The Crowned Clown (왕이 된 남자)

(Watak, tempat, dan kejadian dalam siri ini...)

(tidak berdasarkan fakta sejarah, sebaliknya rekaan semata-mata.)

Ha Seon.

Ha Seon.

Ha Seon.

Ha Seon!

Ha Seon!

Ha Seon.

Lihat di belakang meja.

Ha Seon.

Air.

Berikan saya air.

Ha Seon.

Dal Rae!

Dal Rae!

Saya akan ke rumah pelacuran untuk meminta pertolongan.

- Awak teruskan mencari dia. - Ya, baiklah.

Oh Tuhan.

Dal Rae!

Dal Rae!

Dal Rae?

Gab Soo.

Oh Tuhan!

Dal Rae, awak di sini.

Awak pergi ke mana?

Awak buat saya sangat terkejut.

Dengarkan saya.

Tanpa Ha Seon di sini,

tergamak awak buat masalah seperti ini?

Apa pun,

adakah awak sudah bercakap semula?

- Oh Tuhan. - Gab Soo.

Abang saya ada di sini.

Kita perlu mencari dia.

Apa yang awak katakan?

Saya di sini bersama sami,

- jadi mari pergi ke Woon Shim... - Tidak.

Adakah awak tahu siapa yang telah mengurung Ha Seon?

Ia perbuatan sami itu.

Sami itu telah mengurung dia.

Perkara karut apa yang awak katakan?

Saya beritahu awak perkara sebenar. Saya nampak dia.

Adakah ini benar?

Mari lihat..

Beri laluan.

Maafkan saya.

Adakah awak tidak apa-apa?

Ya.

- Ia enak. - Ini dia untuk awak.

Nikmatilah.

Tuanku.

Adakah awak lapar?

Nikmatilah.

Terima kasih.

Apakah ini?

Itu jantung khinzir.

- Bagaimana dengan ini? - Itu adalah bahagian ususnya.

Awak tidak boleh makan, bukan?

Maafkan saya kerana tidak bertimbang rasa.

Mari kita pergi.

Ia sangat kenyal.

Apa?

Saya tidak pernah rasa makanan sedap seperti ini sepanjang hidup saya.

Saya gembira awak menyukainya.

Pernahkah awak makan sup ini sebelum ini?

Beberapa kali, ketika saya keluar istana dengan penyamaran.

Ia sukar berpura-pura saya sedang nikmati...

sesuatu yang tidak sesuai dengan selera saya.

Berdua bersama awak...

entah bagaimana, buat saya rasa seperti...

saya seorang wanita biasa yang tinggal di sini.

Jika awak tinggal di sini,

rumah mana yang awak mahu?

Rumah itu pasti bagus.

Sepertinya, itu rumah paling kecil di lorong ini.

Kenapa rumah itu?

Sebab itulah saya memilihnya.

Di dalam sebuah rumah kecil,

kita akan lebih rapat bersama.

Selain itu,

ia berada di hujung lorong.

Kita perlu...

berjalan paling lama, untuk tiba di rumah itu.

Saya suka melihat sekeliling pasar ketika saya masih kecil dahulu.

Seorang anak gadis bangsawan seperti awak?

Saya suka kerana tempat ini dipenuhi pelbagai jenis bau yang meriah.

Saya selalu menarik nafas yang dalam untuk bau yang saya suka.

Bau ikan.

Bau arak ragi.

Bau peluh orang.

Adakah saya juga berbau peluh?

Tidak.

Awak berbau hangat.

Tuanku, lihat.

Selamat datang.

- Boleh kami lihat? - Sudah tentu.

Jika awak mencari kompas...

untuk bantu awak mencari tapak yang bagus untuk rumah,

awak telah menemui tempat yang betul.

Adakah ini sahaja yang awak ada?

Patutkah saya tunjukkan pada awak barang yang mahal?

Sila tunggu.

Kenapa awak memerlukan kompas?

Saya mahu berikan hadiah kepada awak.

Apa? Tidak masuk akal.

Tidak perlu. Saya tidak buat apa-apa untuk itu.

Awak telah buat banyak perkara.

