The Old Man

Er zijn plaatsen in onze ziel zo afgelegen,

geen licht kan ze bereiken.

En de waarheden die daar wonen

zijn gewend aan de duisternis.

Ze kunnen niet bevatten dat ze er ooit aan kunnen ontsnappen,

en ze willen niet gestoord worden.

Een vrouw en haar

zoon lopen over het strand

wanneer een enorme

golf op hen neerstort,

en als die weg is, kijkt de vrouw

naar beneden en is haar zoon verdwenen.

Ze valt op haar knieën en...

en ze kijkt omhoog naar de lucht, en ze zegt:

"Alstublieft, ik ben-ik smeek u,

"Ik-ik-ik kan niet zonder hem, hij is alles voor me.

'Wie daarboven is, wie me kan horen,

stuur mijn zoon alstublieft levend naar mij terug.'

Op dat moment kijkt ze omhoog

naar de horizon, en een albatros

verschijnt in de lucht.

Hij volgt een zonnestraal

van de wolken naar het water,

en het duikt onder de oppervlakte,

en wanneer hij tevoorschijn komt,

zit de jongen op zijn rug.

En hij vliegt naar het strand

en legt zachtjes

de jongen aan de voeten van zijn moeder neer.

En de vrouw kijkt naar de jongen.

En dan kijkt ze naar

de lucht en zegt:

"Hij had een hoed op."

Het lijkt een beetje vroeg voor grappen over dode kinderen.

Was dat grappig bedoeld?

Niet "ha-ha" grappig.

Nou, wat moest het zijn?

We hebben elkaar niet meer gesproken sinds de deur sloot.

We hebben geen idee waar we heen gaan.

We hebben geen idee wanneer we daar

zullen komen, of wat we daar zullen aantreffen,

dus ik dacht dat ik ons ​​ misschien zou gaan

voorbereiden op wat er gebeurt als de deur opengaat.

Nou, ik denk dat als Shecky Greene daar op het asfalt

staat als we landen, we een gespreksopening hebben.

Wat ben ik voor jou?

Pardon?

Wat ben ik...

voor jou?

We gaan dit gewoon nu doen, hè?

Nou, ik denk dat het ervan af hangt.

Tot vandaag zou ik hebben gezegd dat je iemand was

die ik beschouwde als een deel van mijn gezin.

Wat is er veranderd?

Wil je dat ik het hardop zeg

of zou jij het willen doen?

Hallo, Emily.

Hoe is dit in godsnaam gebeurd?

- Wat bedoel je? - Je weet wat ik bedoel.

Er zijn waarborgen bovenop waarborgen

om precies dit soort dingen te voorkomen.

- Ik weet het niet precies. - Je weet het niet.

Mijn vader vroeg me wat ik met mijn leven wilde doen.

Het was 2002 en ik vertelde hem

dat ik mijn land wilde beschermen.

Hij zei dat hij iemand

kende die kon helpen.

Een man die een mentor voor hem was

bij de CIA, die aan wat touwtjes kon trekken, zei hij.

Toen ik eenmaal binnen was...

heb ik 't nooit meer gevraagd.

Dat is gewoon niet hoe wij in elkaar zitten.

Het was klaar. Ik legde gewoon mijn hoofd neer,

- en ik deed het werk. - Jij hebt het werk gedaan.

Zou dat een verschil moeten maken, Angela...

Jezus, ik weet niet eens hoe ik je moet noemen.

Denk je dat ik nu iemand anders ben dan vijf minuten geleden?

Ik denk dat je iemand anders bent geweest zolang

ik je ken. Ik denk dat je tegen me hebt gelogen

- al zo lang als ik je ken. - Ik ben niets anders dan

trouw aan jou geweest sinds ik je ken.

En toegewijd aan jou.

En verdomd vastbesloten

om je trots op mij te maken.

Ik ben nog steeds dezelfde persoon.

Ik ben nu misschien meer die persoon

dan wie dan ook die ik ooit ben geweest.

Het spijt me dat ik mijn hoed ben kwijtgeraakt.

Ik moet je meer geleerd hebben dan ik dacht.

Wanneer je wordt geconfronteerd met de realiteit dat

je schuldig bent aan meer misdaden dan ik kan tellen,

dat je misschien wel de meest ernstige inbreuk op de

beveiliging bent die de FBI recentelijk heeft meegemaakt,

geef jij de eerste klap en

maakt mij uit voor de slechterik?

Allemachtig,

denk je echt dat dit gaat werken?

