The O.C.

ความเดิมตอนที่แล้ว

ฉันกับแม่โดนไล่ออกจากบ้าน

ฉันต้องเก็บของไปอยู่กับซัมเมอร์

แม่นี่คือเจ้าหญิงแห่งออเรนจ์เคาน์ตี

ฉันจะหาทางหลอกใช้เธอ

ขอต้อนรับสู่นิวพอร์ทยูเนี่ยน เคซี่ย์

- ยินดีที่ได้รู้จัก... - จอห์นนี่

ทุกคนเรียกฉันว่าชิลลี่

งานเข้าแน่เลยเรา เพราะฉันรักเธอนะ

มาริสซ่า...

- เกิดอะไรขึ้น นายทำอะไรเธอ - ไม่มีอะไร ฉันไม่ได้เป็นอะไร

- นี่... - แฟนเธอ ไง

เธอคือเทเลอร์ ทาวน์เซนด์ เธอเหมือนคาร์ล โรฟของโรงเรียน

- เทเลอร์ ทาวน์เซนด์ - เทเลอร์ ทาวน์เซนด์

- อย่าแตะต้องเธอนะ - ไรอัน

ถ้าขืนมาเหยียบโรงเรียนนี้อีกล่ะก็ ฉันจะแจ้งตำรวจ

- ซีเรียลหายไปไหนหมด - สงสัยจะหมดแล้ว

- ไม่มีแม้แต่เบเกิลงั้นเหรอ - แม่อยากให้เราลองอะไรใหม่ๆ

แม่ฟังผมนะ

ผมรู้ว่าการ "เข้าครัวกับเคิร์สเทน" ของแม่

ช่วยให้แม่มีสมาธิ

แต่แม่มาเปลี่ยนอาหารเช้ามื้อประจำ ดื้อๆ แบบนี้ไม่ได้

มันเป็นกิจวัตรอันศักดิ์สิทธิ์

นั่งลงซะ

นี่คือ...

ไข่เบเนดิกต์ กรูแยร์ชีสกับปาเตผลไม้

กลิ่นอะไรเนี่ย...

- ไม่ธรรมดาเลย - นั่งลงสิ ฉันทำเยอะเลย

ไม่ล่ะ ผมจะเอาแค่เบเกิลกับครีมชีส

ขอให้โชคดีแล้วกัน

สวัสดีครับ

ดอกเตอร์คิม ขอบคุณมากที่โทรกลับมาหาผม

ดอกเตอร์คิม ครูใหญ่ ดอกเตอร์คิมเหรอ

เธอแค่โทรมายืนยัน

การจองที่ในงานสมัครมหาวิทยาลัย ของเราคืนนี้

ลูกจะได้เจออะไรใหม่ๆ มากมายในมหาวิทยาลัยในปีหน้า

ใช่ อย่างนักศึกษาหญิงจอมหื่น และแอลกอฮอล์เป็นพิษ

แต่มหาวิทยาลัยคงไม่มีอาหารฝรั่งเศสแน่

เขาคงไม่อยากให้ผมไปที่นั่นใช่ไหม

ไม่ ฮาร์เบอร์แค่ให้สถานที่จัดงาน มันเป็นงานเปิด

ดอกเตอร์คิมบอกว่าแกไปร่วมงานได้

ทั้งสองคนกลับมาเจอเราที่บ้านก่อน

- แล้วเราค่อยไปด้วยกัน - ผมโอเคนะ

นี่ ไปส่งฉันที่โรงเรียนหน่อยสิ

ได้เลย ระหว่างทางมีร้านอาหารด้วย

เกิดอะไรขึ้น

หัวหน้าฝ่ายปกครองที่ฮาร์เบอร์ กำลังหาเรื่อง

ทำลายอนาคตของไรอัน

เขาแนบบันทึกในใบผลการจบการศึกษา

บอกเรื่องพฤติกรรมรุนแรง

ไรอันต้องฝึกเรื่องการควบคุมอารมณ์

แต่เขาไม่ใช่คนอารมณ์ร้าย

แถมเขาเจอเรื่องร้ายๆ มาตั้งเยอะ...

ไม่มีใครให้โอกาสเขาแน่

ผู้บริหารในมหาวิทยาลัยไม่ปลื้ม จดหมายแบบนั้นสักเท่าไหร่

เว้นแต่มันจะถูกยกเลิก

ไม่มีมหาวิทยาลัยดีๆ ที่ไหน อยากรับไรอันแน่

สีอะไรดีนะ

เดี๋ยวสิ

เขยิบไปทางนั้นหน่อย

โอเค เธอสูงกว่าฉันตั้งเท่านึง

เราต้องหาทางได้สิ

ทำไมเธอไม่... อย่างนั้นล่ะ

- เท่านี้ก็จบ - ฉันขอโทษนะ

เธอคงเบื่อ ที่ฉันขวางทางเธออยู่ตลอดเวลา

ไม่เลย อย่าลืมสิ ฉันคบกับโคเฮนนะ ความอดทนของฉันไม่มีที่สิ้นสุด

แถมมีเธออยู่ในบ้านทำให้ คิดถึงเธอน้อยลงเวลาไปโรงเรียนด้วย

ฉันก็คิดถึงพวกเธอเหมือนกัน

คืนนี้พวกเราน่าจะทำอะไรด้วยกันนะ

ฉันบอกโคเฮนไปแล้วว่าฉันจะไป...

