The first 200 lines.
คุณนายไพรซ์ อยู่ๆ คุณจะโผล่มากลางเทอม
แล้วพาลูกคุณออกจากโรงเรียนไม่ได้
ฉันไม่อยากกรอกเอกสารนี่ และจะไม่กรอกด้วย
และเกรงว่าฉันไม่มีอะไรจะพูดมากไปกว่านี้แล้ว
อรุณสวัสดิ์
- ลูกอยากทำอะไร - ไม่รู้สิครับ
อยากไปกับแม่ไหม
เรามีเหตุผลที่ตั้งกฎพวกนี้มานะ คุณนายไพรซ์
- แล้วเสื้อผ้าผมล่ะ - เดี๋ยวแม่ซื้อให้ใหม่
นี่ดื่มจนแทบไร้สติเลยหรือเปล่า
ลูกนอนไม่หลับ เพราะความรุนแรงของแม่มิวส์ของลูกเหรอ
เปล่าครับ
หรือว่ามีประจำเดือน
กับซูซานเป็นยังไงบ้างล่ะ
เราก็ดูๆ กันอยู่ แม่ก็น่าจะรู้อยู่แล้ว
แหม คนหนุ่มสาวที่ตกอยู่ในห้วงรักนี่ดีจัง
วันนี้ลูกจะไปเจอเธอหรือเปล่า
ยังไงแม่ก็ไปด้วยไม่ได้อยู่แล้ว คุณเบเกอร์ยืนกรานที่จะเจอแม่
จะขอให้ประหยัดอีกแล้วเหรอ
เดี๋ยวก็รู้
มันหมดแล้วนะครับ
อะไรที่หมดแล้ว
คงไม่ใช่เงินในบัญชีฉันหรอกนะ
- อีกไม่นานก็ไม่ใช่บัญชีคุณแล้ว - แต่มันยังเป็นชื่อฉัน
ชื่อที่คุณยังใช้ต่อไปได้ แต่เงินทุกเพนนีในบัญชีนั้น
รวมทั้งเงินจากการลงทุนและอสังหาริมทรัพย์
จะถูกธนาคารยึด
อสังหาริมทรัพย์...
พวกเขาจะล็อกไม่ให้คุณเข้า อย่างช้าที่สุดก็วันที่ 1 มกราคม
ที่แน่ๆ คือฉันยังเก็บเงินก่อนฉันแต่งงานไว้ได้ใช่ไหม
พวกมันถูกโยกไปเป็นอสังหาริมทรัพย์ตั้งนานแล้ว
และก็ขอโทษนะครับ จำนวนมันก็ไม่ได้มากนัก
แล้วมรดกของมัลคอล์มล่ะ
ไม่มี
ผมบอกคุณมาเจ็ดปีแล้วว่าเรื่องนี้อาจเกิดขึ้น
และเตือนคุณอีกสามปีเรื่องเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น คุณคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นได้อีกล่ะ
ฟรานเซส คุณ คุณวางแผนไว้ยังไง
ฉันตั้งใจว่าจะตายก่อนเงินหมด
แต่ฉันก็ดันไม่ตายสักที
และฉันยังอยู่ดี
เอาละ
งั้นก็เรียบร้อยแล้วนะ
ทีนี้ ฉันอยากให้คุณบอกมาว่าฉันต้องทำยังไง
- ทำงั้นเหรอ - ใช่ ช่วยบอกฉันที
จะให้ผมบอกอะไรล่ะ ลองยืมเงินเพื่อนดู
ไม่มีทาง ทางเลือกอื่นล่ะ
มีสิ่งเดียวที่คุณทำได้ ฟรานเซส ขายให้หมด
ขายเครื่องเพชร งานศิลปะ หนังสือ
ขายมันแบบลับๆ เงียบๆ ถูกๆ
เอาเช็คมาให้ผมแล้วผมจะเอาไปขึ้นเงินให้คุณ
จากนั้นล่ะ
จากนั้น
อยากทำอะไรก็ทำเลย
ระวัง
- ซูซาน... - ถ้าเราไปหาฟรานเซส
แล้วบอกเธอเรื่องการหมั้นของเราล่ะ
รู้ไหม ไปบอกด้วยกันน่ะ
- ว่าไงนะ คุณกับผมเหรอ - ใช่ ไปบอกด้วยกัน
- เมื่อไหร่ - ตอนนี้เลย
ไปคุยกับแม่ผมด้วยกันตอนนี้น่ะเหรอ
ไม่
- ทำไมล่ะ - เป็นความคิดที่แย่มาก