Awak ambil berat tentang saya...

dan buat saya gembira dengan pelbagai cara.

Lagi pula, saya tahu awak perlukannya.

Ketika di istana hari itu...

Maksud saya,

awak tersesat...

di dalam rumah.

Saya baru sahaja mahu pergi berjumpa awak, tuanku.

Adakah awak dalam perjalanan untuk berjumpa saya?

Saya sedang dalam perjalanan ke Dewan Kemudahan.

Saya tersesat kerana terlalu banyak berfikir.

Oh Tuhan.

Dia tersesat walaupun di rumah sendiri?

Dia mesti tidak pandai mencari jalan.

Baik, lihatlah.

Saya akan tawarkan harga yang murah, jadi pilihlah satu.

Kompas yang awak pegang itu, ada reka bentuk yang paling halus.

Adakah awak mahu mengambilnya?

Berapa harganya?

Bayar saya tiga yang.

Nanti dahulu.

Awak fikir kami mudah ditipu?

- Jadikannya dua yang. - Apa?

Saya berusaha bersungguh-sungguh untuk membuat kompas itu.

- Dua yang, tujuh jeon. - Jadikannya dua yang, lima jeon.

- Enam jeon. - Empat jeon.

Atau kami tidak akan membelinya.

Tunggu.

Baik, ambil ia untuk dua yang, empat jeon.

Bayar dan pergilah.

Saya tidak tahu awak begitu pandai tawar-menawar.

Saya cuba meniru apa yang dilakukan orang lain,

tapi saya tidak tahu ia akan berkesan.

Tapi awak nampak begitu berpengalaman.

Itu tidak mungkin.

Terima kasih.

Saya akan simpannya bersama saya setiap masa.

Saya berikannya pada awak supaya awak tidak akan sesat lagi.

Ia sebenarnya satu kesalahan ketika itu.

Saya biasanya pandai mencari jalan.

Jalan ke arah saya, tuanku.

Jika awak kadangkala sesat jalan,

dan kadangkala mengambil jalan yang jauh,

datang kepada saya.

Saya akan sentiasa menunggu awak di hujung jalan.

Tuanku.

Saya lega awak berada dalam keadaan selamat.

Ya.

Itu memang sangat melegakan.

Tuanku, sebenarnya awak telah pergi ke mana?

Adakah awak tahu bagaimana saya telah cari awak?

Saya minta maaf.

Tuanku.

Awak harus kembali ke istana.

Tidak mengapakah?

Tujuan saya tulis surat kepada awak,

bukanlah untuk memohon kemaafan.

Tapi untuk merayu supaya awak jangan lepaskan peluang,

untuk realisasikan impian Tuan Gil.

Haksan, awak ada di dalam?

Awak datang tepat pada masanya.

Saya sedang menulis surat kepada pengikut Tuan Gil.

Dia telah hilangkan diri.

Adakah awak...

akan pergi bertemu dengan dia, raja?

Berapa lama awak sudah tahu?

Saya sudah mengesyakinya buat masa yang lama.

Saya berpura-pura tidak tahu kerana,

awak mungkin akan halang saya rawat dia jika saya cakap saya tahu.

Jika saya tidak pulang selepas waktu fajar,

awak perlu bawa Woo Shim dan Ho Geol pergi.

Jangan pergi ke istana.

Raja tidak akan lepaskan awak.

Awak mahu saya larikan diri lagi?

Awak...

terpaksa lakukannya kerana Tuan Gil,

telah arahkan awak untuk selamatkan ahli yang lain.

Seseorang telah letak nyawa dan kepercayaannya dalam tangan saya.

Jika saya tidak pergi ke istana, raja akan bunuh dia.

Saya tidak boleh benarkan itu berlaku.

Oh Tuhan.

Kenapa muka awak sangat tegas?

Awak marah kerana saya terlewat?

Saya minta maaf.

(Jurnal Sekretariat Diraja: Meliputi dokumen dan kes.)

Adakah awak sihat,

badut tidak guna?

Awak sudah lupa adab awak?

Tuanku.

Pandang ke atas.

Tuanku.

Tuanku.

Jangan masuk campur!