Pachinko

นี่คือวัฏจักรประวัติศาสตร์

หมุนผ่านเหตุการณ์และผลที่ตามมา โดยไร้ที่สิ้นสุด

และที่จริงแล้วมันชวนเหนื่อยหน่ายนัก

ตอลสตอยก็เห็นเช่นนั้น

เขาเข้าใจว่าวัฏจักรนี้ยังเกิดอยู่ได้

ด้วยแรงงานของชนชั้นกรรมาชีพ

จึงเรียกได้ว่าเล่มนี้ สะท้อนเรื่องจริงในสังคม

เขาเขียนความจริงแท้แน่นอน

บันโดคุงล่ะคิดอย่างไร

เห็นด้วยหรือไม่

ผมเห็นด้วยว่าตอลสตอยตั้งใจ จะนําเสนอธีมเช่นนั้น

แต่เขาไม่ได้ทําได้ดีนัก

นากาโซโนะซังมองไม่ออก

ในนิยายนั้น

ตัวละครล้วนเป็นกระฎุมพี หรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับสังคมนั้นอย่างใกล้ชิด

สิ่งที่หาไม่พบคือสีสันอันหลากหลาย

ของประสบการณ์ต่างๆ นานาของมนุษย์

ขาดมุมมองซึ่งไม่ได้มาจากชนชั้นอภิสิทธิ์

เช่นเดียวกับคนส่วนใหญ่ในห้องนี้

สิ่งที่ควรเสริม คือการแสดงภาพอันแท้จริงของโลก

ซึ่งผู้คนต้องดิ้นรนเพียงแค่จะเอาชีวิตรอด

แน่นอน เรื่องนี้มีธีมที่ดี

แต่กลการเขียนนั้นช่างไม่ได้ความ

ในมุมมองของผม

หนังสือเล่มนี้ช่างน่าผิดหวัง

พูดได้ดีมาก บันโดคุง

เธอมองทะลุผ่านตัวบทอันฉาบฉวยอีกแล้วนะ

ทุกคนที่เหลือควรทําตามบันโดคุงบ้าง

ทีนี้ ทุกคนเปิดไปที่บทที่เก้า

อย่ามาทําตรงนี้สิ

เดี๋ยวก็มีคนเห็น

ฉันไม่สน เห็นก็เห็นไป

แต่ฉันต้องไปเข้าเรียนละ

เร็วเข้า โมซาซึ

ดูเลย ดู

ดูๆ ได้เรื่องเว้ย! ได้จริง

- ไม่ยากอะไรเลย - ง่ายชะมัด

เอาอีกหน่อย เรื่อยๆ

อันนั้นครับ

คิดว่าจะไม่มีใครจับได้จริงเหรอ

โกโตะซัง...

ไม่นึกว่าวันนี้จะเจอคุณ

- นึกว่าวันพฤหัสเป็นวันที่... - หุบปาก!

ฟังให้ดีนะ

เพราะฉันชอบกินบะหมี่ของแม่นายมาก

หนนี้จะใจดีปล่อยไปก่อน

ตามมานี่เลย

ทําจริงหรือเปล่า

มองหน้าแม่

ขอโทษครับ

ฉันจะทําโทษเขาเองค่ะ

ฉันสัญญา

เราจะจ่ายค่าเสียหายให้

ไปลงโทษเด็ก...

แล้วได้อะไรขึ้นมา

แล้วยังไงต่อ

เราจะระวังมากขึ้น

ดูให้เขาไปโรงเรียนจริงๆ...

เจ้านี่ไม่เหมาะกับตําราเรียนอะไรหรอก

แต่ลูกต้องไปโรงเรียน

ถ้าไม่เรียนแล้วจะทําอะไรได้คะ

ให้เขามาทํางานกับผมไหม

ที่ร้านปาจิงโกะ

มันก็งานสุจริต

แล้วถ้าอยู่ตรงนั้นก็จะได้ไม่ก่อเรื่อง

ผมจะคอยดูให้เอง

โมซาซึยังเด็กอยู่เลย

คุณไม่ได้ฟังผมเลย บันโดซัง

เด็กคนนี้ไม่ได้เหมือนพี่ชายนะ

ผมได้รับจดหมายบอกว่า หนี้ของผมได้รับการชําระหมดแล้ว

มีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆ

ในระบบ มีการชําระหนี้เข้ามาแล้วจริงๆ ค่ะ

ชําระด้วยการโอนเงินเมื่อสามวันก่อน เป็นยอดหนี้คงค้างทั้งหมด

แต่...