Ik veronderstel dat, zolang we in de lucht zijn,

je kunt beweren twee verschillende mensen te zijn,

en doen alsof dat houdbaar is,

maar zodra dit vliegtuig landt,

zul je een keuze moeten maken

over wie van jullie naar voren komt.

En dan moet ik beslissen wat ik eraan ga doen.

Er zijn plaatsen in ons hart

die zo onherbergzaam zijn,

dat er geen geluiden in kunnen doordringen.

Harde en geheime plekken waar

onuitsprekelijke dingen zijn opgeslagen.

Daarin ligt het onuitsprekelijke

waaruit ons leven samen is ontstaan.

Elke keer dat je aan me denkt,

Ik voel de oude banden trekken.

Elke keer dat je naar haar kijkt,

voel je nieuwe groeien.

Zij is jou niet.

Nee.

Ze heeft nog steeds een keuze.

Dat zijn de inloggegevens van Marcia.

Controleer het saldo.

Ik vertrouw erop dat je in staat bent om door twee te delen.

Ik begrijp het niet.

Wat begrijp je niet?

Je zei net nee.

Nu zeg je ja. Ik begrijp het niet.

Geld is voor mij geen maatstaf voor wat dan ook,

behalve het middel om mijn gezin te beschermen.

Mijn dochter... Ze is nu in gevaar.

Ik kwam er net achter voordat ik hier kwam.

Het enige waar ik aan kan denken zijn alle manieren waarop

dingen fout kunnen gaan, manieren waarop ze gewond kan raken.

Ik moest er iets aan doen.

Ik heb hier geen tijd voor.

En als ik eenmaal weg ben, kom ik niet meer terug.

Ik zit morgenvroeg in het vliegtuig naar Marokko.

- Marokko? - Ja.

Wat... ik snap niet...

Wat gebeurt er?

Zoë, het is een heel lang verhaal.

Kom met me mee, ik zal je alles vertellen.

Kom alsjeblieft met me mee.

Waarom zijn we hier?

Waar ben je zo bang voor dat die Rus gaat zeggen?

Mijn naam.

Hoe zou hij je naam weten?

Je houd me voor de gek.

Ik zou denken dat van alle mensen, jij zou het kunnen begrijpen.

Dat je voor de Russen spioneert tegen je man?

Voor mijn man.

De Russen zullen op een dag vertrekken. Ik weet het, jij weet het,

en de Russen weten het.

Vroeg of laat zal iedereen zich realiseren dat

de belangrijkste vraag degene is die ik heb gesteld.

Wie regeert als ze weg zijn?

Sinds enige tijd,

heb ik de GRU informatie gegeven om onze

rivalen te ondermijnen en te verzwakken,

zodat, als de tijd daar is, mijn man in staat

zal zijn om af te maken waar we aan begonnen zijn

en dit land vooruit te leiden.

Ik begrijp het.

Ik denk dat, als iemand hier ook

maar een spoortje van zou opvangen,

jij er voor zult hangen.

En je man ook.

Ik waarschijnlijk ook, voor wat dat waard is.

Ik weet 't.

Je moet het hem vertellen.

- Dat kan ik niet. - Natuurlijk kan je dat.

Hij is slim. Hij zal het begrijpen.

Hij begrijpt dit misschien, maar de rest zeker niet.

Ik betwijfel ten zeerste of er iets

moeilijker te begrijpen is dan dit.

Een paar maanden geleden,

was ik op bezoek bij de vrouw van een stamoudste in een dorp

dat ik niet zal noemen, in een vallei die ik niet zal noemen.

En op een late avond waren we alleen,

en ze vertrouwde me een verhaal toe.

Een man was alleen uit de bergen afgedaald.

Hij sprak geen taal die ze herkende.

Hij stierf op hun stoep en ze verbrandden zijn lichaam.

Een paar weken later hoorde ik van de Russen dat ze op

de hoogte waren van een buitenlandse prospectieploeg,

Griekse piraten.

Deze ploeg had iets gevonden

dat hun stoutste verwachtingen overtrof.

Een mineraalafzetting van...

onvoorstelbare waarde.

- Wat voor afzetting? - Een koper-ader

die alleen al de economie van dit land zou kunnen veranderen.

En geheimen die eronder begraven liggen.

Diepe aderen van lithium, uranium.

De Russen hebben dat nodig.

Ze kunnen het gewoon niet vinden.

Dus de Russen weten niet waar het is.

En jij?

Die mijn maakt van Faraz Hamzad

de volgende president van Afghanistan.

Waarom zou je het hem niet vertellen?

Het zou hem een koning maken.