The first 182 lines.
(ตัวละคร เหตุการณ์ สถานที่ และเรื่องราวในซีรีส์นี้เป็นเรื่องแต่ง)
ไอ้สารเลวเอ๊ย
วิดีโอที่นายเสพยาแล้วก็ทำร้ายร่างกาย มันกระจายไปทั่วแล้ว
รีบบอกมา ฮันจุนคยองอยู่ไหน
คุณก็รู้นี่ เรื่องรสนิยมคังโดจุนน่ะ
เขาไปคลับกับ ประธานปาร์คตั้งหลายครั้งเลยนะ
คุณมีความลับสำคัญไหม
ผมแค่ไม่อยากเห็นหน้าจางมีโฮ
จียูลดูนี่เหรอ
โอยูจินเหรอ
ฉันไม่รู้จักนะ
คุณมาเสียเที่ยวแล้วละ
คุณแม่
นั่งก่อนสิครับ
โอยูจินเหรอ ฉันไม่รู้จักนะ
เดี๋ยวฉันหาสาวให้นะ ก่อนกลับก็ดื่มสักหน่อย
คุณแม่
นั่งก่อนสิครับ
นายเป็นใคร ทำไมมาเรียกฉันว่า "แม่"
ไม่เห็นต้องกลัวไปเลย
ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะครับ
นายเป็นใคร
คุณก็รู้อยู่แล้วนี่
ผมจะเข้าเรื่องเลยนะ
ผมอยากให้คุณไปคุยกับตำรวจ
ผมมั่นใจว่ายูจินมีสภาพจิตผิดปกติ
ตอนอยู่ที่นี่กับคุณ
ผมรู้ทุกอย่างแล้วครับ
ฉันไม่มีทางขายลูกสาวที่ตายแล้ว เพื่อเงินเล็กน้อยหรอกนะ
ผมบอกแล้วไงว่ารู้ทุกอย่าง
ดังนั้น...
ฟังผมก่อนนะครับ
เห็นไหม ผมบอกแล้ว
รู้งี้ผมควรจะไปแทน
อย่าไปคิดเรื่องนั้นเลยนะครับ คืนนี้พักผ่อนก่อนนะ
ลืมเรื่องพัสดุกับกุญแจไปซะนะครับ
ได้ ฉันจะลืมไปก่อน
ดึกแล้ว ราตรีสวัสดิ์นะ
โอยูจิน ชิมฮเยจอง...
"มาริลิน" เหรอ
มาริลิน...
- โอเค เอานี่ไปนะคุณโอ - ได้ค่ะ
ส่วนเธอเอานี่ไป
แบบนี้ใช่ไหม
ตายแล้ว
- ผู้ช่วยคะ - ผู้ช่วย
- สวัสดีครับ - กลับมาแล้วค่ะ
ตายแล้ว ผู้ช่วยจาง
ผู้ช่วยครับ
ดีใจที่เธอกลับมานะ
ในที่สุดก็กลับมาซักที
ผู้ช่วยจาง ฉันน่ะอยากให้เธอกลับมามากๆ
จนแทบขาดใจตายเลยนะ
เราแบ่งงานกันแบบนี้ เธอโอเคไหม
เอ้านี่
งานโปรดของเธอทั้งนั้นเลยนะ
ไม่ค่ะ ฉันจะไม่ทำงานแบบนี้แล้ว
เราควรตกลงกันใหม่นะคะ
ทำไมล่ะ เธอเป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้น
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาทำงาน ฉันไปชงกาแฟก่อนนะคะ
ใช่สิ วันนี้ฉันต้องเดินทางไกล ก็เลยจะกลับเร็วนะคะ
- นี่ เดี๋ยวก่อนสิ - ผู้ช่วยครับ
ผู้ช่วย
เราจะทำยังไงดีล่ะ
มีอะไร
ผมอยากรู้จริงๆ นะครับ
ว่าตอนนี้คุณกำลังคิดอะไรอยู่
แล้วที่บอกไม่เป็นไรเนี่ย ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ
ทำไมเอามันมาด้วยล่ะครับ
เมื่อวานคุณบอกว่า กลัวความจริงเรื่องพัสดุนี่นา
ฉันกลัวว่าจะได้รู้สิ่งที่ฉันไม่อยากรู้
แต่ยังไงฉันก็จำเป็นต้องรู้
("ผมจะไม่เสพยาอีกแล้ว" ถึงซีอีโอจะออกมาขอโทษ)
คุณจะถอนเงินทุนแบบนี้ไม่ได้นะคะ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา อินเนอร์สปิริต เจอวิกฤตแบบนี้มาหลายครั้งแล้วค่ะ
เชื่อใจฉันเถอะ...
ประธานคะ ประธาน...