มันเรียกว่าอะไรงาน งานรับสมัครมหาวิทยาลัยน่ะ

- ทำไมเธอไม่มากับเราล่ะ - ที่ฮาร์เบอร์เหรอ ไม่เอาหรอก

เธอไม่ได้มีป้ายค่าหัวสักหน่อย

เธอดูในห้องครูใหญ่ยังล่ะ

ตลกตายแหละ

ฉันเองก็ยังไม่ได้คิดเรื่องอนาคต

ฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องมหาวิทยาลัยเลย

แต่เธออยู่มอปลายแล้วนะ

เธอจะไม่คิดเรื่องมหาวิทยาลัยได้ไง

เฉพาะว่าฉันไม่มีบ้าน

เรียนโรงเรียนรัฐ แล้วก็บ้านถังแตกไง

และเรื่องต่างๆ อาจแย่ลงได้อีก

- สวัสดีค่ะ แม่ - ว่าไง ลูกรัก

แม่แค่โทรมาหาเฉยๆ อยู่กับซัมเมอร์สบายดีไหม

ก็ดี แต่กังวลนิดหน่อย ว่าเธอเบื่อกับการให้หนูอยู่ที่นี่แล้ว

แม่ก็มีข่าวดีมาบอก

เคิร์สเทนติดต่อบ้านริมชายหาด ที่น่าสนใจมาให้แม่

ลูกช่วยอดทนรออีกนิดได้ไหม

ได้ค่ะ

เยี่ยมเลย

แม่สบายดีไหม

โอ้ แม่สบายดีจ้ะ

คือแม่ก็เคยสบายกว่านี้น่ะนะ

แต่แม่มีทางออก และลูกก็ไม่ต้องเป็นกังวล

อาทิตย์นี้เราจะไปกินมื้อเที่ยงที่คลับ

แม่จะโทรหาลูกนะ

โอเค บายค่ะ

นี่...

อย่ากังวลไปเลย เธออยู่ที่นี่นานเท่าที่เธอต้องการ

ขอบใจนะ

ขอโทษครับ

ไม่เป็นไรค่ะ

(ถึงดาร์ทแมนฟอร์ยู ฮ่าฮ่า คุณทะลึ่งจังเลย)

นี่

ดูเธอสิ ส่งข้อความไป นั่งเขินไป

ส่งหาหัวหน้าฝ่ายปกครอง "มาที่ห้องน่าแขยงของฉันสิ

ฉันจะสั่งสอนเรื่องวินัยให้เธอเอง"

