Evelyn

‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)

‎ผมจะอ่านออกเสียงเพราะ...

‎นี่คือจดหมายจาก...

‎เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพจากเกรเทอร์ลอนดอน

‎ใต้ เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ ‎ของลอนดอนใต้ชั้นใน

‎ถึงพ่อผม

‎ส่งมาเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2005

‎เขียนว่า

‎"ถึงคุณวอน ไอน์ซีเดล

‎ตามที่ภรรยาของคุณร้องขอมาในวันนี้ ‎เกี่ยวกับจดหมายฉบับสุดท้ายของลูกชายคุณ

‎โปรดดูเอกสารที่แนบมานี้

‎โชคไม่ดีที่มันอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่

‎มันถูกส่งมาถึงผมในสภาพนี้

‎หากผมจำไม่ผิด

‎ดูเหมือนว่ามันจะอยู่ใน ‎กระเป๋ากางเกงของเขาตอนที่พบเขา

‎หากผมจะสามารถช่วยอะไรได้มากกว่านี้ ‎โปรดติดต่อผมได้ทุกเมื่อ

‎ผมค่อนข้างกลัวที่จะดูมันจริงๆ

‎ยินดีต้อนรับ

‎ผมอีฟลิน

‎นี่คือภาพยนตร์สองนาที ‎เกี่ยวกับชีวิตผมและครอบครัวผม

‎เชิญ...

‎เชิญพบกับพวกเขาครับ

‎นี่คือห้องนอนของพี่สาวผม

‎นั่นออร์แลนโด พี่ชายผมเอง

‎นายเป็นใคร

‎นี่วิดีโอไดอารี่ของนายเหรอ

‎เพื่อให้เป็นวิดีโอไดอารี่จริงๆ ‎ฉันต้องอัดนาย

‎นายเป็นนักสโนว์บอร์ดเหรอ

‎- เกว็นนี่! ‎- ฉันมาจากข้างถนน

‎นี่พี่สาวผม

‎โย่ๆๆ

‎ฉันจะไปรับโทรศัพท์

‎- จะไปไหนน่ะ ‎- ไปรับโทรศัพท์

‎หันมาหน่อย

‎กลับมาก่อน

‎รอแป๊บนึง

‎ไม่มีความเห็นค่ะ

‎ฉันอยากให้สื่อมวลชนกลับไปเดี๋ยวนี้

‎นี่แทนซี่ครับ แทนซี่ เจ้าตูบ

‎แทนซี่ หวัดดี

‎อะไรน่ะ ว้าวๆ

‎ว้าวๆ

‎- เธอเป็นอะไร ‎- นั่นน้องชายผมเอง

‎เจ๋งโพด

‎อี เดี๋ยวถ่ายสเกตของฉันได้ไหม

‎ได้สิ

‎สเกตบอร์ด

‎- หวัดดีครับ แม่ เป็นไงบ้าง ‎- หวัดดี

‎ไม่เป็นไง

‎โอ๊ย ตายแล้ว

‎นี่แม่ผมเอง นี่ครัวของเรา

‎ถ่ายไปให้ใครเหรอ

‎นี่พ่อครัวของเรา หมา

‎โฮ่งๆ หมา

‎โฮ่งๆ หมา

‎นั่นคือตอนที่หนึ่ง ‎จากบ้านไอน์ซีเดล

‎สิบสามปีที่แล้ว ‎น้องชายที่น่ารักของผมฆ่าตัวตาย

‎มันทิ้งช่องโหว่ในจิตใจ ‎ที่ไม่เคยเยียวยาได้เอาไว้

‎ผมออร์แลนโด วอน ไอน์ซีเดล

‎และผมเป็นผู้ผลิตภาพยนตร์ครับ

‎หนังส่วนใหญ่ที่ผมทำ ‎เกิดขึ้นในเขตความขัดแย้ง

‎ผมเอาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์อันตราย

‎มันเป็นสิ่งที่ผมรู้สึกสบายใจมาตลอด

‎ผมพยายามผลักดันตัวเองอยู่เสมอ

‎ถึงจะเป็นอย่างนั้น ‎แต่ผมก็เศร้าจนไม่สามารถจะพูดถึง

‎สิ่งที่เกิดขึ้นกับน้องชายผม ‎และวิธีที่เขาตาย

‎แค่ชื่อเขา ผมยังแทบจะไม่พูดถึงเลย

‎นอกจากบทสนทนาที่...

