Seven Years in Tibet

NA PODSTAWIE POWIEŚCI HEINRICHA HARRERA

Dlaczego taka jesteś?

Dlaczego zawsze są problemy? To zasadnicze pytanie.

Chcesz zawrócić do domu?

- Tak. - Przecież to Himalaje.

Ile ci o nich mówiłem?

- Ile? - Za dużo.

Horst, czy możesz mi pomóc, kiedy dojedziemy?

- Oczywiście. - Przestań, Ingrid.

AUSTRIA 1939 R.

Spróbujmy przez to przejść.

Gdzie ten kretyn, który miał po nas wyjść?

Prędzej!

Panie Harrer. Mam pańskie bilety.

- Spóźniłem się. Chodźmy do pociągu. - Nie zrozumiał pan.

- Czego? - Jestem Peter Aufschnaiter.

Kieruję ekspedycją. Miło mi pana poznać.

Oto nasza gwiazda. Panie Harrer?

W imieniu Reichssportsfuhrera zapewniam,

że to zaszczyt mieć w zespole takiego niemieckiego bohatera.

Dziękuję, ale jestem Austriakiem.

Jednak jestem pewien, że jako wybitny członek...

Partii Narodowosocjalistycznej...

Z dumą zatknie pan flagę naszego kraju

na wierzchołku Nanga Parbat.

Hans Lobenhoffer.

Lutz Chicken.

Jeszcze zdjęcie z pańską uroczą małżonką.

I z panem...

Horst Immendorf. Przyjaciel rodziny. Proszę nie fotografować.

Kiedy rozwiązanie, pani Harrer?

Mniej więcej wtedy, gdy mąż dotrze do pierwszego obozu.

Dziękuję.

Czy cały ten śmierdzący kraj musi wiedzieć o naszych kłopotach?

Wsiadam do pociągu. Czy chcesz mi coś powiedzieć?

Dobrze.

Idź już.

Do zobaczenia za 4 miesiące.

- Opiekuj się nią, Horst. - Dobrze, Heinrich.

Panie Harrer?

Przebędziemy 8000 km.

Po dotarciu do Indii wyruszymy w Himalaje,

na dziewiąty najwyższy szczyt ziemi, Nanga Parbat.

Niemcy nazywają go Unserberg, „Nasza Góra”.

NANGA PARBAT - INDIE BRYTYJSKIE

Przed nami próbowały go zdobyć cztery niemieckie wyprawy.

Żadnej się to nie udało.

W burzach i lawinach zginęło jedenastu wspinaczy.

Zdobycie Nanga Parbat stało się narodową obsesją.

Kwestią niemieckiej dumy narodowej.

29 lipca 1939 r.

Na wysokości 6700 metrów założyliśmy Obóz Czwarty.

Przed nami Lodowiec Rakhiot i trudna wspinaczka w górę lodospadu.

Dziecko ma już co najmniej miesiąc.

Czuję się zagubiony i rozkojarzony.

Wspinam się mniej pewnie niż zwykle.

Heinrich!

Nic ci się nie stało?

Cholera!

- Wszystko w porządku? - Mamy zejść?

Zgubiłem rak.

Idźcie dalej.

Pogoda się pogarsza. Powinniśmy powiązać się linami.

- Coś sobie zrobiłeś? - To tylko zadrapanie. Poprowadzę.

Zostań tam!

Kamienie!

Uwaga!

Trzymaj mnie!

Heinrich!

Trzymasz mnie?

Trzymaj.

Powinieneś był mi powiedzieć, że to poważna rana.

Powinienem ją obejrzeć. Mogę ją zaszyć.

To nie twoje zmartwienie.

Właśnie, że moje.

- Chodzi o moje życie. - Co?

Ukrywasz poważną ranę i narażasz mnie na śmierć,

więc uważam to za moje zmartwienie.

Sam się naraziłeś, a ja cię uratowałem, więc zamknij się.

To nie twoje miejsce...

Zamknij się!

Jeśli jeszcze raz skłamiesz w sprawie kontuzji, Heinrich,

wylecisz z zespołu.

Przekonamy się.

4 sierpnia, Obóz Piąty.

Przeszły potężne burze.

Moi koledzy boją się lawin,

więc od wielu dni tkwimy w miejscu.

Aufschnaiter powinien wykorzystać dobrą pogodę, by założyć obóz wyżej.

Ale on nie zgadza się ze mną. Głupiec.

Pozostałym chyba nie przeszkadza siedzenie tutaj, czekanie,

namyślanie się, bezczynność.

Źle jest mieć tyle czasu na zagłębianie się w siebie.

Dochodzę do wniosku, że cała ta wyprawa to pomyłka.

Uciekajcie! Lawina! Szybko!

Zostawcie wszystko!

Odłóż to!

Natychmiast schodzimy!

Jeśli boją się burzy, wyślij ich do Obozu Drugiego.

Zdobędę szczyt w pojedynkę!

Trzeba dać szansę najlepszym, Peter!

Daje nam do zrozumienia, że jest najlepszy.

Daj mi dwóch szerpów. Wieczorem dotrę do Obozu Szóstego,

a jutro zaatakuję wierzchołek!