)
ประธานครับ ธนาคารโทรมา
พวกเขาบอกว่า ไม่ให้กู้เพิ่มจาก 800 ล้านวอน
ที่ต้องจ่ายในอีกสองเดือน
ถึงเราจะขายโรงงาน ก็ยังขาดไปสามพันล้านวอนครับ
ไง ซูบิน
ฉันอยากเดินก็เลยไม่ได้เอารถมาน่ะ
ฉันจะถึงแล้ว กินไปก่อนเลย
คุณแม่มินซอง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ
ค่ะ
ไม่คิดเลยว่าจะเจอคุณที่นี่
ฉันหยุดพักหลังลาออก
แต่คุณแม่อารินโทรหาฉัน แล้วก็จ้างฉันมาเป็นพี่เลี้ยงอารินค่ะ
- งั้นเหรอคะ - อาริน ไปกันเถอะจ้ะ
นายอง
แม่คะ
ตลกเป็นบ้า
เล็กเกินไปนะ
- ไม่จริงสักหน่อย - ไม่ต้องปฏิเสธเลย
ไง พี่ กลับมาแล้วเหรอ
เราเปิดดื่มกันน่ะ
นี่ไม่ใช่เวลามา กินดื่มฉลองกันกลางวันแสกๆ นะ
จะถูกจับหรือเปล่าก็ไม่รู้ ยังอยากจะดื่มอยู่อีกเหรอ
ที่มานี่น่ะ เราจะมาคุยนะ ว่าจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี
เก็บไปซะ
ที่รัก ทำไมไม่นั่งล่ะ
แต่ผมยังไม่อิ่มเลย
คุยหลังกินเสร็จไม่ได้เหรอ
แล้วไอ้พี่คนนี้ก็ไม่รู้เรื่องอะไรหรอก
ใช่เลย
กล้าพูดแบบนี้กับพี่เขยตัวเองได้ยังไง
พวกแกพูดอะไรกับเขา
เพราะพ่อกับแม่ฝากฝังไว้ ฉันเลยดูแลพวกแก
มาตลอด 20 ปีที่ผ่านมา
เพราะฉันเป็นคนโต...
เพราะฉันเป็นพี่สาวพวกแก
ฉันคิดว่าฉันมีหน้าที่ดูแลพวกแก
แทนพ่อแม่เราที่จากไปก่อนเวลา
แต่จะทำไปทำไม ถ้าพวกแกไม่ยอมโตกันเลย
เห็นฉันเป็นตู้เอทีเอ็มเหรอ
พวกแกดูถูกฉันกันขนาดไหน
ถึงได้ทำกับสามีฉันแบบนี้
ฉันต้องคอยตามล้างตามเช็ด ให้พวกแกไปจนถึงเมื่อไหร่กัน
พี่ครับ
ทำไมอยู่ๆ เป็นแบบนี้ล่ะ
ใจเย็นๆ ก่อนนะ แล้ว...
ถ้าไม่หุบปาก ฉันจะฉีกปากแกออกมา
ตั้งแต่นี้ไป พวกแกไปดูแลตัวเองเลย
ฉันไม่มีเงินจะให้แล้ว
แล้วจากนี้ฉันจะไม่ให้ พวกแกแม้แต่นิดเดียว
ออกไปจากที่นี่ซะ
ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!
นายรับได้ได้ยังไงกัน
ปล่อยให้พวกเขาดูถูกแบบนั้นได้ยังไง
พวกนั้นคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน
ผมก็ไม่ได้ชอบ เวลาที่โดนแบบนั้นหรอกนะ
แต่ว่า
คุณรักน้องชายคุณมากเลยนี่นา
ถึงยังไง นายก็ควรว่าพวกเขาหน่อยสิ
คุณคงคิดว่า
ผมทนรับสิ่งที่เกินรับไหว
แต่ว่า...
ผมทนได้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องใหญ่นะ
เป็นอะไรไปเนี่ย
ซูบิน
เราต้องขายบ้านหลังนี้นะ
จากนี้ไป เราจะต้องลำบากแล้ว
บริษัทเรา
ลูกจ้างเรา...
ฉันทิ้งทั้งหมดนั่นไม่ได้
ไม่เป็นไร
คุณอยากทำอะไรก็ทำเลยนะ
ซูบิน
พอได้แล้ว!
ฉันไม่มีเงินจะให้นายแล้วนะ
นายคิดว่าใครจะเชื่อนาย
ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไร กับผู้หญิงคนนั้นเลยนะ
ฉันไปก่อนนะคะ
- โอเค - สวัสดีค่ะ เจอกันพรุ่งนี้นะ
สวัสดีค่ะ
มีใครอยู่ไหมคะ
ร้านยังไม่เปิดค่ะ
ฉันมาหาคุณชิมฮเยจองค่ะ
เธออยู่ไหมคะ
มาหาเรื่องอะไรคะ
ฉันมีเรื่องจะถามน่ะค่ะ
บ้าเอ๊ย ตำรวจ
นี่คุณ
เดี๋ยวก่อนค่ะ
คุณชิมฮเยจองคะ
ขออนุญาตค่ะ
นั่นกระเป๋าฉันนะคะ
งั้นก็ไม่ควรทิ้งไว้สิ เธอทิ้งไว้เองนะ ฉันผิดหรือไงกัน
จะไม่จ่ายค่าตอบแทนหน่อยเหรอ
ทำไมต้องจ่ายด้วยล่ะคะ
ดวงซวยก่อนเปิดร้านเลย
ถ้าไม่จ่ายก็ไปให้พ้น
อ๋อ ใช่สิ
คุณรู้จักคนชื่อคุณชิมฮเยจองไหมคะ
มีเรื่องอะไรล่ะ
ฉันมีเรื่องจะถามเธอค่ะ
ที่นี่ไม่มีหรอก ไปให้พ้นเลย
- คุณคะ - ไปให้พ้น
ไม่ได้ยินหรือไง
คุณชิมคะ ขอแลกแบงก์หมื่นวอนได้ไหม
No comments yet. Be the first to leave one.