Doom Patrol

"ความเดิมตอนที่แล้ว"

อย่างเดียวที่ทำให้ผมยังอยู่

คือยันต์ที่ห้อยอยู่ที่คอ

"จนกระทั่งเมื่อคืนนี้..."

"ตอนที่ผมแลกมันกับ วิลโลบี คิปลิ่ง"

ห้ามเอาคืน

ถามจริงนะ คุณอายุเท่าไร

ก็ 139 ปี

แม่เจ้า เขาก็ผีดี ๆ นี่เอง

ฉันต้องการชีฟ

เธอจะเอาเขาไปทำไม

เพราะอะไร ๆ ในสถานีใต้ดิน ชักจะแปลก ๆ น่ะสิ

จะบอกว่ามิแรนด้าอาจเป็น บุคลิกใหม่ที่ดีกว่าสินะ

มิแรนด้าเคย... แข็งแกร่ง

มันผิดมากเหรอ

ที่ฉันแค่อยากจะใช้ แขนของตัวเองให้คล่องน่ะ

คุณอยากเป็นซูเปอร์ฮีโร่เหรอ

เธอคุยกับใคร

"ดาร์ลิงกับเฮอร์เชล"

ตอนนี้คุณมองไม่เห็น เพราะพวกเขาอยู่ข้างใน

"คลาร่าถือว่าสละได้"

"ลูกสาวผมสละได้"

"ลูกคุณสำคัญกว่าลูกผม ยังไงไม่ทราบ"

จะบอกอะไรให้นะ พรุ่งนี้...

นายกับฉัน จะออกไปสูดอากาศกันหน่อย

"กลุ่มไวต์ชาเปลตั้งรางวัลนำจับ มือฆาตกรรมสยองในอีสต์เอนด์"

"ไวต์ชาเปล ลอนดอน ปี 1888"

ไนลส์ เอเวลิน โคลเดอร์

ออกมาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้

- ไม่รู้เรื่องเดอะริปเปอร์เหรอ - ทราบครับ

คืนนี้ไม่มีเหยื่อให้ฉกชิงหรอก พ่อโจรน้อย

ไปเลย กลับบ้านไปซะ

- ไม่อย่างนั้นฉันจับเธอแน่ - รับทราบครับ

"แด่พลตำรวจเชลบี้ คินเคด ที่ทำงานอย่างอุตสาหะ"

ช่วย...

ช่วย...