- Cały zespół schodzi na dół. - Należy mi się ten szczyt.

- Chcę tam wejść! - Cały zespół. To rozkaz.

To rozkaz! Rozkaz!

Za mną.

Zdjęcie Dalajlamy. Dobra ochrona.

Weź je, sahib. Będzie cię chronić.

Nie wierzę w to.

Dalajlama. Zdjęcie Dalajlamy.

Weź je, sahib. Ochroni cię.

Zdjęcie Dalai Lamy.

Dzień dobry, Herr Harrer.

Miejmy nadzieję, że Niemcy uciekną z Polski

tak szybko, jak wy z tej góry.

Skróciłoby to wam pobyt w niewoli.

Co to znaczy? Kim pan jest?

Przykro mi, jesteście aresztowani.

Za co? Za nieudane wejście na szczyt?

Nie.

Pomiędzy rządem Jej Wysokości i Niemcami została wypowiedziana wojna.

Alianci wroga na ziemiach Imperium Brytyjskiego stają się jeńcami wojennymi.

Dehra Dun - Obóz jeniecki

- Stój, bo strzelam! - Ręce do góry!

To nieporozumienie. Jestem Austriakiem, himalaistą.

Nie mam nic wspólnego z tą waszą głupią wojną.

Umiem sam chodzić. To zniewaga!

Myślicie, że macie ostatnie słowo, ale mylicie się.

Świnie! Wszyscy jesteście świniami!

15 października 1939 r.

Gdy trafiłem do obozu, przysiągłem coś sobie.

Będę leżał obok Ingrid przed letnim przesileniem w następnym roku.

Przed sobą mamy Himalaje.

Łatwo byłoby uciec i przepaść tam.

PAŹDZIERNIK 1940 R.

Czwarta próba ucieczki nie przybliżyła mnie do celu.

Jak daleko dotarłeś tym razem?

Zdobyłem tylko wątpliwą sławę wśród współwięźniów.

KOCHANA INGRID

Gdyby moje pióro mogło wyrazić, co czuję.

Podobno strażnicy wysyłają ci listy.

- Tak. - Mógłbyś dać do wysłania te?

Dziękuję.

Czytałeś tę książkę, Heinrich?

Była wypożyczona na twoje nazwisko.

- Musimy z tobą porozmawiać. - O czym?

O tym.

Imponujące. Kiedy chcecie uciekać?

Po porze monsunowej. A ty?

Widzę, że wybraliście moją trasę. Przez Tybet.

Kilku obcokrajowców próbowało tego i nie wrócili. Życzę powodzenia.

- Chcesz iść z nami? - Dlaczego?

W końcu jesteś autorytetem w sprawach ucieczek.

- Przyda się nam twoje doświadczenie. - Proszę.

Skończcie z tą żałosną farsą.

Heinrich, po każdej twojej ucieczce zwiększają liczbę patroli.

Utrudnia to życie nam wszystkim.

Wolę podróżować samotnie. Dziękuję, że pomyśleliście o mnie.

Był listonosz.

Sąd okręgowy w Grazu

Drogi Heinrichu.

Proszę, podpisz te dokumenty rozwodowe i odeślij je do mojego adwokata.

Horst i ja zamierzamy się pobrać, gdy tylko otrzymam rozwód.

Odpowiadając na twój list:

tak, twój syn Rolf Harrer urodził się podczas twojej wspinaczki.

Ma teraz 2 lata i mówi do Horsta „tato”.

Gdy podrośnie,

powiem mu, że jego prawdziwy ojciec zaginął w Himalajach.

To chyba najlepsze wyjście,

biorąc pod uwagę, że nigdy nie chciałeś tego dziecka.

Nie muszę dodawać,

że nie mam zamiaru „łagodzić sporu między nami” ,jak sugerowałeś.

Spór zakończył się, gdy wyjechałeś z Austrii.

Przykro mi, że trafiłeś do obozu w Indiach.

Mam nadzieję, że ta okropna wojna wkrótce się skończy, dla dobra nas wszystkich.

Ingrid.

WRZESIEŃ 1942 R.

Idę z wami.

To wasz plan?

Moim skromnym zdaniem jest żałosny.

Skoro jesteś tak skromny, nie pytamy cię o zdanie.

MAGAZYN

Rozwiń mapę. Odwróć się.

Stój tyłem do bramy. Rozwiń mapę.

Mów. Czekaj na mój sygnał.

Droga wolna.

Otworzyć bramę!

Ostrożnie. Otworzyć bramę!

Idę sam.

Powodzenia.

Pierwsza ucieczka z obozu jenieckiego, 18 listopada 1939 r.

Rolf Harrer ma trzy i pół miesiąca.

Moje 30. urodziny, 6 lipca 1941.

Rolf Harrer ma dokładnie rok, 11 miesięcy i 26 dni.

Ostatnia ucieczka z Dehra Dun. Rolf Harrer...

INDIE PÓŁNOCNE

MAGNEZJA W TABLETKACH

Zażyj dwie i wyśpij się. Rano przyślę ci rachunek.