วิธีเดียวที่จะได้ผลคือผมต้องไปบอกเธอเอง
- คุณกลัวอะไรกันแน่ - สิ่งเดียวกับที่คุณกลัวนั่นแหละ
ผมจะไปบอกเธอเดี๋ยวนี้เลย
ฟังนะ ผมมีเรื่องต้องพูดกับแม่
แม่ทำอาหารเหรอ
เปล่า
แม่แค่ชอบเสียงมัน
มีอะไร
ว่าไงล่ะ พ่อหนุ่มนักพึมพำ
แต่ข่าวแม่เด็ดกว่าของลูกแน่
พร้อมจะฟังหรือยัง
เราล้มละลายแล้ว
เราไม่เหลืออะไรแล้ว
ไม่เหลือเลย
เป็นโลหะที่มีค่า เพราะมันเป็นทรัพย์สินระยะยาว
คือทองก็เป็นเงินนะ
ดังนั้นถ้าคุณอยากจะซื้อทอง คุณควรเก็บทองไว้เป็นทุนสำรอง
ใช่ว่าคุณจะซื้อมันวันนี้แล้วขายพรุ่งนี้
เรื่องค่าจ้างผมน่ะ
ผมคิด 30 เปอร์เซ็นต์ และต่อรองไม่ได้แล้ว
- ต่อไม่ได้เหรอ - ไม่ได้ครับ
ไม่ได้งั้นเหรอ ต้องได้นะถ้าคุณอยากร่วมงานกับฉัน
งั้น 27 เปอร์เซ็นต์
ฉันให้ 15 เปอร์เซ็นต์ ไม่งั้นก็ขอบคุณที่สละเวลานะ
- ยี่สิบห้า - โธ่ คุณรูดี้...
ถ้าคุณเสนอตัวเลขใหม่ แล้วไม่ใช่ 15 เปอร์เซ็นต์ ฉันจะลดไปที่ 14
ถ้าเสนออีกเลข ฉันจะลดไปที่ 13 แล้วก็ลดลงไปเรื่อยๆ
จนค่าจ้างคุณ...
และหน้าที่เดียวของคุณที่เกี่ยวข้องกับชีวิตฉัน
ก็จะจบสิ้นทันที
คือผมต่อรองไม่ได้จริงๆ มันเป็นงานที่ยากนะ
มันอาจทำให้ผมเสียชื่อเสียงได้เลยนะ
ชื่อเสียงคุณงั้นเหรอ
- ตลกดีนะ - เหรอครับ
คุณเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับสุขภาพจิตฉันบ้างไหม
ไม่ครับ
คือผมได้ยินมาว่าคุณเป็นคนแปลกๆ
- แปลกเหรอ - แปลก ใช่ครับ รับมือยาก
รับมือยาก
ไหนจะเรื่องเกี่ยวกับสามีคุณอีก
อ๋อ เรื่องไหนล่ะ
คุณเป็นคนพบเขา
แล้วไงคะ
คุณก็รู้นี่
ฉันพบศพเขาแล้วฉันก็ทิ้งศพเขาไว้พักนึง ถูกไหม
- คนยังพูดเรื่องนั้นกันอยู่อีกเหรอ - แน่นอนครับ แน่นอน
งั้นฉันจะบอกความลับให้ฟังนะ
ฉันยิ่งกว่าแปลกอีก
ด้านดีของฉันอยากจะจุดไฟเผาที่นี่
โดยที่ฉันกับลูกยังติดอยู่ในนี้
คุณคิดว่าไงล่ะ
นั่นไม่ใช่เรื่องของผม
ฉันว่าใช่นะ
เพราะถ้าฉันไม่ได้ราคาที่เสนอไป
ด้านดีของฉันอาจจะยิ่งดีกว่าเดิมอีก
เขาลือกันทั่วแล้ว ฟรานเซส
- พวกเขาลือว่าฉันถังแตกเหรอ - ใช่ แล้วจริงหรือเปล่า
ฉันนึกแผนออกแล้วนะ
อาจจะงี่เง่านะ ไม่รู้สิ แต่ยิ่งมีทางเลือกเยอะยิ่งดี ถูกไหม
ถ้าเป็นอะพาร์ตเมนต์ฉันที่ปารีสล่ะ
ฉันไม่ได้ไปที่นั่นหลายปีแล้ว มันถูกปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ
การไปจากนิวยอร์กน่าจะดีกว่านะ ที่รัก
มันสมเหตุสมผล
สมเหตุสมผล
- สมเหตุสมผล - สมเหตุสมผล
- ฉันจ่ายเอง - ไม่
ฟรานเซส...