‎ผมถูกบังคับให้พูดถึงเขาแล้ว

‎ผมไม่ได้พูดถึงเขาเลย

‎น้องชายและน้องสาวผม ‎เกว็นนี่กับโรบินก็เหมือนกัน

‎เพราะงั้นนายถึงได้จ่ายน้อยมากไง

‎น้องชายผมชอบเดิน

‎และเราตัดสินใจลองเผชิญหน้า ‎กับสิ่งต่างๆ ที่เราไม่สามารถเผชิญได้

‎ในการเดินในสถานที่ต่างๆ ที่เราเคย ‎ใช้เวลาร่วมกับเขานานห้าสัปดาห์

‎ระหว่างทาง ครอบครัวของเรา ‎และเพื่อนสนิทของเขาจะมาร่วมเดินด้วย

‎วันนี้ผมรู้สึกประหม่ามาก

‎ในช่วงเวลาก่อนจะถึงวันนี้

‎ผมได้พูดคุยถึงสิ่งที่เรากำลังจะทำเล็กน้อย

‎แต่มันมี...

‎เหมือนกับ...

‎มีจุดพลิกผันที่...

‎ผมสามารถพูดถึง ‎การวางแผนจัดการการเดิน

‎และรู้ว่าเรากำลังจะต้องพูดถึงอีฟลิน

‎แต่ถ้าผมก้าวข้ามจุดนั้นไปได้ ผมจะ... ‎ขนาดแค่พูดถึงในตอนนี้ก็...

‎(สกอตแลนด์)

‎(อุทยานแห่งชาติแคร์นกอร์มส์ ‎ไฮแลนด์ส)

‎อีฟลินเป็นคนที่ฝักใฝ่ศาสนานะ

‎เขามักจะคิดถึง...

