The Lost Tomb 2: Explore with the Note (怒海潜沙&秦岭神树)

มิสเตอร์จอน ไม่ต้องห่วงหรอก

หวังว่าความสามารถแก จะเหมือนความกระตือรือร้นนะ

ไม่ได้การ ต้องหาวิธีแล้ว

พวกแกกินดื่มกันให้เต็มที่ซะ

ฉันจะลงไปหาสมบัติข้างล่างเอง

เสื้อผ้าของทุกคนเปื่อยยุ่ยไม่เหลือชิ้นดี แยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร

ฉันเลยเอากระดูกทั้งหมดออกมาฝังซะ

ฉันไม่รู้ว่า

พวกเขาใช่ปู่ทวด

กับปู่เทียดของแกหรือเปล่า

ให้ปืนฉันทำไม

มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย

แต่บันทึกของตาเฒ่า

กลับเขียนเอาไว้อย่างง่าย ๆ

แกรู้ไหมทำไม

เขาหวังว่า

เรื่องพวกนี้

จะสลายไปกับดิน

แต่ในตอนนั้น ปู่รองอาจพบผ้าไหมจารึกจ้านกั๋ว

หลังจากที่ได้มา ก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น และด้วยเหตุสุดวิสัย

อาจเป็นตัวเขาเอง หรือไม่ก็คงเป็น ปู่ทวด

ใช้ ปืนยิงใส่แขนของเขา

แล้วปู่ทวดกับปู่เทียดก็โดนร่างแหไปด้วย

สุดท้ายตายอยู่ที่ข้างโลง

ไม่รู้ทำไมปู่รองถึงตายในสุสาน ศพยังถูกคนทำบางอย่าง อาจเพราะกับดักข้างใน

- อาสาม ที่จริงแล้วเกิด - แกหุบปากได้แล้ว

หลายปีมานี้

ที่ฉันทำทั้งหมดก็เพื่อแก

นี่แกดูไม่ออกบ้างเลยหรือไง

ใช่

ไอ้อาชีพนี้ เป็นชะตากรรมของพวกเรา

หนีไม่พ้นหรอก แต่ฉันหวังว่าแกน่ะ จะหยุดมันแค่ตรงนี้ก็พอแล้ว

อย่าเข้าไปยุ่งกับมันอีก

เป็นคนปกติไม่ดีเหรอไง

แกเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลอู๋

อาสามหวังว่าแก จะมีชีวิตต่อไป

ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

อยู่อย่างขาวสะอาด

เรียบ ๆ ง่าย ๆ

เพื่อตระกูลอู๋นะ

ในตัวของอู๋เสีย มีเลือดของตระกูลอู๋ไหลเวียนอยู่

เขาเองรู้ดีว่า มีความทรงจำเจ็บปวดอยู่มากมาย

ที่ทำให้อาสามของเขาหวั่นไหว

หรือเพราะความเศร้าเสียใจเหล่านี้

ทำให้อาสามห่างเหินจากเขาไปเรื่อย ๆ

เจอตัวอู๋ซานเสิ่งแล้วใช่ไหม

เซียวอี้

ครั้งนี้โชคดีที่ได้นาย

ฉันสัญญาว่า จะไม่รบกวนนายอีก

ขอบคุณที่ช่วยฉันนะ

พวกนายไม่เหมือน พวกลอบค้าของเก่าที่ชุบมือเปิบ

ไม่งั้นฉันคงไม่ช่วยหรอก

วางใจเถอะ

ถ้ามีโอกาส

ฉันจะช่วยถามเบาะแสพ่อของนายให้เองนะ

อู๋ซานเสิ่ง

อาจจะไม่รู้ว่าพ่อฉันอยู่ที่ไหนก็ได้

แต่ตอนนี้มันก็ไม่สำคัญอีกแล้ว

บนโลกใบนี้ คนที่คิดถึงพ่อมากที่สุด

แทบจำเขาไม่ได้อีกแล้ว

อาการของป้าเซียว ยังไม่ดีขึ้นเหรอ

ฉันมีอะไรจะบอกนายด้วยนะ

