See You in My 19th Life (이번 생도 잘 부탁해)

SEE YOU IN MY 19TH LIFE

Noong panahon ng mga Hapon,

tumakbo ako nang nawalan ako ng anak.

Habang tumatakbo ako,

nasa paghinga ko na lang ang atensiyon ko.

At may naisip ako habang nakatayo sa taniman ng puting buckwheat.

"Lilipas rin ang mga paghihirap na ito.

At…

makakarating din ako sa isang lugar

kung saan puwede akong mamuhay nang mapayapa."

ANG PAGSUGAL SA KAPALARAN NG ISANG TAO

Kailangan mo hanapin ang mga relasyon

na naaalala mo mula sa una mong buhay.

WEBTOON ORIGINAL SERIES SEE YOU IN MY 19TH LIFE NI LEE HEY

Director Mun.

Sir.

Bakit?

Ituturing daw nila 'yon na suicide.

Marami pang atraso si Chairman Mun sa amin ni Chan-hyeok.

'Wag ka mag-alala,

hindi ka madadamay rito.

CHAIRMAN MUN

Hello, sir. Di ko inaasahang tatawag ka.

Oo, sir.

Hinahanap ka niya. Nakapatay ba ang phone mo?

Heto, kausapin mo.

Hello, sir.

Naiintindihan ko, sir.

Ano'ng sabi niya?

May breakfast meeting kami bukas.

Ano'ng mayro'n at tinawagan niya pa 'ko para hanapin ka?

Alam niya siguro na pinatawag mo ako

dahil naging komplikado ang sitwasyon kay Seo-ha.

Hayaan mo na.

Aalis na 'ko.

Iiwanan mo ako mag-isa?

Alam mo na siguro

kung bakit pinapunta kita.

Balita ko, ikaw ang kasama ni Seo-ha

nang mangyari ang insidente.

Opo, sir.

Kung talagang nagmamalasakit ka kay Seo-ha,

dapat pinigilan mo siya na ilagay ang sarili niya sa panganib.

May tinatago ka ba?

- Ano? - Muntik na mamatay ang anak mo noon

at nasaktan siya ngayon.

Bilang ama niya,

ikaw dapat ang pinakaabala para mahuli ang salarin.

Bahala na ang mga pulis do'n.

Pinoprotektahan ko siya bilang ama niya.

Ang kailangan ko lang ay manahimik ka.

Ang pananahimik ko ang paraan mo para protektahan ang anak mo?

Kilala mo ba kung sino ang salarin?

Mahirap ka pa lang pagsabihan.

'Wag mo sabihing hindi kita binalaan.

Makakaalis ka na.

'Yong hit-and-run driver?

Ako ang nag-recruit sa kaniya.

- Uy, parang may tao. - Ano?

Kunin mo 'to

- at tumakas ka. - Di kita iiwan dito.

Ayos lang ako. Sige na.

Bilisan mo.

- Tagay. - Tagay.

Wow, ang sarap.

Kain na.

- Susubuan kita. - Sige.

- Ang lakas mo kumain. - Masarap po.

- Talaga? - Opo.

Min-gi.

Hindi ko alam kung bakit ka laging wala at abala.

Pero 'wag ka magpapalipas ng gutom.

Ha?

- Opo. - Sabihin mo rin kung may gusto ka kainin.

Opo.

Sige. Susubuan kita ulit.

- Heto pa. - Ngumunguya pa ako.

- Talaga ba? - Kumain na kayo.

Ayaw mo na ba? Heto pa.

Siya ba ang nawawala mong anak?

Sakto ang dating mo. Kumain ka na bago pa lumamig 'to.

Maupo ka.

Hindi na. Pagod na ako.

Pagod ka?

Dapat kumain ka pa rin.

Para sa 'yo.

Ano ito?

Nadaanan ko lang, naisip kong babagay 'yan sa 'yo.

Aba. Para sa 'kin ba 'to?

Naku. Patingin nga.

Diyos ko. Naku.

Paborito ko ang kulay mustard.

Naku, ang ganda.

Lagi kang nandito sa puso ko.

At nandito ka rin sa puso ko.

- Naku. - Bagay sa inyo.

