At a Distance, Spring is Green (Blue Spring from a Distance / Meorliseo Bomyun Peureun Bom / 멀리서 보면 푸른 봄)

Boleh awak terima?

Terima apa?

Saya akan melukai awak.

Bersiap sedia.

Saya takkan berhenti bila saya dah mula.

Saya akan lakukannya.

Tak sangka saya buat begitu.

Awak kembali untuk saya.

Mungkin saya patut tinggalkan saja.

Janganlah begitu.

Jangan jadi macam apa? Mungkin saya patut biarkan saja awak.

Benda ini.

Ia asyik muncul dalam kepala saya.

- Apa? - Saya maksudkan bahu awak.

Suruh mereka pergi, okey?

Beritahu mereka supaya jangan asyik muncul lagi.

Hanya bahu saya?

Kadangkala mereka dibenarkan bawa kawan-kawan mereka.

Contohnya mata, hidung dan mulut.

Nampaknya saya tiada pilihan lain.

Boleh saya minum segelas bir lagi?

Awak dah minum banyaklah.

Bolehlah.

Kita dah sampai asrama awak.

Kita dah sampai.

Terima kasih sebab bawa saya pulang.

Pergi masuk cepat.

Okey!

Jangan patah balik atau undur.

Saya dah cakap jangan datang balik.

Jangan degil.

Masuk sajalah.

Kenapa awak asyik suruh saya masuk sedangkan saya nak bersama awak?

Pergilah.

Atau saya akan buat masalah.

Kenapa asyik telefon saja?

Awak patut telefon kawan awak.

Ya.

Telefon dia dan saya akan setuju untuk jumpa awak.

Kenapa kena tiup belon sedangkan ia akan kempis balik nanti.

Tiup belon boleh bantu awak kurangkan berat badan.

Lupakan sajalah.

Tiup 100 biji belon takkan boleh buang ramyeon yang saya makan dengan awak.

Lagipun bukannya ada hari jadi sesiapapun.

Saya cuba buat dua perkara serentak untuk kawan saya yang degil.

Tolong saja saya, okey?

- Kawan awak... - Kawan saya, Nam Soo-hyun.

Biar saya tiup semuanya.

Paru-paru saya kuat.

Macam itu saja?

Sekejap. Soo-hyun telefon.

Kenapa telefon lewat malam begini?

Hei, ada sesuatu berlaku?

So-bin? Tak, dia belum balik lagi.

- So-bin? - Okey, baiklah.

Jom pergi ambil So-bin.

Ini angkara awak, bukan?

[ Dipecat Dengan Cara Salah Kafe Universiti Myungil ]

Kenapa kalau memang saya?

Saya masuk campur dalam hal yang tak sepatutnya lagi?

Awak dah diambil bekerja semula.

Ya.

Awak marah sebab saya yang tolong?

"Awak merumitkan keadaan. Pergi, lelaki tak guna."

Apa pula kali ini?

Awak nak bagi saya semua gaji awak.

Terima kasih.

Akhirnya saya ada tempat tidur.

Apa yang berlaku? Tak macam sebelum ini.

- Boleh saya belanja awak makan... - Jangan.

Jangan belanja saya apa-apa.

- Kalau begitu... - Kata-kata terima kasih awak.

Itu lebih daripada cukup.

Awak lebih baik daripada yang saya sangka.

Ya, selalunya saya tak semudah ini.

Tapi saya dah selalu sangat ditolak

sehingga saya rasa terharu.

Tolong jangan senyum. Awak bukan jenis yang begitu.

Kalau begitu saya jenis yang macam mana?

Nam Soo-hyun... yang Terunggul.

Terunggul... Saya tahu ada Psiko di depannya.

Saya pergi dulu.

Macam mana udara malam ini?

Macam mana?

Selepas minum bir...

Kami bercium.

Saya cium dia.

Macam mana saya nak jumpa dia lagi?

Saya tak boleh pergi ke kelas sekarang. Apa saya nak buat?

Kenapa? Awak ada buat salahkah?