จงหวาดกลัว โคเฮน

จงหวาดกลัวเข้าไว้

ถ้าไม่ใครหยุดเทเลอร์ ใครจะไปรู้ว่าเธอมีแผนชั่วอะไรอีก

ตอนนี้เธอยึดอำนาจไปแล้ว

เธอไม่ได้จะวางแผนครองโลกเสียหน่อย

แต่เธอวางแผนครองโรงเรียนน่ะสิ

เธอมีหัวหน้าฝ่ายปกครองอยู่ในกำมือ

- ใครจะไปรู้เขาอยู่ตรงไหนบนเธออีก - ฉันรู้ว่าเธอชอบเรื่องนินทา

ฉันก็ชอบเรื่องนินทาพอๆ กับเธอ

แต่ฉันไม่คิดว่าครูเฮส กับเทเลอร์ ทาวน์เซนด์จะกิ๊กกัน

ฉันเห็นพวกเขาจริงๆ นะ

ใช่ แต่ในโถงทางเดินที่มืดสนิท

เธออาจจะคิดไปเองก็ได้

ไม่มีใครอยากเห็นอะไร น่าแขยงแบบนั้นหรอก

เธอน่าจะมีมือถือไซด์คิกนะ

- เธอจะไปไหนน่ะ - ไปเก็บข้อมูลน่ะสิ

แน่ใจนะว่ามันเป็นความคิดที่ดี

แน่นอนสิ ฉันอยากให้นายอยู่ที่นี่

แล้วคนอื่นล่ะ

มีแค่วิธีเดียวที่จะได้รู้

- ว่าไง - ว่าไง

- นี่ไรอันใช่ไหม - ใช่

ฉันเข้าใจแล้ว ว่าทำไมเธอถึงไม่เลิกกับเขา

กรามคมเป็นสัน นัยน์ตาสุดลึกล้ำ เขาหล่อดีนี่

เฮ้ ถ้าวันไหนนายโดนฟ้าผ่า

ฉันจะดูแลแฟนของนายเอง

- ชักกังวลแล้ว - แน่สิ

- ดีใจที่ได้เจอนายอีกนะ - ดีใจที่ได้เจอนายอีก

วันก่อนขอโทษนะ เก็บอารมณ์ไม่อยู่

ฉันเข้าใจ นายเห็นแฟนกำลังคุยกับคนอื่น

ใครๆ ก็คงเป็นเหมือนกัน

- เธอจะนั่งกับพวกเราไหม - ได้สิ

- ขอบใจจ้ะ - เยี่ยมเลย

วันนี้นายไม่ไปโรงเรียนเหรอ

ไม่ล่ะ ช่วงนี้ฉันเรียนที่บ้านน่ะ

เรียนที่บ้านเหรอ นึกว่ามีแต่ คริสเตียนไม่ก็ฮิปปี้

และคนที่ต่อยหน้า หัวหน้าฝ่ายปกครองในโรงเรียน

- นายทำเหรอ - ใช่

ฉันก็อยากเรียนที่บ้านเหมือนกัน อยากไปจากที่นี่แย่แล้ว

แต่นิวพอร์ทเจ๋งกว่าเบรอาเยอะเลย

นายมาจากเบรอาเหรอ นายเรียนโรงเรียนอะไร

- อโรวิสตา - ชิโนฮิลส์

มาริสซ่า ไปซื้อโยเกิร์ตกัน

โอเค ไบรอันนายอยากกินอะไรไหม

- ไม่ล่ะ ขอบใจ - โอเค

เดนนิส นายเอาโยเกิร์ตด้วยไหม

อืม อยากกินอยู่เหมือนกัน

มาสิ นายจะได้ถือถาดให้พวกเรา

เชื่อฉันสิ ยิ่งพวกเขาสนิทกันเร็วเท่าไหร่

มันยิ่งดีต่อเธอเท่านั้น

ทีมฟุตบอลของเราเจ๋งกว่าของนายเยอะ

ใช่ ฉันไม่ค่อยชอบเจ็บตัวเท่าไหร่

- ควอร์เตอร์แบ็ก - เหรอ

ปีนึงน่ะ

โอเค ตอนแรกฉันก็ว่ามันน่ารักดีหรอก

ที่เธอแอบตามฉัน หมกมุ่นอยู่กับฉัน

แต่สาวผิวขาวตัวคนเดียว นี่มันออกจะเชยไปหน่อยนะ

แถมมันจบไม่ค่อยสวย สำหรับคนขี้เหร่ซะด้วยสิ

จะหลงตัวเองอีกไหมเนี่ย

ฉันมีอะไรต้องทำเยอะ ไม่มานั่งตามเธอต้อยๆ หรอก

ฉันรู้ว่ามันยาก ที่วันนึงเธอเคยเป็นพรอมควีน

แต่วันนี้กลับไม่มีใครเห็นหัว เธอพยายามจะพิสูจน์อะไรกันแน่

ว่าเธอไม่ได้แค่ขมขื่น น่าสมเพช แต่ยังบ้าด้วยเหรอ

เธอหาว่าฉันบ้างั้นเหรอ เดี๋ยวฉันจะบ้าให้ดู

คิดให้ดีๆ ก่อนจะขู่ฉันนะ

เผื่อเธอไม่รู้ ฉันน่ะสนิทกับครูเฮสนะ

เรื่องนี้ฉันรู้ดีเลยล่ะ

ครูเฮสน่ะเหรอ เขาทำอะไรโจ่งแจ้งอยู่บ่อยๆ

เธอหมายความว่าไง

ช่างเถอะ ฉันยิ่งพยายาม จะลบภาพออกจากหัวฉันอยู่

ฉันคิดว่า ฉันต้องไปหาหมอบำบัดจิตแล้วล่ะ

- ภาพอะไร - ไม่มีอะไร...

ครูเฮสอาจมีปัญหาได้

ฉันคิดว่ามันคือการล่วงละเมิดน่ะ

มันคืออะไร

เขาจูบ

กับครูแอปเปิลบัม

โค้ชวอลเลย์บอล

คนที่มีแขนเป็นมัดๆ ขายาวๆ

ฉันเห็นพวกเขาจูบกัน หลังอัฒจันทร์โรงยิมเมื่อเช้า

- เธอโกหกแน่ๆ - ฉันก็หวังจะให้เป็นแบบนั้น

ฉันเห็นหน้าของครูแอปเปิลบัม

ทุกครั้งที่ฉันหลับตาเลย

พระเจ้า... หน้าเธอมีอารมณ์สุดๆ

ใช่

ขอโทษที ฉันต้องไปแล้วล่ะ

ขอให้โชคดีนะ

ฉันจะไปทางนี้นี่นา

คิดว่าไง

คอนโดมันสำหรับคนแก่ไม่ใช่เหรอ

ห้องพวกนี้สร้างมาสำหรับคนรุ่นใหม่

- แม่ม่าย ผู้บริหาร โสด - มันราคาเท่าไหร่ล่ะ

ฉันรู้จักกับเจ้าของเป็นการส่วนตัว