Personal Velocity

Η Ντίλια Σαντ ήταν 34.

Είχε καστανά μαλλιά και σφιχτά, θανατηφόρα οπίσθια,

σκέτη τρέλα όταν φορούσε τζιν.

Και ήταν σκληρή. Μια φορά σ' ένα μπαρ έδειρε έναν τύπο γιατί τη χούφτωσε.

Ο τύπος ανταπέδωσε και του έφερε καρέκλα στο κεφάλι.

Φαγητό. Τώρα.

Πάει καλά. Τζόνι, δώσε μου το γάντι.

- Κάτσε εδώ, δεσποινίδα. - Πλύνατε τα χέρια;

- Ναι. Έξω, με το λάστιχο. - Ναι, πώς.

Συγγνώμη.

Πάρτε κι εσείς καρότα, έτσι;

Γαρνιτούρα.

- Στήθος; Θες στήθος, αγάπη; - Ναι, αμέ.

- Φτερό; - Ναι, φχαριστώ.

- Ορεκτικά όλα, σεφ. - Θέλω κέτσαπ.

- Μας τέλειωσε. - Αφού το είδα.

Εντάξει, θα στο φέρω.

- Θες βοήθεια; - Είχα προπόνηση σήμερα.

- Πώς πήγε; - Πολύ καλά.

- Το έφτιαξες το ποδήλατο σήμερα; - Όχι.

Μπαμπά, ο αγώνας είναι την Πέμπτη. Προλαβαίνεις να έρθεις;

Τι;

Άλλαξαν την ημερομηνία. Θα 'ρθεις;

- Τι ώρα; - Στις τρεις.

Θα είμαι εγώ, αλλά θ' αργήσω.

Θα σου φυλάξω θέση.

Μια στιγμή. Θα σας εξηγήσω.

Ο πατέρας της Ντίλια, ο Πητ Σαντ, ήταν ο πρώτος χίπης στο Κάτσκιλ, ΝΥ.

Είχε κατσίκες και κάπνιζε σπιτική φούντα.

Ακόμα κι οι Χιλιαστές ήταν ευπρόσδεκτοι στο τσαρδί του για πάρλα.

Ακούσατε τα καλά μαντάτα; Το Ευαγγέλιο του Παντοδύναμου;

Μπορούμε να σας απασχολήσουμε λίγο, να σας πούμε τα καλά νέα;

Αμέ. Είναι ακόμα πρωί.

Πηγαίνετε καθόλου στην εκκλησία;

Πάει πολύς καιρός.

Είμαστε Χιλιαστές.

Πιστεύουμε στη Δευτέρα Παρουσία.

Στις άλλες Εκκλησίες η Κυριακή είναι η μέρα λατρείας.

Η δική μας βδομάδα ξεκινάει την Κυριακή, έτσι η ιερή μέρα μας είναι το Σάββατο.

Αν ήταν να έρθετε στο ναό μας, θα ήταν Σάββατο, όχι Κυριακή.

Να λοιπόν γιατί μου ξέφυγε.

Γίνανε φιλαράκια και μια μέρα τον επισκέφθηκαν οικογενειακώς.

Η Βίβλος μας λέει...

Τον θεωρούσαν αμαρτωλό κι έβαλαν σκοπό να τον σώσουν.

...αγνό μυαλό, αγνό σώμα...

Η Ντίλια ντρεπόταν γιατί πρόσφατα ξεφύτρωσαν τα βυζιά της.

Ήταν η μόνη παθούσα στην τάξη, κι ήταν τεράστια.

Τα ένιωθε ξένα, τη γέμιζαν δέος.

Ήταν μαγικά αντικείμενα, σίγουρα ακατάλληλα για Χιλιαστές.

...η έννοια του ανεξάρτητου κράτους, είναι σκέτη μαλακία.

Μας κυβερνούν οι πολυεθνικές.

Καμία αντίρρηση. Ο Χριστός θα μας κρίνει…

Αν συνεχίσεις να καπνίζεις μαριχουάνα, να ζεις στην αμαρτία, θα πας στην κόλαση.

Τελεία και παύλα.

Άκου πράματα! Ουστ, έξω απ' το σπίτι μου!

- Φεύγουμε. - Κερατάδες.

Άκου θα πάω στην κόλαση.

Ο Πητ ήταν στις μαύρες του μετά

γιατί είχε ορκιστεί να μην ξαναχάσει έτσι τον μπούσουλα.

Πότε-πότε έριχνε καμιά της κυράς του, αλλά τελευταία το είχε κόψει.