ช่วย... ช่วยฉันด้วย

อยากรู้อยากเห็น

คุณคือเดอะริปเปอร์เหรอครับ

เจ้าล่ะ

เอาล่ะค่ะพ่อ ลืมตาได้แล้ว

เฟรนช์โทสต์

- ลูกทำเองเหรอ - ริต้าสอนหนูค่ะ

เธอใจดีจริง ๆ นะเนี่ย

ฉันเก่งอยู่แค่เรื่องเดียว การทำอาหาร

ชิมสิคะ ชิมเลย

เอาล่ะนะ

วิเศษไปเลย

มัน... อร่อยมากจริง ๆ

- พ่อพูดจริง ๆ เหรอคะ - จริงสิ ลูกรัก

อรุณสวัสดิ์ค่ะ คลิฟฟ์

มือผมเป็นอะไรไม่รู้

นิ้วมันขยับช้าไปหมดเลย

ผมกินมื้อเช้าสุดพิเศษนี้ เสร็จเมื่อไร จะดูให้นะ

มันช้าบรมเลย

ริต้า โดโรธี ขอเราคุยกันตามลำพังได้ไหม

ไปจ้ะ โดโรธี ไปรดน้ำต้นไม้กัน

เอาเป็นว่าถ้าเวลาที่ลูกสาว อายุ 11 ขวบของผมอยู่ด้วย

เราไม่พูดคำหยาบกันดีไหม

ไม่มีปัญหา เธอรู้จักภาษามือไหมล่ะ

คุณพร้อมจะเผชิญหน้ากับ ความโกรธนี้เมื่อไร คลิฟฟ์

ผมก็พร้อมจะช่วยนะ

ผมมั่นใจว่ากำลังจ้องหน้า ไอ้ความโกรธอยู่นี่ไง ชีฟ

และรู้สึกดีเป็นบ้าเลย

จนกว่าจะถึงตอนนั้น ผมขอแนะนำให้คุณหลบไปพัก

และจัดการตัวเองซะ

มันหมายความว่าอะไร

คุณเป็นคนอารมณ์ร้ายมานาน ก่อนจะเจอผมเสียอีก

เป็นสามีอารมณ์ร้าย เป็นพ่ออารมณ์ร้าย

ผมเป็นพ่อที่แสนดีจะตาย

ดีกว่าคุณเยอะ

เพราะลูกผม ไม่ได้เติบโตไปเป็นปีศาจ

ที่อาจทำลายโลกทั้งใบได้

ถ้าคุณเรียกลูกสาวผม ว่า "ปีศาจ" อีกคำนะ...

แล้วคุณจะทำอะไร ฮะ

คุณมีปัญญาจะทำอะไรกับผม ได้มากกว่านี้อีก

นี่เจน อยากไสหัวออกไป จากที่นี่กันหน่อยไหม

เอาสิวะ

ขอโทษที กลับไปกินมื้อเช้า สุดพิเศษให้เสร็จกันเถอะ

ทำไมคลิฟฟ์เกลียดพ่อนักล่ะคะ

พ่อไปทำอะไรผิดเหรอคะ

พ่อทำจริง

พ่อเคยทำพลาดมหันต์

- ที่จริงพ่อทำพลาดเยอะเลย - พ่อได้ขอโทษหรือยังคะ

หลายครั้งเลย

บาดแผลบางแผลก็ไม่อาจ เยียวยาได้ด้วยคำพูดสวยหรู

มันไม่ใช่เรื่องที่ลูก ต้องกังวลใจหรอก

ลูกรัก มันเป็นปัญหาของผู้ใหญ่

- นั่นมัน... - ผีเสื้อ

เป็นไปไม่ได้ โดโรธี อย่า

บอกฉันทีว่านี่เป็นแค่ การอพยพตามฤดูกาล

ไม่ใช่เรื่องน่าขนลุกอะไร

"ดร.ไนลส์ โคลเดอร์"

- ให้ตายเถอะ - มันคืออะไรเหรอคะ คุณพ่อ

พ่อได้รับเชิญไปกินมื้อค่ำ กับพระเจ้าเรดแจ็ก

"แต่งกายอย่างเป็นทางการ"

นั่นดูเหมือน ผ้าพันแผลของแลร์รี่นะ

นี่ไม่ใช่บัตรเชิญ

แต่เป็นจดหมายเรียกค่าไถ่ แบบสุภาพ

เจ้าเรดแจ็กคนนี้ เอาตัวแลร์รี่ไปเหรอ

ทำไมกัน เขาเป็นใคร

ผมจะอธิบายให้ฟังระหว่างทาง

ที่สำคัญคือคุณต้องเข้าใจก่อน ว่าเราเผชิญหน้ากับอะไรอยู่

"เรา" เหรอ งานนี้ฉันขอผ่าน

- ไม่นะ แลร์รี่ต้องการคุณ - เพราะเห็นแก่แลร์รี่ไงคะ

ได้โปรดเถอะ ฉันมีแต่จะทำให้เรื่องแย่ลง

ฉันมีสมองสีม่วงติดที่รองเท้า เป็นหลักฐานนี่ไง

เรดแจ็ก เป็นพระเจ้าที่ไร้ความปรานี

หล่อเลี้ยงตัว ด้วยการทรมานผู้อื่น

ผมทำคนเดียวไม่ได้

ฉันยังลังเลอยู่ แต่คุณโน้มน้าวกันแบบนี้เหรอ

เขาอาศัยอยู่ที่วัง ในมิติพิเศษ

แล้วลงมาที่โลกของเรา

เพื่ออิ่มหนำกับ ความทรมานสด ๆ ใหม่ ๆ

เขาทำเรื่องโหดร้ายทารุณ มานับครั้งไม่ถ้วน

ภายใต้หน้ากากของ แจ็กเดอะริปเปอร์

- ปีศาจแห่งฟลอเรนซ์... - แลร์รี่เป็นอันตราย เข้าใจแล้ว

- หยุดพูดเถอะ - ได้

- ถ้าเราแยกกันไป... - ทำไมเราต้องแยกกันด้วย

เราไม่แยกกันหรอก

แต่ถ้าต้องแยกกัน จงตามผีเสื้อไป

ให้ตายสิน่า

พร้อมไหม

- ให้ตายสิ บ้าจริง - บ้าเอ๊ย บ้า...