ฉันได้ขาย หุ้นทาแร็กซาคัมไปหมดแล้ว

เดือนหน้า

ฉันจะพาแม่บินไปสวิตเซอร์แลนด์

การแพทย์ของที่นั่นดีกว่าที่นี่

แล้วแม่ของฉัน

ก็ค่อนข้างชอบทางเหนือ

จะไม่กลับมาแล้วเหรอ

คงไม่ได้กลับมาสักพัก

แต่ไม่ต้องห่วงหรอก

เรายังมีข้อตกลงกันอยู่จริงไหม

ในสัญญาโอนหุ้นฉันยังระบุไว้ข้อนึง

ในฐานะผู้แบ่งปันข้อมูล

จะต้องมีคนช่วยนายแน่ ๆ ขอบคุณมาก

มัวแต่ขอบคุณกันไปมา

นายได้ตกเครื่องกันพอดี

ไปเถอะ

เดินทางปลอดภัย

เซียวอี้

นายต่างจากพวกเรา

แต่มีบางอย่างคล้ายกันมาก

หวังว่าคงจะได้พบกันอีก

ฉันก็เหมือนกัน

เห็นกันแล้วใช่ไหม

เสี่ยอ้วนติดเทรนด์ออนไลน์ด้วยรู้หรือเปล่า

อาสาม

ลงแดงซะแล้ว

ไปสูบบุหรี่นะ

มา ดูนี่

ดูสิ คนผู้รักชาติ ปกป้องสมบัติชาติ

เราขึ้นการค้นหายอดนิยมเลยนะ

จะบอกให้นะฉันก็มีความดีอยู่ครึ่งนึง บ้านฉันหลังนั้นก็มีส่วนด้วย

เร็วเข้าสิ เร็ว ๆ เข้า

แชร์ต่อไปเลยแท็กฉันด้วยนะ ฉันแท็กนายไปแล้วเนี่ย

ฉันรู้แล้วล่ะ

เจ้าอ้วนกล้าขโมยอั่งเปาฉันเหรอ

คอยดูนะฉันจะจับนายมาขัดส้วม

เล่นพ่ายพ่ายอีกแล้วเหรอ

ฉันลากเจ้าอ้วนมาทำงานให้

พวกเราไปหาพี่เซียวอี้กันเถอะ

กว่าจะออกมาได้มันยาก ยังเที่ยวไม่พอเลย

พี่เซียวอี้เธอจะไปสวิตเซอร์แลนด์ พาป้าเซียวไปรักษา

เธอก็ อย่าเอาแต่ห่วงเที่ยว

รีบกลับไปรายงานตัวซะ

อ่อ

เสี่ยสาม

เจ้าเด็กนี่ เกาะติดหนึบเลย กว่าจะสลัดหลุดมาได้

อาสาม

ลำบากอาแล้ว

พานจื่อ ออกรถ

คุณย่ากำลังลงมาแล้ว ต้องพูดยังไงรู้นะ

อย่าทำหน้าตึงสิ

พอฉันยอมคุกเข่า พวกเราก็รอดแล้วล่ะ

มาแล้ว ๆ

คุณย่าฮั่ว

เจ้าบ้านเซี่ย

คุณย่าฮั่ว

ทำเหมือนก่อนเถอะครับ

เรียกผมเซี่ยจื่อเถอะ

เธอน่ะ เป็นถึงเจ้าบ้านตระกูลเซี่ย

ส่วนฉัน เป็นเจ้าบ้านตระกูลฮั่ว

ว่ากันตามฐานะ ถือว่าศักดิ์เท่ากันใช่หรือเปล่าล่ะ

ผมเป็นผู้น้อย

อยู่ต่อหน้าท่าน

ไม่กล้าบังอาจหรอกครับ

ทั้งสกุลเซี่ยกับสกุลฮั่ว

แม้เป็นตระกูลเก่าแก่ แต่ยังไงก็คนละตระกูล

นั่นเป็นเหตุผลที่เรา ควรเท่าเทียมกัน

อยู่ต่อหน้าฉันคนที่ เป็นเจ้าบ้านตระกูลเซี่ยอย่างเธอ

ไม่ต้องทำท่าพินอบพิเทาหรอก

ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ฉันคงกลายเป็นยายแก่ที่

เผด็จการและข่มเหงเด็กรุ่นหลัง

ถ้าเซี่ยจิ่วยังอยู่ คงจะชี้หน้าด่าฉันไปแล้วล่ะว่าไหม

ไม่หรอกครับ

สมัยคุณปู่ยังอยู่บอกผมเสมอ

ว่าท่านเป็นผู้หญิง คนเดียวในเก้าสกุล

แล้วมีเพียงท่าน ที่เขาเลื่อมใสที่สุด