Η μητέρα της Ντίλια έφυγε λίγο μετά τους Χιλιαστές.

Βαρέθηκε να είναι ταπί και να το παίζει χίπισσα.

Αγόρασε ένα μπεζ συνολάκι κι έπιασε δουλειά σε ασφαλιστική εταιρία.

Η Ντίλια έμεινε με τον Πητ, ένιωθε ότι την είχε ανάγκη.

Η Ντιλάρα έγινε μουνάρα.

Εξάλλου έτσι την φώναζαν στο σχολείο, αλλά σκασίλα της.

Λάτρευε να φιλιέται.

Στα 12 έχασε την παρθενιά της.

Έμαθε να είναι σκληρή, να μην την πειράζει το κουτσομπολιό.

Υπέροχο συναίσθημα αφού ξεπεράσεις την ντροπή.

Έμαθε να λατρεύει την εξουσία της.

Ήταν η αποστολή της.

Μετά το σχολείο, μελετούσε τα θύματα της ημέρας κι έβρισκε παρηγοριά.

Στα 17 παντρεύτηκε τον Κερτ γιατί της το ζήτησε.

Της το ζήτησε γιατί δεν άντεχε τη σκέψη να τη χουφτώνουν άλλοι.

Ιδιαίτερα τον κώλο, τα ώριμα, ζουμερά κωλομέρια.

Μέγας ο κώλος, υποδούλωνε την χώρα. Έτσι, τον στεφανώθηκε.

Η Ντίλια βρήκε ότι ο γάμος έδινε νέο νόημα στο σεξ.

Τέρμα πια τα περί εξουσίας. Στην αρχή ήταν πραγματικά εραστές.

Μόλις ο Κερτ κατάλαβε ότι τον αγαπούσε, η βία διείσδυσε στον έρωτά του,

μια οργή που τη συνάρπαζε στην αρχή, μέχρι που κατάλαβε πόσο ψυχρός ήταν

κι ότι την περιφρονούσε.

Αλλά ήταν αργά. Τον αγαπούσε.

Θεέ μου. Συγγνώμη.

Μπες μέσα.

Φύγετε από πάνω μου! Κι οι δυο σας, στον καμπινέ!

Κάρα, Μέι, μέσα και σκάστε.

Σκάστε.

Γλυκέ μου...

Σε παρακαλώ, άνοιξε.

Σ' αγαπώ.

Μη νιώθεις...

Ξέρω πως δεν το 'θελες.

Τελικά τα δεινά των παιδιών της εισχώρησαν στην αδράνειά της.

Το να ακούει τα μωρά της να φωνάζουν,

χωρίς να μπορεί να τα παρηγορήσει, ήταν αργός θάνατος.

Δυο ώρες αργότερα, η συζυγική αγάπη δεν έπαιζε πλέον ρόλο.

Δεν είχε σημασία ότι δεν είχε πού να πάει.

Θα το 'σκαγε με τα παιδιά.

Φανταζόταν τη συμφιλίωση, παλιά συνήθεια, την ήξερε καλά.

Το σώμα της όμως δεν έμπαινε στον αυτόματο.

Ξυπνήστε. Ελάτε εδώ.

Άντε.

Θα 'ρθεις;

Περάστε.

Η αρμόδια θα έρθει από δω το πρωί.

Δεν μοιραζόταν τα προβλήματά της.

Η σιωπή της εκφόβιζε τις άλλες γυναίκες.

Απλά πρόσεχε.

Δεν ήθελε να την κυριεύσει το συναίσθημα, να κάνει λάθη.

Δεν θα επέστρεφε.

Ένιωθε τον πόνο, την ανασφάλεια των γυναικών σαν στρόβιλο,

να την τραβά σ' ένα χάος σκέψεων.

- Τι έπαθε; - Έπεσε απ' το ράφι.

Φαίνεται μια χαρά τώρα.

Φάγατε τίποτα;

Άντε να παίξετε. Δεν ξέρετε άλλο παιχνίδι;

Ας συζητήσουμε για πρακτικά θέματα.

Θ' αγιάσεις κάνοντας τον Καλό Σαμαρείτη.

Μπα. Δεν βγαίνει πάντα σε καλό.

Κι αυτό σε καταθλίβει, Παμ;

Όλες έχουμε τα προβλήματά μας.

Ερωτεύτηκες ποτέ κάποιον που σε βαράει;

Παιδιά έχεις;

Όχι.

Άι, παράτα μας τότε.

Βαρέθηκα να βλέπω τη γαμημένη φάτσα σου,

λες και κουβαλάς τα βάρη του κόσμου στην πλάτη σου.