‎เขาอยู่ในอีกระดับเลยละ

‎อีฟลินมีเพื่อนสนิทจริงๆ ไม่กี่คน

‎เขาไม่ใช่คนชอบปาร์ตี้ เข้าสังคม

‎เขาเป็นคนสันโดษมากกว่า

‎เมื่อปีที่แล้วนี้เอง

‎ฉันได้คุยกับออร์แลนโด ‎ตอนฤดูใบไม้ร่วง

‎และด้วยความเป็นพี่ชาย

‎เขาจะคอยมาดูฉันเป็นระยะๆ ‎ประมาณว่า เป็นไงบ้าง

‎จริงๆ แล้วเป็นยังไง มีความสุขไหม

‎แล้วฉันก็... ฉันบ่อน้ำตาแตกเลย

‎ฉันบอกว่าฉันดิ้นรนต่อสู้หนักมาก ‎กับความทรงจำเกี่ยวกับอีฟลิน

‎และการที่พวกเรา ‎ไม่เคยพูดถึงมันเลย

‎และการเดินไปยังที่ต่างๆ ‎ที่เราเคยเดินกับอีฟลินในครั้งนี้

‎ทำให้เรามีโอกาสที่หายากมาก ‎ในการพูด

‎ในการระลึกถึง

‎และถ้าเป็นไปได้ อาจจะทำให้

‎สิ่งที่เราเผชิญในตอนนั้น ‎และสิ่งที่อีฟลินเผชิญมีเหตุผลขึ้น

‎อีฟลินตัวสูงกว่าออร์แลนโดรึเปล่า

‎มีช่วงนึงสูงกว่านะ

‎ช่วงที่เขาอายุมากกว่า

‎แต่ตอนเด็กๆ ไม่เหรอ

‎ไม่ ออร์แลนโดชอบเล่นกีฬาน่ะ ‎อีฟลินไม่ชอบเล่นกีฬา

‎นี่จะเป็นกระบวนการเยียวยา

‎หรือเป็นอะไรที่เราสามารถ ‎มองดูครอบครัวของเรา

‎และตัวเราเองอย่างละเอียด

‎และหยิบยกสิ่งที่เราไม่เคยพูดถึงมา ‎และรับมือกับมันอย่างเปิดเผย

‎ไม่ใช่แบบ...

‎เราสามารถเผชิญหน้ากับมัน ‎แทนที่จะหลีกเลี่ยงการพูดคุยนี้

‎การค่อยๆ ยอมรับเรื่องต่างๆ ‎ในแบบที่ลูกทำไม่ได้เมื่อ 15 ปีก่อน

‎มันมีประโยน์สำหรับลูกมาก

‎ในฐานะคนคนหนึ่ง

‎ผมก็หวังอย่างนั้น ‎ผมว่ามันคือเหตุผลที่เราอยากทำแบบนี้

‎ใช่ แม่คิดว่าเป็นความคิดที่ดีมาก

‎แม่รับมือยังไงบ้างเหรอครับ

‎- แม่รับมือยังไงเหรอ ‎- ใช่ครับ

‎แม่ว่าตอนแรกที่มันเกิดขึ้น ‎แม่สติแตกคิดว่าแม่คงจะตายเพราะมัน

‎แม่คิดว่าแม่คงจะล้มลงบนพื้น ‎และหัวใจวาย

‎และ...

‎มันช่าง... แม่ยอมรับไม่ได้ด้วยซ้ำ ‎ว่ามันน่ากลัวแค่ไหน

‎เพราะการพูดคำว่าน่ากลัว

‎หรือน่าตกใจ แม่จะเกิดอาการแพนิค

‎ในการพูดคำนั้น

‎แม่เลยพยายามทำเท่าที่ทำได้

‎ในการตั้งใจกับอะไรก็ได้ ‎เพื่อรับมือกับความสะเทือนใจ

‎แม่เสียใจอย่างรุนแรงหรือเศร้ามาก ‎ในวันเกิดของเขาและวันคริสต์มาส

‎จากนั้นก็

‎มันจะมีอะไรบางอย่าง ‎ทำให้เรานึกถึงมันเป็นครั้งคราว

‎คำพูดหรือใบหน้าของเขา

‎แม่ได้เจอผู้คน...

‎ที่ทำให้แม่นึกถึงอีฟลิน ‎ในช่วง 13 ปีสุดท้าย

‎- หนูก็เหมือนกัน ‎- มีคนนึง แม่ต้องเข้าไปจับแขนเขาเลย

‎และแม่คิดว่า อีฟลินคงเป็นแบบนี้ ‎ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่

‎และแม่พูดว่า "ฉันขอโทษ ‎คุณเหมือนอีฟลิน ลูกชายฉันเลย"

