The Red Maple Leaf

‫عاشق همسرم بودم

‫با تمام وجودم عاشقش بودم

‫همه‌ چیزم بود

‫دلیل من برای زندگی بود

‫دخترم هم همینطور.

‫«فرانکی»... ‫«ماریانا»...

‫دیرمون شد!

‫زود باشین خانم‌ها!

‫عزیزم نمی‌شه یه بار هم که شده ما دو تا تنها باشیم؟

‫ببین... یه دختر باید تو یه همچین شبی

‫خیلی به خودش برسه و بهترین باشه.

‫خیلی خوشگل شدی

‫شب بزرگی‌ـه براش

‫این خیلی منو خوشحال می‌کنه که...

‫هر سه تامون باهمدیگه هستیم و خوشحالیم.

‫حسش مثل این می‌مونه که اون بخت‌آزمایی رو ببرم

‫خیلی دوسِتون دارم خانم‌ها، ‫امشب خیلی شب خاصی می‌شه.

‫منم دوسِت دارم بابایی.

‫بریم

‫باورم نمی‌شه که بچه‌کوچولوی ما ایقدر بزرگ شده.

‫هیجده سالشه و فارغ‌التحصیل. ‫خیلی بهت افتخار می‌کنم

‫هنوز هم یه بچه‌کوچولو‌ـه

‫هنوز یه بچه‌کوچولوـه ولی ‫یه خانم بالغ هم شده واسه خودش.

‫نگاش کن، چقدر خوشگله!

‫اگه درخواستت رو درست مطرح کنی،‌شرط می‌بندم که

‫می‌تونی با بابات برقصی.

‫آدم‌های سرسخت نمی‌رقصن، عزیزم

‫تو که خیلی سرسخت نیستی...

‫مادرت یه چیز خیلی خاصی ‫برای فارغ‌التحصیلی‌ت گرفته برات.

‫این فقط یه روز بزرگ برای تو نیست

‫خیلی بهت افتخار می‌کنیم

‫گوش کن عزیزم

‫ما اینو برات گرفتیم چون می‌خوایم بدونی که

‫چقدر دوسِت داریم و بهت افتخار می‌کنیم ولی

‫همینطور ازت می‌خوایم که تا همیشه این

‫شب رو به خاطر داشته باشی.

‫این لحظه رو به یاد داشته باشی که ‫چقدر ما دوسِت داریم.

‫و بدونی که عشق ما به تو ابدی و همیشگی‌ـه

‫وای خدای من!

‫خیلی خوشگله

‫از مامانت تشکر کن. ‫اون انتخابش کرد

‫من فقط کارت بانکی‌م رو بهش دادم.

‫وای... چه شب زیبایی،‌عزیزم.

‫خیلی معرکه بود. غذا هم که عالی.

‫خوب بلدی برای ما انتخاب کنی.

‫نه ولی چیزی که امشب رو خاص کرد...

‫دختر و همسرم بودند...

‫یه کلام خانواده.

‫می‌خوام بگم که چیزی بهتر از این وجود نداره،‌ مگه نه؟

‫خیلی معرکه بود. ممنون ازتون

‫باید بیشتر از این کارا کنیم

‫فکر کنم به اندازه‌ی کافی بیرون نمیایم

‫جدی می‌گم. خیلی خوش گذشت

‫خیلی خب. این مثل موسیقی برای گوش انسان می‌مونه.

‫دوست داریم بیشتر باهات بیایم بیرون.

‫کارت تو رو از ما دور می‌کنه،

‫ولی این خیلی خوبه،‌ معرکه‌س.

‫و خیلی افتخار می‌کنم...

‫جدی می‌گم،‌ خیلی افتخار می‌کنم به دانشگاهی که

‫قبول شدی و هنوز هم می‌تونیم نزدیک همدیگه باشیم.

‫آره! می‌دونم، ‫خیلی خوشحالم.

‫فقط یه روز در میون میایم می‌بینیمت

‫میام داخل خوابگاهتون و رخت‌چرک‌هات رو می‌شورم

‫از نظر من خیلی هم خوبه

‫اون دیگه چه کوفتیه؟

‫چه اتفاقی داره میفته؟

‫ال؟ ‫ال؟

‫ال؟

‫ال... ال... ال؟

‫خدا رو شکر

‫لعنتی، دارم یه خواب بد می‌بینم؟

‫ال...

‫متأسفم

‫یه چیزی حدود سه ثانیه خوابم برد

‫متأسفم

‫متأسفی؟

‫می‌کُشمت

‫پوست از کله‌ت می‌کنم

‫متأسفی؟

‫نابودت می‌کنم!

‫دهنت رو سرو...

‫می‌کُشمت!

‫دلم برای همسر و دخترم تنگ شده

‫کاش باهاشون مُرده بودم

‫تنها چیزی که باعث شده هنوز نفس بکشم، بخاطر کارمه.

‫ال

‫لعنتی

‫ال!

‫ال!

‫ال!

‫لعنتی!

‫ال!

‫ال!

‫ال...

‫ال

‫ال...

‫ال

‫بیدار شو

‫اینجا چیکار می‌کنی؟

‫امروز روز مرخصیمه. ‫از اینجا برو بیرون.