Σκέφτηκες πού θα μείνετε όταν φύγετε;

Το σκέφτηκα.

Ξαναπέρασε ο άντρας σου για να δει τα παιδιά.

Κόλπο για να τ' αρπάξει.

Μπορείτε να παραμείνετε εδώ όσο χρειάζεται, εντάξει;

Τέλεια. Λατρεύουμε το κωλόσπιτο.

Η Ντίλια δεν κοιμόταν,

έσπαζε το κεφάλι της να θυμηθεί γνωστούς που έφυγαν απ' την πόλη.

Τελικά, στα μύχια της μνήμης της,

θυμήθηκε τη Φέι τη Χοντρέλω που είχε μετακομίσει βόρεια.

Παιδιά, έρχεται η Χοντρέλω.

Η Φέι, όπως η Ντίλια, ήταν απόβλητο της κοινωνίας, μα άλλης κατηγορίας.

Η Ντίλια πάντα προστάτευε τη Φέι,

αν και δεν τη συμπαθούσε ιδιαίτερα.

Έπρεπε να βρει τη Φέι.

Εμπρός;

Είμαι η Ντίλια Σαντ.

Θα σου φαίνεται παράξενο που σε παίρνω.

Μου έδωσε η μαμά μου τον αριθμό σου. Ασφάλισε το αυτοκίνητο της μαμάς σου.

Μου το 'πε.

Σκεφτόμουν... Έχω μπελάδες.

Δεν καταζητούμαι και τέτοια, αλλά πρέπει να φύγω απ' το Κάτσκιλ.

Έχω τρία παιδιά.

Μήπως θα μπορούσαμε να μείνουμε στο υπόγειό σου για λίγο,

μέχρι να πιάσω δουλειά και τακτοποιηθώ.

Δεν πειράζει. Συγγνώμη για την ενόχληση.

Όχι. Ίσως μπορείτε να μείνετε στο γκαράζ.

- Αλήθεια; - Πρέπει να ρωτήσω τον άντρα μου.

- Δεν είναι τίποτα σπουδαίο. - Αν έχει στέγη...

Βάλαμε και εξωτερικό ντους. Το 'βαλε ο Γκρεγκ πέρσι.

Ωραία.

Χάρηκα που σ' άκουσα.

Κάτσε να τα φορτώσουμε.

Ευχαριστώ.

- Θα 'ρθει ο μπαμπάς; - Όχι.

Γεια.

Τι κάνετε;

- Χαίρομαι που σε βλέπω. - Παρομοίως.

- Ευχαριστώ. - Τίποτα.

Τι όμορφα παιδάκια. Σου μοιάζουν.

Σας έχω ετοιμάσει κουλουράκια. Να σε βοηθήσω με τις τσάντες...

Γλυκιά μου. Περάστε να σας δείξω το σπίτι, έτσι;

Απ' εδώ ο άνδρας μου ο Γκρεγκ.

- Γεια. - Περάστε.

Να δούμε τον αγώνα;

Έλα δω και θα μάθουμε.

- Ο άνδρας μου. - Γεια.

Η Ντίλια και τα πιτσουνάκια της.

Κοιτάξτε τι έχω εδώ. Δεν είναι σκέτη γλύκα;

Γάτα!

Τη λέμε Τάντι. Πήγαινε να τη δεις.

Έλα δω, γαμημένη γάτα.

Πέρασε, πέρασε.

Ο πεθερός μου έχει την τράπεζα στο Γουάιζ, ο Γκρεγκ είναι τραπεζικός υπάλληλος.

- Γκρεγκ, θες παγωμένο τσάι; - Όχι, ευχαριστώ.

Παιδιά, κουλουράκια.

Θα τα ακουμπήσω εδώ, μη λερώσουμε μέσα.

- Παγωμένο τσάι; - Αμέ.

Λυπάμαι ειλικρινά που έχεις τόσες δυσκολίες.

Ευχαριστώ.

Τι κάνει ο πατέρας σου;

Καλά είναι. Τα ίδια.

Έχει ακόμα κατσίκες;

Πήρε σύνταξη.

Πού λες να μπορέσω να βρω δουλειά;

Τι ακριβώς ζητάς;

Οτιδήποτε.

...έχω έναν ξάδελφο στο Νιου Τζέρσεϊ, και θα ανοίξει...

- Με συγχωρείτε. - Μια στιγμή.

Ρε μάνα.

Δουλεύω στο νοσοκομείο μέχρι τις οκτώ.

Τότε να περάσω κατά τις 10 με 10:30, να σε πάρω;