Camus, ik heb niet de hele dag.

Ik moet namen te weten komen.

Als u mij er geen geeft, ben ik gedwongen te geloven dat u het was die floot.

Ik zou die moed niet hebben.

Nou, ik herinner me...

Op de laatste rij zat het dienstmeisje van de familie Schwartz.

Sarah. Het verbaasde me, want haar vrije dag is maandag.

Dus ik vroeg me af wat ze op een zondag in de bioscoop deed.

- En zij, floot zij? - Nee, ik denk dat ze...

Nou, ze was misschien bij degenen die floten. Maar dat weet ik niet zeker.

En in ieder geval, zij floot niet.

De kleine Sarah, daar zou ik geen kwaad woord over zeggen.

Ze is echt aardig voor een Israëlische.

- Is Sarah er niet? - Het is maandag.

Ik word nu al moe van het afdichten van de ramen.

Kan ze dat niet 's middags doen vóór ze vertrekt?

Vraag het haar gewoon.

- Goedenavond, meneer Schwartz. - Inspecteur.

- Komt u binnen, alstublieft. - Dank u.

Het spijt me u lastig te vallen.

Het dienstmeisje, Sarah Meyer, is er niet, geloof ik.

- Ah nee, het is haar halve vrije dag. - Ja, dat werd mij verteld.

- Mevrouw. - Meneer.

Heeft u haar in de bioscoop gezien? Of gisteravond in het gemeentehuis?