ขอบคุณนะ
เช็คเด้งอีกแล้วค่ะ คุณนายไพรซ์
คุณนายไพรซ์
ฉันขอเป็นเงินสดได้ไหมคะ
ลูกมีเงินสดให้ซิลเวียไหม
- เท่าไหร่ - หกร้อยค่ะ
ขอบคุณค่ะ มัลคอล์ม
เราต้องเปลี่ยนแผนแล้วละ ลูก
ผมไม่เห็นเคยรู้เลยว่าเรามีแผน
มีสิ แม่ตัดสินใจแล้วว่าเราจะไปปารีสกัน
เหรอครับ
นานแค่ไหน
ไม่รู้สิ อาจจะตลอดชีวิต
มีอะไรจะพูดไหม มัลคอล์ม
คุณบอกแม่คุณเรื่องการหมั้นของเราหรือยัง
ผมก็อยากบอกนะ
มีเรื่องนึงที่ฉันคิดไม่ตกสักที
ฉันไม่รู้ว่าคุณคาดหวังให้ฉันรอคุณหรือเปล่า
อยากให้รอสิครับ
แต่คงไม่เป็นสุภาพบุรษเท่าไหร่ ถ้าจะขอแบบนั้น ถูกไหม
คุณสนใจเรื่องการเป็นสุภาพบุรุษด้วยเหรอ
ผมสนใจหลายเรื่องนะ
คุณคิดว่าตัวเองเป็นคนขี้ขลาดหรือเปล่า
ไม่นะ
แล้วคุณคิดว่าตัวเองเป็นคนยังไง
ผมไม่รู้ว่าจะพูดไปเพื่ออะไร
ฉันอยากให้คุณรู้ว่าฉันกำลังพยายามจะเลิกรักคุณ
- ซูซาน... - อะไรคะ
ผมจะไปปารีส
ปารีส
คุณจะไปปารีสเมื่อไหร่
เร็วๆ นี้
- เร็วแค่ไหน - น่าจะพรุ่งนี้
น่าจะพรุ่งนี้เหรอ
คุณจะกลับมาเมื่อไหร่
นั่นแหละประเด็น ผมยังไม่รู้
งั้น...
ฉันมั่นใจว่ามันคงน่าซาบซึ้งมากใช่ไหม
อะไร
ความทุ่มเทที่คุณมีต่อผู้หญิง
ที่ไม่เคยโผล่มาให้คุณรู้จักเลย จนกระทั่งคุณอายุ 12 ปี
การที่คุณปฏิเสธที่จะแหกกฎ ที่เธอตั้งขึ้นมาเพื่อผลประโยชน์ของเธอเอง
คุณไม่ควรเอาดอกไม้ มาให้คนที่คุณมาบอกลานะ มัลคอล์ม
กลับไปเถอะ
งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา
- คุณต้องกลับแล้วจริงๆ เหรอ - ใช่ค่ะ และเราก็เสียใจจริงๆ
น่าเสียดาย คืนนี้เราสนุกมากเลย
- จริงเหรอคะ - เป็นคืนที่ดีจริงๆ ค่ะ
และฉันก็ไม่อยากไปเลย แต่ดูเหมือนว่าจะเกิดเหตุฉุกเฉินที่บ้าน
เราจะทำยังไงได้ล่ะคะ
ก็จริงค่ะ
แม่จะคิดถึงมัน
อะไรครับ
ก็นี่ไง
คืนนี้พวกคุณพอจะมีเงินเหลือบ้างไหม
อาจจะมี
แต่ขอถามได้ไหมว่าคุณจะเอาเงินไปทำอะไร
ผมอยากดื่มไวน์สักหน่อย ถ้าคุณอยากรู้จริงๆ
คุณชื่ออะไร
แดน
แดเนียล คุณจะทำอะไร ถ้าเราให้เงินคุณ 20 ดอลลาร์
ผมจะไปซื้อทรีโรสเซสหนึ่งแกลลอน บุหรี่สักห่อแล้วก็ไส้กรอก
แล้วคุณจะเอาของพวกนั้นไปที่ไหน กลับไปที่ห้องเหรอ
ผมจะเอาไปที่สวนสาธารณะ
ผมนอนที่นั่นเกือบทุกคืน ในสวนสาธารณะ
งั้นคุณก็นอนใต้พุ่มไม้
สูบบุหรี่แล้วก็ดื่มไวน์
มองดวงดาวด้านบน
ก็น่าจะดีนะ
ผมหวังว่าหมอนั่นจะไม่ได้รบกวนคุณสองคนนะ
- ดูเหมือนเขามาไถเงินคุณเลย - ใคร แดเนียลน่ะเหรอ
No comments yet. Be the first to leave one.