เขากล้ามากที่มาสอนฉัน ฉันเนี่ยนะ

ไม่ให้พูดหยาบต่อหน้าลูกสาวเขา เชื่อลงไหมล่ะ

ฉันแทบไม่อยากเชื่อเลย

หลังจากที่เขาทำชีวิตฉันพัง

และชีวิตคลาร่าด้วย แล้วลูกสาวของฉันล่ะ

เธอต้องโตมาโดยไม่มีพ่อนะ

- เฮงซวยชะมัดเลย - ใช่ ซวยแล้ว

เรื่องจะเป็นอย่างนี้นะ ฉันจะเอายีราฟไปให้คลาร่า

เราจะกอดกันแน่น เราต่างยกโทษให้กัน

และความสุขของแก จะเย้ยหน้าไนลส์ โคลเดอร์

ให้จั๋งหนับเลย ฉันพูดถูกไหม

เจน

เจน ก็ได้

สุดยอด เพื่อนดีเด่นตลอดกาล

เจน ขอบคุณที่มา

พวกเธอจอมทุเรศ กระชากฉันลงมานี่เอง

ตกลงมีอะไร

นี่จะตั้งวงดัดนิสัยฉันเหรอวะ

"ดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน"

อรุณสวัสดิ์

เฮ่

ทุกคนไปไหนกันหมด

วันอังคาร เก้าโมงเช้าใช่ไหม

ส่งอีเมลแจ้งเมื่อคืน เราเปลี่ยนเป็นวันพุธแล้ว

จริงเหรอ ทำไมผมไม่ได้รับ

เพราะฉันเป็นคนส่งเอง

คุณไม่ส่งให้ผมเหรอ

ทำไมล่ะ

- เดี๋ยวก่อน - มีอะไร

เราแทบไม่รู้จักกันเลย

- แล้วไง - ไม่...

ทีนี้คุณก็รู้แล้ว

ว้าว

คุณสวยมาก

ฉันขอแตะอกคุณได้ไหม

รู้สึกไหม

คุณรู้สึกไหม

แล้วนี่ล่ะ

ก็ยังไม่แน่ใจ

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ช่วยด้วย

ไม่... พระเจ้า

ไม่... พระเจ้า

ไม่...

ไม่

ช่วยด้วย

"ปี 1966"

คุณคงเป็นแลร์รี่ เชิญค่ะ

แลร์รี่ เทรเนอร์ นี่ริต้า ฟาร์

แต่คุณคงจำเธอได้อยู่แล้ว

แหม ไนลส์ก็

เข้ามาสิ แลร์รี่

เรียบร้อยสักที

ทีนี้ผมต้องขอโทษด้วย แต่ผมขาดการติดต่อ

กับเรือวิจัยที่สำคัญมาก

และตอนนี้ต้องตามหากันต่อไป

ริต้าจะคอยดูแลคุณอย่างดี

และผมทิ้งบางอย่างไว้ให้ ในห้องคุณด้วย

หวังว่ามันจะทำให้คุณ...

รู้สึกสบายขึ้น

ไนลส์บอกฉันว่า คุณเคยเป็นนักบินตัวฉกาจ

ฉันพอรู้เรื่องการบินอยู่บ้าง

ฉันเคยเล่นเป็นนักบินหญิง ที่กลายเป็นสายลับ

ในหนังเรื่อง "สายลับเหินเวหา"

งั้นก็...

ห้องผมอยู่ไหน

อ้อ อยู่ชั้นบนค่ะ

ชีฟจัดการเอง ทุกกระเบียดนิ้ว

เขาอยากให้ห้องคุณ ให้ความรู้สึกธรรมดาที่สุด

แต่ก็ยังป้องกัน กัมมันตภาพรังสีได้

เขาค้นคว้าพัฒนาอยู่หลายเดือน

เพื่อทำฟิล์มติดหน้าต่าง แบบพิเศษ

รู้ไหมคะว่าแสงแดด มีอิทธิพลมากต่ออารมณ์ของคน

แบบนี้จะได้ไม่ถูกกักขัง โดยหน่วยงานลับของรัฐบาลสินะ

แต่ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่แล้ว

นี่คืออะไร

ของขวัญจากเดอะชีฟ