- Talaga? - Oo.

- Bagay sa akin? - Opo.

Pambihira talaga.

- Min-gi, puwede ba tayong mag-usap? - Ang ganda talaga.

Hiramin ko lang siya saglit.

Kumain muna kayo.

Mukhang close na sila.

Naku, napakaganda.

Naalala ko na ang unang buhay ko.

Hindi. Nakita ko pala.

Dahil ba 'yon sa shaman bells mo?

Ano'ng nakita mo?

Hindi ako pamilyar sa lugar.

May lalaking naglalakad sa harap ko.

Tapos, naghalo ang mga alaala namin.

Ang daming mga tao.

Tapos nakilala ko ang isa sa kanila.

Sino 'yon?

Mahalaga siya sa 'kin sa buhay na 'to.

Mr. Kang.

Nagkataon lang ba talaga na nandito ka

para magtrabaho?

Naging parte ka ba

ng unang buhay ko?

Bakit di ka sumasagot?

Talaga bang…

magkasintahan tayo sa nakaraan kong buhay?

Siyempre, hindi.

Talaga ba?

Akala ko, first love natin ang isa't isa.

Sandali.

Hawakan mo ulit ang bells.

Baka sakaling maalala mo na.

Posible kayang nagkita na kami ni Seo-ha sa unang buhay ko?

Hawakan mo ulit.

Di na. Tama na 'yon.

Mauuna na ako.

Kumusta, Master Cheon-un?

Hindi nag-suicide ang boss namin.

Nasa bag ang ebidensiya.

KUMPIRMASYON NG KABAYARAN NG UTANG

"Dump truck operation"?

"April 23, 1998."

MAY UTANG BAN HAK-SU

"Ban Hak-su."

KASUNDUAN NG PAGKAKAROON NG UTANG

BAN HAK-SU BAN DONG-U

"Ban Dong-u."

Malinaw niyang sinabi na hindi 'yon aksidente.

BAN HAK-SU BAN DONG-U

BAN HAK-SU BAN DONG-U

Minsan, pamilya mo na ngayon ang naging kaaway mo sa past life mo.

Kapag ganoon, mas mabuti nang iwan mo na sila.

Di ka na naawa.

Di naman sa gano'n.

Seryoso kasi 'yon.

Ang buhay ay seryoso.

RÉSUMÉ BAN JI-EUM

- "Ban Ji-eum." - Akin na 'yan.

Sino ito?

- Akin na sabi. - "MI Hotel Director, Mun Seo-ha."

Ano ba ang pakialam mo?

- MI… - Akin na!

Akin na sabi!

Bitawan mo nga!

Hello?

Nasaan ka?

Matutulog na.

Di nga? May naririnig akong mga kuliglig.

Nasa labas ka ba?

Di ako makatulog kaya nagpahangin muna ako.

Dapat pala pinatulog muna kita.

Sayang naman.

Magkuwento ka nga sa 'kin.

Director Mun.

Kung magkakilala tayo

sa dati nating mga buhay,

ano kaya ang naging relasyon natin?

Di ko alam.

Isipin mo.

Ano kaya tayo dati

kung nagkakilala tayo noon?

Isang heneral at ang kaniyang kabayo.

Ha? "Kabayo"?

Ikaw 'yong heneral at ako 'yong kabayo.

Di ka talaga romantic, 'no?

Sige, ako na lang.

May isang lalaki at babae na magkaharap na nakatayo sa tulay

habang napapalibutan ng fireworks.

Kasing kisig ng lalaki ang maliwanag na buwan.

At kasing ganda ng babae ang isang kakasibol na lotus.

Gano'n tayo unang nagkakilala

at na-in love sa isa't isa.

Ano sa tingin mo?

Ituloy mo lang.

Minahal natin nang lubos ang isa't isa.

Pero pinatay din tayo dahil pinagbintangan tayong mga taksil.

Kaya nagkita tayong muli sa buhay na ito

para ituloy ang pag-iibigan natin noon.

Grabe naman.

Minsan ko na rin naisip kung totoo ba

ang mga nakaraang buhay.

Totoo 'yon.

Siguro, bihira lang magtagpo ang mga magkasintahang tulad natin.