‎ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย

‎เขาก็แค่ยิ้ม และรอยยิ้มของเขา ‎เหมือนอีฟลินมาก

‎อีฟลินเป็นลูกชายคนที่สองของฉัน

‎เขาฉลาดมาก

‎และประสบความสำเร็จ ‎ตลอดช่วงเวลาที่เขาเรียนหนังสือ

‎และทุกคนรักเขา

‎และอีฟลินซึ่งเป็นคนฉลาดมากๆ ‎ชนะการแข่งขันเคมี

‎และชนะทุกอย่างที่โรงเรียน ‎และอยากเป็นหมอ

‎เขาห่วงใยผู้คนและโอบอ้อมอารีมาก

‎และเขาดูปกติดีมาก ‎จนกระทั่งอายุ 17 หรือ 18

‎ช่วงที่เขาตกต่ำอย่างหนัก ‎เขากลายเป็นคนซึมเศร้า

‎ทำอะไรก็ไม่ได้

‎เขาออกจากโรงเรียนและหยุดเรียนหนึ่งปี

‎และอยากไปแอฟริกามาก

‎แล้วเขาก็ไปแอฟริกา ไปนามิเบีย

‎และพ่อเขาให้เขาไปอยู่กับ ‎ครอบครัวเยอรมันครอบครัวหนึ่ง

‎และเขาดูมีความสุขมากอยู่ช่วงหนึ่ง

‎จากนั้น...

‎อยู่ๆ

‎ความสุขทั้งหมด ‎ที่เขาเคยส่งให้พวกเราทุกคน

‎ก็หายไป

‎อีฟลินที่เคยเป็นเทวดาที่รัก ‎ในสองสามปีต่อมา

‎กลายเป็นปีศาจร้าย

‎เราไม่สามารถเข้าใจได้ ‎หรือเราพยายามเข้าใจแล้ว

‎แต่มันไม่ใช่อีฟลินที่เขาเคยเป็นเลย

‎ฉันใช้เวลาอยู่กับอีเยอะมาก ‎ช่วงสองอาทิตย์สุดท้าย

‎และฉันอยู่ในบ้านตอนที่อีฟลินออกไป

‎แล้วหลังจากนั้นเขาก็ไม่กลับมาอีกเลย

‎ฉันจำบทสนทนา ‎ที่ฉันแลกเปลี่ยนกับเขาได้

‎และรู้ไหม ฉันคิดว่า...

‎- คุยอะไรกัน ‎- มันเป็นอะไรที่...

‎มัน...

‎ตอนที่เขาอยู่ในสกอตแลนด์ ‎จนถึงตอนที่อยู่ในลอนดอน

‎เขาพูดว่า "ฉันจะฆ่าตัวตาย"

‎ตลอดเวลาเลยนะ

‎ไม่ใช่แบบว่า...

‎เขาวางแผนไว้แล้ว

‎แม่ว่าก่อนหน้านั้นปีนึง

‎แม่กับฉัน

‎เจอเขาพยายามฆ่าตัวตายที่บ้าน

‎และพวกเราช่วยกันตัดเชือก ‎เอาเขาลงมา

‎ไม่รู้ว่าเราเคยพูดถึงเรื่องนี้กันไหม ‎แต่มันไม่ได้...

‎ใช่ ฉันจำได้ว่าเธอเคยบอกฉัน

‎- รู้ไหม... ‎- ฉันผิดเองแหละ

‎เคยมีคนพูดกับแม่ ‎ว่าพวกเขาจะทำตอนที่เราคาดไม่ถึงที่สุด

‎พวกเขาพูดกันแบบนั้น และประเด็นคือ ‎คืนนั้นเขามีอาการแพนิคมาก

‎ตอนพระจันทร์เต็มดวง

‎แม่คิดว่าเราช่วยให้เขาผ่านมันไปได้แล้ว ‎ในคืนนั้นที่เราออกไปพบผู้พิพากษากัน

‎ส่วนใหญ่ในวันนี้ ถ้าให้พูดตรงๆ

‎ผมรู้สึกเศร้า

‎ก็...

‎ไม่รู้สิ มันยาก มันเหนื่อยมากจริงๆ

‎การพูดถึงเรื่องนี้และ...

‎แล้วมันก็ยากเป็นพิเศษเมื่อผมเห็น ‎ว่าพวกเขาเศร้าแค่ไหนในวันนี้

‎ทำแบบนี้ดีต่อพวกเราทุกคน ‎แต่ฉันว่าดีต่อโรบินที่สุด

‎อะไร การคุยกันเหรอ

‎ใช่

‎ทำไม เพราะเธอคิดว่าเขา...