เซี่ยจิ่วคนนั้น ไม่พูดอะไรแบบนั้นหรอก

เขา คิดว่าตัวเองฉลาด

มีเพียงไม่กี่คน ที่เขามองเห็นอยู่ในสายตา

คนที่เขายอมรับจริง ๆ น่ะ นับนิ้วมือได้เลย

แต่ที่ฉันคิดไม่ตกคือ

ทำไม สมัยนี้คนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอ

ถึงไม่เคารพผู้ใหญ่

จำได้ว่าตอนเธอเด็ก ๆ

เรียนงิ้วกับเอ้อร์เย๋ จากนั้นเซี่ยจิ่วก็พาเธอกลับไปดูแลสั่งสอน

ข้อดีของทั้งสองคนนี้ เธอกลับไม่ได้ เรียนรู้อะไรสักนิดเลย

แต่ไม่ใช่ทั้งหมด เรื่องวาทศิลป์

ถือว่าเธอ ได้รับถ่ายทอดจาก

เซี่ยจิ่วมา

ถูกไหม

คุณย่า

อย่ากดดันเขานักสิคะ

ไปเมืองนอกครั้งนี้ หนูยืนกรานจะตาม พี่เสี่ยวฮัวไปเองค่ะ

จะโทษก็ต้องโทษหนู

คุณย่าเอาแต่พูดอยู่ฝ่ายเดียว

ไม่ให้โอกาสใครพูดเลย

แล้วยังบอกว่าไม่ได้เอาอายุมาข่มอีก

เดี๋ยวย่าค่อยจัดการเธอทีหลัง

คุณย่าขา หนูคุกเข่ามาครึ่งวันแล้วนะ

แถมพี่เสี่ยวฮัวก็ยังบาดเจ็บอยู่

หัวเข่าหนูก็เจ็บเหมือนกัน งั้นเราไปนั่ง คุยกันดี ๆ ได้ไหมคะ

มานี่มา

ถูกตามใจ จนเสียคน

แม้แต่คำพูดย่า เธอก็ไม่เก็บมาใส่ใจแล้ว

คุณย่า เชื่อฟังสิคะ

ไปเมืองนอกครั้งนี้ นึกไม่ถึงว่าจะยุ่งยากจริง ๆ

ไอ้โยว พวกเธอไปไกลถึงต่างประเทศ

ไปอยู่ดินแดนคนอื่น

ทั้งขโมยทั้งปล้นเขา ไม่ละอายหรือไง

ไปกันแค่สองคน ไม่มีคนช่วยเหลือด้วยซ้ำ

ยังรอดกลับมาได้ก็ถือว่าดวงดีแล้ว

มีคนช่วยค่ะ

มีพี่อู๋เสีย แล้วก็หวังพ่างจื่อ

อาสามสกุลอู๋ด้วย

ย่าบอกเธอไปตั้งกี่หนแล้ว ติดต่อกับสกุลอู๋ให้น้อย ๆ หน่อย

เราบังเอิญพบกันค่ะ

แต่ว่า คุณย่าคะ

คุณย่ากับโก๋วอู่เย๋เป็นเพื่อนเก่ากัน

ทำไมถึงได้รังเกียจลูกหลานเขานักล่ะ

ความสัมพันธ์ของฉันกับโก๋วอู่เย๋ มันเป็นเรื่องของพวกผู้ใหญ่นะ

พวกท่านยังมีมิตรภาพ บุญคุณความแค้นในรุ่นตัวเอง

รุ่นของพวกเราก็ต้องมีเหมือนกันนะคะ

แล้วอีกอย่าง

หนูไม่เชื่อหรอกว่าตอนคุณย่ายังสาว

ถ้าเซี่ยจิ่วกับโก๋วอู่เย๋เกิดเรื่องอะไรขึ้นมา

ย่าจะไม่ช่วยพวกเขา

ไอ้หยา ย่าทำให้เธอเสียนิสัยแล้วจริง ๆ

ตามใจจนไม่รู้จักขอบเขตแล้ว เธอถึงกล้า

พูดจายอกย้อนย่า

เปล่านะ

ที่หนูตามพี่เสี่ยวฮัวไปเมืองนอกครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อช่วยเขาอย่างเดียว

ตอนนั้นที่อาเหลียนหวนเกิดเรื่อง

- อาหญิงเองก็ยัง - เงียบนะ

นี่ มัวมองอะไรอยู่

ที่นี่บ้านอางั้นเหรอ

หยุดคิดเลยนะ

รอแกมาเลี้ยงฉัน คงไม่มีวันนั้นหรอก

นี่ อาสาม