Guillermo del Toro's Pinocchio: Handcarved Cinema

‫انیمیشن در ذهنِ بیننده‌ها

‫به عنوان ژانر شناخته می‌شه.

‫ولی یک نوع هنر هم محسوب می‌شه

‫و از همهٔ انواع‌های هنر انیمیشن

‫واسه من، مقدس‌ترین و جادویی‌ترین اونا

‫استاپ موشن محسوب می‌شه

‫چون پیوند بین انیماتور و عروسکه.

‫معمولا، فیلم‌ها واقعیات رو در بر دارن.

‫انیمیشن واقعیت رو می‌سازه ‫و باید اون حس رو شبیه‌سازی کنه.

‫بهش زندگی می‌بخشی، ‫و این والاترین نوع هنره.

‫چیزی که ما رو خاص می‌کنه اینه که

‫زیباشناسی لایو اکشن گیرمو به این فیلم بود.

‫یه مهارت فیلم‌سازی هست

‫که وقتی به استاپ‌موشن منتقل می‌شه

‫که به طور ذاتی هنر دسته،

‫یه ترکیب خیلی قوی به دست میاری.

‫پینوکیو فیلمیه که قلبی بزرگ داره.

‫با واقعیت شما و هویت‌تون سر و کار داره

‫و این‌که برای پذیرفته شدن ‫نیازی به تغییر نداشته باشین.

‫همچنین در مورد پدر و پسر بودنه.

‫که یاد بگیری خونواده‌ات رو دوست داشته باشی

‫اونم به‌خاطر کسی که هستن ‫و همونجوری که هستن.

‫پینوکیوی گیرمو کاملاً‌ غافل‌گیر کننده‌ست.

‫تونسته که این بحث‌های خیلی وسیع رو

‫به یه فیلم خونوادگی خیلی ‫سرگرم کننده تبدیل کنه.

‫همیشه دنبال مفهوم انسانیت می‌گرده

‫و این‌که پیوستن به جامعه یعنی چی.

‫قلمروی اون همینه، و پینوکیو در مورد ایناست.

‫یه بازگویی از داستانیه ‫که فکر می‌کنی می‌شناسی

‫ولی نمی‌دونی.

وبسایت دوستی ها تقدیم میکند

‫جلوهٔ بیرونی پینوکیو

‫چیزی بود که منو به داستان جذب کرده.

‫خودم رو با موجودات خارجی

‫مثل هیولای فرانکشتاین و یا پینوکیو می‌شناسم

‫و این‌که مجبور باشی دنیا رو تنهایی بفهمی

‫که چیزایی که بهت گفتن کافی نیست.

‫و می‌خوای بدونی که چرا

‫فلان چیز درسته و فلان چیز اشتباه

‫کی فلان حس درسته و کی فلان حس غلط.

‫واسه من یه جور شکنندگی ‫توی بیگانه بودن پینوکیو هست

‫و این‌که مردم نمی‌تونن اونو به عنوان ‫یه پسر واقعی ببینن.

‫چون اون ظاهری رو نداره

‫که مردم فکر می‌کنن یه پسر واقعی شبیهش باشه.

‫من یه پسر واقعی‌ام!

‫اهریمن!

‫جادوگر!

‫جادوش برداشت گیرمو از پینوکیوئه.

‫ظاهرش داد می‌زنه که کار گیرموئه.

‫یه‌جور هیولایی وارد فیلم کرده که

‫فقط می‌شد امیدوار بود

‫گیرمو بتونه بتونه وارد پینوکیو بکنه.

‫ولی یه صمیمیت واقعی توشه

‫یه‌جور وجههٔ احساسی که توی داستان هست.

‫پینوکیو!

‫عشق درد داره.

‫حدوداً ۱۵ سال طول کشید ‫که پینوکیو رو تکمیل کنیم

‫و مجبور بودیم که یه جورایی

‫بهترین تیم استاپ‌موشن رو جمع کنیم.

‫توجه‌تون رو به دکمه‌های مینیاتوری جلب می‌کنم.

‫- آره. ‫- لعنتی، خیلی خوبن.

‫خوبن، مگه نه؟

‫یه ارتباط سه طرفه رو

‫بین، لندن، پورتلند و ‫گوادالاخارا ایجاد کردیم.

‫از دههٔ ۸۰ از انیمیشن مکزیکی حمایت کردم

‫و می‌خواستیم که یه ارتباطی ‫با مکزیک داشته باشیم.