‫می‌دونم روز مرخصیته، معذرت می‌خوام

‫چرا تو تخت‌خواب نمی‌خوابی؟

‫دو سال و نیمه هست که

‫رو کاناپه می‌خوابی.

‫می‌شه ایقدر به رونم دست نزنی، عوضی؟

‫ال، باید بریم

‫من هیج جا نمی‌رم

‫رئیس زنگ زد. اضطراریه.

‫روزی ۱۵ ساعت کار می‌کنم،

‫اونم تو هفت روز متوالی.

‫امروز روز مرخصیمه، یکی دیگه رو بفرست.

‫ال، گوش کن

‫معذرت می‌خوام ولی باید بریم

‫پاتو رو کفشم نذار

‫کسی پاشو رو کفشت نذاشته،‌ باید بریم.

‫یه دو ساعتی می‌شد که داشتم بهت

‫زنگ می‌زدم. باید بریم!

‫

‫کجا داریم می‌ریم؟ ‫چیکار داریم می‌کنیم؟

‫رئیس می‌خواد که اونجا باشیم... همین الان.

‫یعنی همین الان.

‫وقت یه دوش گرفتن دارم؟

‫معذرت می‌خوام، وقت دوش گرفتن نداری.

‫وقت یه دوش ایتالیایی چی؟ ‫(منظورش اینه که یه اسپری یا عطر بزنه به خودش)

‫دوش ایتالیایی دیگه چیه؟

‫تخمام رو می‌ندازم تو روشویی و

‫یه کم شست‌وشوشون میدم.

‫خدای بزرگ

‫یالا، ال

‫ال...

‫حالت خوبه؟

‫آره

‫اوه، شانش آوردی که ‫نیازی نبوده بکسلت کنن.

‫کی قراره منو بکسل کنه؟

‫خیلی خب، با ماشین من می‌ریم

‫با ماشین خودم می‌ریم

‫عمراً یه مینی‌ون رو برونم.

‫خدای بزرگ،‌ حالت خوبه؟

‫خوبی؟

‫می‌شه بس کنی؟ ‫مثل یه زن پیر رفتار می‌کنی

‫ببین چطوری پارک کردی،‌ بیا با ‫ماشین من بریم.

‫می‌شه لطفاً بهم بگی که چی شده؟

‫کی به شما زنگ زد؟

‫بهت گفتم که، رئیس.

‫خودش؟

‫البته که خودش.

‫بهش نگفتی که

‫پالرمو حدود ۱۷-۱۸ ساعت ‫این روزها کار می‌کنه.

‫و این اولین روز مرخصی‌ش تو

‫۱۸روز گذشته‌ست؟

‫خودش اینو می‌دونه، خودش اینو می‌دونه

‫بیاین داخل، دوستان

‫اینا دو تا از بهترین کارآگاه‌های من هستن

‫خودتون رو معرفی کنین

‫«رابرت سانتوز»

‫از آشنایی‌تون خوشحالم

‫«مارگارت آدامز»

‫معذرت می‌خوام که تو این ‫شرایط می‌بینمتون

‫مأمور «دِرِک سمپسون»

‫رابرت سانتوز

‫جوزف. حالت چطوره؟

‫رئیس

‫از دیدنت خوشحالم

‫بشین... یه صندلی بکش بیرون، می‌شه؟

‫همینجوری راحتم اگه مشکلی نیست.

‫خیلی خب. آروم باشین، همه ‫بشینین.

‫ادامه بدیم

‫ادامه بدین، خواهش می‌کنم

‫تقریباً ساعت ۷:۴۵ دقیقه امروز صبح

‫رفتم خونه‌ی «آدامز» تا

‫خانم آدامز کوچولو رو ببرم مدرسه.

‫خیلی خب، قربان شما یه جلسه ساعت ۹ تا

‫۱۰با وزیر امور دارایی کانادا دارین و

‫احتمال میدم که دو ساعت برای ‫این کار کافی باشه.

‫زمانش کافیه برای این کار؟

‫زیاده.

‫بعد از این شما یه ملاقات با

‫اداره‌ی آب و برق خواهید داشت.

‫بهش گفتیم که بعد از مدرسه هم

‫میایم دنبالش. فراموش کردی؟

‫نه، فراموش نکردم.

‫بهت می‌گم چیکار کنی. ماری؟

‫فهرست کارهای امروز رو پاک کن

‫می‌خوام امروز رو با خونواده‌ام سپری کنم

‫خیلی خب

‫مامان می‌شه یه کم پول بهم بدی؟

‫حتماً

‫پول نقد داری؟

‫آره... دارم

‫بیا عزیزم

‫ممنون

‫مشکلی نیست که امروز اینو بپوشمش؟

‫باید بپوشمش؟

‫آره، البته که باید بپوشیش

‫مثل همیشه خوشگل هستی

‫ممنون

‫حدود ساعت ۷:۵۰ اومد بیرون و بهم گفت که

‫ترجیح می‌ده که پیاده برگرده خونه.

‫دقیقاً حدود ۱۲ دقیقه پیاده‌روی بود و

‫قبل از اینم این کار رو کرده بودیم.