Jadi kawan awak minum dengan lelaki yang dia suka.

Awak menciumnya selepas dia hantar awak balik

dan awak tak tahu apa nak buat.

- Betul. - Apa awak buat kalau awak jadi dia?

- Saya akan mengelak dari jumpa dia. - Kenapa nak buat begitu?

Pilih untuk jadi angkuh dan yakin.

Yakin dan angkuh?

Yalah. Kenapa awak nak kena rasa takut?

Dia takkan minum dengan gadis yang dia tak suka.

Dia hantar awak balik. Jadi saya pasti dia pun suka awak.

Tak, Jun...

Lelaki itu disukai ramai orang.

Dah mati.

[ Saya takkan diam selagi tak dapat awak! Daripada Wang Young-ran. ]

Tak guna, jadi memang betullah.

Salah awak sebab nak ke sana semalam.

Awak nak berdamai dengan Jun di bar mewah.

Awak yang pilih bar tempat samseng itu bekerja.

Awak kata Jun akan bayar.

Siapa sangka dia akan khianati kita begitu?

Hei, jom pindah keluar dari rumah dan laburkan wang deposit kita.

Kita nak tidur di mana? Di jalanan?

Di rumah Jun.

Dia akan kembali kepada kita kalau kita layan dia dengan baik.

Jom.

Apa kata awak cuba?

Sertailah sekurang-kurangnya satu pusingan.

- Sertailah kami untuk berseronok. - Di sini!

Berapa harganya?

Tak, jangan buat begitu.

Masa untuk berseronok.

Ada sukarelawan?

Ada lukisan juga.

Beli satu dan percuma satu!

Ikut sini.

Kejutan. Awak panggil saya dengan minda awak, bukan?

- Mungkin. - Yakah?

Awak ada bateri mudah alih?

Kenapa minta pada saya

sedangkan awak ada Yeo Jun.

Tak apa kalau tak ada.

Tentu ada yang tak kena.

Dia menyusahkan awak?

Jangan sibuklah.

Kembalilah kepada saya, So-bin.

Ingat tak betapa hangat dan selesanya bila awak dengan saya?

Ayam goreng dan bir yang kita nikmati,

kepuasan yang awak rasa semasa awak bersihkan bilik saya

dan perbualan terperinci

yang kita lakukan dulu.

Kalaulah itu saja yang saya tahu tentang awak.

Apa kata kita pergi makan piza nanas?

Saya tak suka piza nanas.

Mengarutlah.

Awak yang suka.

Saya cuma makan kerak saja.

Yakah?

Ingat tak permainan surat khabar yang kita main di festival tahun lepas?

Seluar saya terkoyak semasa saya pijak surat khabar.

Macam mana seluar awak terkoyak?

Kelakarnya.

- Awak punya pun koyak. - Taklah.

Awak menangis teresak-esak.

- Tak. - Awak menangis, bukan?

Saya dah agak.

Awak memang sukar dipercayai.

Apa awak buat di sini?

- Jun. - Awak datang dari mana?

Kita kena berbincang.

Mesti awak tidur lena. Kulit awak berseri.

Saya tak tidur lena.

Begitu rupanya.

Awak mabuk teruk semalam.

Saya?

Tapi saya tak pernah mabuk sebab bir.

Yakah?

Maksudnya hati awak sihat.

Apa? Kenapa awak pandang saya begitu?

Saya cantik sangatkah?

Maaf tentang malam tadi. Saya yang bersalah.

Saya pasti awak selalu laluinya.

Ya.

Saya Yeo Jun, bukan?

Mestilah. Awak bukannya Choi Jun.

Tentu seronok sebab ini festival pertama awak dan berseronoklah.

Ya, saya nak tahu tentang awak.

[ Saya akan lakukannya dengan awak. Tentu seronok. ]

Saya tak pasti saya boleh capai jangkaannya atau tidak.

Jangan risau. Awak pasti okey.

Beritahu saja dia. Saya boleh saja teman awak

sama seperti ketika terjun lelabah.