‫و می‌خواستم انیماتورهای مکزیکی

‫انیمیشن پینوکیو و جیرجیرک رو بسازن.

‫شخصیت‌های اصلی، چون اونجوری

‫نشون دهندهٔ استعداد هنری بزرگ ‫و ظرفیت تکنیکی‌ایه

‫که استودیوهای مکزیکی ‫می‌تونن توی انیمیشن داشته باشن.

‫از بهترین انیماتورهای دنیا رو داشتیم

‫همه‌شون تحت نظر شادوماشین.

‫یه پروسهٔ بی‌نظیر رو

‫واسه ساخت تیم استاپ‌موشن داشتیم

‫که متناسب با تصویری بود که ‫گیرمو داشت.

‫عمق تجربهٔ پروژه‌مون خیلی عالی بود.

‫شدیداً هیجان انگیزه، چون که

‫می‌دونی، می‌تونیم که ‫بهترین نسخهٔ خودمون باشیم

‫می‌دونی، همه‌شم منتظر بودم

‫یه فیلمنامه بیاد که

‫یه چیز در خور ارائه بده

‫و این یکی از اون تجربه‌هاست.

‫چیزی که فوراً توجه‌ام رو جلب کرد

‫این بود که شبیه هیچ فیلم انیمیشنی‌ای

‫که قبلاً دیدی نبود.

‫زیبایی شناسی گیرمو تقریباً

‫در تمامی لحظات این فیلم تنیده شده.

‫یه تفاوت با ارزش بینِ

‫استاپ‌موشن به شکل هنری و دیجتالی‌اش هست.

‫لحظه‌ای از استاپ‌موشن رو از ‫روزهای اولیه دیدیم

‫که الگو و شکل پارچه و جنسش مشخص بود

‫حتی اتمسفر گرد و غبار روی صحنه

‫و کامل نبودنش خیلی زیبا بود

‫چون بهت می‌گفت که چطور کارا انجام شدن.

‫واقعاً می‌خواستم این فیلم جوری ساخته بشه

‫که اجزای سازندهٔ طبیعی

‫یه انیمیشن دست‌ساز رو داشته باشه

‫همچنین یه تمرین صنعتی و زیبا

‫در کنده‌کاری، نقاشی، منقش کردن باشه

‫ولی خب پختگی حرکتی رو داشته

‫که تحقیقات در مورد تجهیزات و ‫ساخت عروسک‌ها ما رو بهش رسونده.

‫نقش من نظارت بر ساخت عروسک‌هاست

‫به‌خاطر داشتن کارگردانی مثل گیرموئه که

‫بهم واسه تصویر فیلمش اعتماد کرده

‫و بعد هم به‌خاطر عنصر کاربردی

‫این که چطور این اشیاء ثابت رو

‫تبدیل به عروسک‌های کاملاً متحرک تبدیل کنیم.

‫باید در مورد خیلی چیزا مثل این‌که ‫چطور بخواد حرکت کنه

‫و باید توی داستان چه نقشی رو ایفا کنه.

‫می‌دونی، باید چی روش سوار بشه

‫و چقدر وزن داره؟

‫و خب اینم باید در نظر بگیریم.

‫تعادل سختیه

‫به‌خصوص وقتی پای موجودات میاد وسط

‫که مسلماً سنگین‌تر از ‫شخصیت‌های انسانی هستن.

‫کلی المان‌های بی‌نظیر و قشنگ هست

‫که انجام تک تک‌شون سخته،

‫ولی باید سر همشون کنی و کاری کنی ‫که با هم عمل کنن.

‫پروسهٔ خیلی طولانی ایه که ‫یه عروسک رو آماده کنی.

‫می‌دونی، ممکنه یه سال طول بکشه

‫که به جایی برسی که یه ‫عروسک تکمیل شده رو داشته باشی

‫و همه ازش راضی باشن

‫یه چیزی که بتونه روی صحنه بره

‫و بتونی متحرکش کنی.

‫گیرمو واقعاً می‌خواست که مکانیکال باشه

‫تا این‌که قابل تعویض باشه.

‫توی فیلم هر دو نوع عروسک رو داریم.

‫تعویض واسه همهٔ حالات دهن ‫و حالات چهره‌ست

‫که قرار باید بگیره.

‫پس هر حالت دهنی خودش یه ماسک چهرهٔ متفاوته

‫که روی صورت عروسک می‌شینه

‫قطعات پینوکیو جایگزین می‌شن. ‫چون یه پسرک چوبیه.

‫خب، پس یه جوری ساختیمش ‫که انگاری از چوب ساخته شده.

‫صورتش همیشه یه اندازه می‌مونه.

‫گونه‌های پف کرده‌ای نداره.

‫رگه‌های چوب روی صورتش ‫اصلاً به اطراف تکون نمی‌خورن.

‫همین‌جوری باز می‌شه.

‫یه جورایی این‌جوری توصیفش کردم که

‫ازش به عنوان یه قلم واسه باز کردن دهن.

‫پس یکی می‌زنی

‫و بعد یه‌کم از پشت تکیه می‌خوره.

‫بنگ! باز شد!

‫به‌نظرم حس شگفت‌انگیزی بود

‫وقتی به این فکر کردیم.

‫و گفتم «ایول»

‫از لحاظ تکنیکی قرار بود که

‫ساخت همچین عروسکی سخت باشه.

‫باید تکنیک‌های جدید پیدا می‌کردیم

‫که بتونی شخصیت رو ببینی

‫که به شکل چوبیه و ‫اتصالات چوبی زخمتش مشخص باشه.

‫می‌خواستیم که همون‌قدر که ‫کارآمد هست با دوام باشه

‫و همون‌قدری که یه همچین ‫فیلمی به همچین عروسکی نیازمنده.

‫خود پینوکیو اولین عروسکیه

‫که کاملاً با چاپگر سه‌بعدی ساخته شده.

‫ولی وولپه و ژپتو همه‌شون مکانیکی هستن.

‫یه انیمیشن مکانیکال اینجوریه که ‫یه پوست سیلیکونی داره

‫که روی چیزی که اساساً

‫یه‌جور مکانیسم ساعت سوئیسیه می‌شینه.

‫با این، انیماتور فریم به فریم

‫همهٔ المان‌های بیرون رو ‫از طریق پوستش تغییر می‌ده.

‫پروسهٔ طولانی‌ای بوده که با تیم انیمیشن کار کنیم

‫تا ببینیم که چطوری بخوایم

‫تکنیک‌های هر شخصیت رو تشکیل بدیم.

‫می‌دونی، ژپتو خیلی خوب کار می‌کنه

‫چون یه ریش و سیبیل بزرگ داره

‫و ابروهای کلفتی داره.

‫همهٔ این چیزا دست خیلی راحت

‫توی چهره‌های مکانیکال خوب به کار میان.

‫پس وقتی انیماتور شروع کرد

‫با اولین عروسک کارلو کار کرد

‫خیلی سخت بود.

‫هر چی صورت صاف‌تر باشه

‫سخت‌تر می‌شه که اون حالات رو تغییر داد.

‫پس، انیماتور روی پلک‌های ‫پایین بیشتر تکیه می‌کنه

‫روی ابروها، روی زبان بدن.

‫و به خصوص با کارلو

‫یکی از چیزایی که می‌خواستیم بکنیم

‫حرکاتی بود که توی انیمیشن ضروری نیست.

‫این یه مثال بارز بود براش

‫چون کسی هیچ‌کس بیشتر از یه بچه ‫حرکات غیر ضروری انجام نمی‌ده.

‫یکی از استعاره‌های اولیه گیرمو

‫این بود که مطمئن بشی که

‫اون حقیقت و حس استاپ‌موشن رو حفظ کنی

‫و این ایده که داری ‫اشتباهات رو متحرک‌ می‌کنی.

‫خیلی روی واقع‌گرا بودن نمایش‌ها تأکید داشت

‫مثل اشتباهات کوچولو که مردم همیشه می‌کنن.

‫اگه بخوان یه بشقاب بردارن، شاید ‫یادشون بره

‫و دوباره برن برش دارن.

‫توی لایو اکشن، از خداته اشتباهی پیش بیاد

‫از خداته چیزی پیش بیاد که انتظارش رو نداشتی.

‫این احضار کردن واقعی خیلی توی ‫استاپ‌موشن سخته

‫چون داری متحرکش می‌کنی

‫پس باید اون اتفاقات رو شبیه‌سازی کنی.

‫پات رو بیار بالا.

‫چون یه کارگردان لایو اکشنه

‫زمانی که لازمه تا مردم چهره‌ها و

‫چیزای روی تصویر رو هضم کنن رو درک می‌کنه.

‫توی این فیلم گیرمو در کمال آرامش می‌خواد بگه

‫که باید آروم پیش بره.