ดูได้ไหมว่าใครเป็นคนชําระ

รู้สึกว่าต้นทางน่าจะมาจากโตเกียว

คุณแบค โซโลมอนคือชื่อเจ้าของบัญชีค่ะ

แน่ใจเหรอ

ค่ะ ตรวจสอบแล้วค่ะ

อย่างนั้นหรือครับ

ขอบคุณมาก

ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ

ในร้านปาจิงโกะเขาทําอะไรกันบ้างก็ไม่รู้

ฉันก็เป็นห่วงเหมือนพี่นั่นแหละ

แต่โกโตะซังรับปากว่าจะช่วยดู

เขาไม่ใช่คนบ้านเรา

เขาไม่ดูแลโมซาซึเหมือนลูกหลานแท้ๆ หรอก

งั้นจะให้ทํายังไง

ให้หลอกตัวเองไปเรื่อยๆ ว่า เขาจะเป็นอย่างโนอาเหรอ

นี่มันไม่ได้เหมือนกับช่วงสงคราม

ตอนนั้นเราต้องทําทุกทางเพื่อเอาตัวรอด

ใครๆ ก็ทํากันทั้งนั้น

แต่เรื่องแบบนั้นมันจบไปแล้ว

พี่เชื่อว่าชีวิตเรารอดปลอดภัยแล้วจริงๆ เหรอ

แต่ทําไมต้องไปทํางานปาจิงโกะด้วยเล่า

มันต้องมีงานที่ดี งานที่น่านับหน้าถือตากว่านี้

ฉันนึกว่าคําแบบนั้นจะมาจากปากพี่เขยมากกว่า

ไม่ใช่จากพี่สะใภ้

(ถึงคุณบันโด โยเซบ โอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น)

(จากคุณคิมซังโฮ เปียงยาง เกาหลี)

ไม่ชอบหนังสือเล่มนั้นเหรอ

เปล่าเสียหน่อย ชอบนะ

งั้นมีอะไร

เมื่ออ่านเรื่องความลําบากยากเข็ญ

และเรื่องของคนตกทุกข์ได้ยาก...

ทําให้หิวขึ้นมาเลย

มันประหลาด ฉันเข้าใจ

มาจากไหนก็ไม่รู้นะ ความโหยกระหายสุดใจแบบนี้

นายล่ะคิดยังไง

ตัวละครในหนังสือเล่มนี้ไม่เหมือนเธอ

ในชีวิตนี้เธอไม่เคยต้องกังวลว่าจะไม่มีกิน

ไม่เคยต้องอยู่ในสภาพแออัดยัดเยียดอย่างนั้น

แต่อ่านแล้วเธออยากหาอะไรใส่ท้อง

เพื่อจะพิสูจน์กับตัวเองว่า เธอจะไม่กลายเป็นคนที่ขัดสนแบบนั้นเด็ดขาด

แต่ถึงอย่างนั้นต่อให้กินอิ่มพุงกาง

สุดท้ายก็จะรู้สึกว่า ไม่ได้ลิ้มรสชาติของอาหารเหล่านั้นเลย

อาหารเหล่านั้นจืดชืดเหมือนกินกระดาษ

พาฉันกลับห้องเถอะ

ฉันต้องการนาย

ขอโทษทีนะ

วันนี้มีนัดทานข้าวประจําสัปดาห์

เฮ้อ ผู้มีอุปการคุณลึกลับคนนั้น

อย่าเรียกอย่างนั้น

แต่มันจริงไม่ใช่เหรอ

เขาจ่ายค่าเช่าหอให้นาย...

ฉันยอมรับก็เพื่อเราสองคน

นั่นทําให้ฉันอยากเจอเขา

บอกแล้วไง เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้

แต่เขาไม่ดีตรงไหนล่ะ

เขาเป็นปีศาจหรือไง

หลายเดือนที่เราคบกันมา

มีเรื่องไหนที่ฉันไม่ยอมตามใจเธอด้วยเหรอ

- ก็ไม่มี แต่... - งั้นขอให้ฉันเก็บเรื่องนี้ไว้สักเรื่อง

เป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะขอจากเธอ

เธอจะเจอเขาไม่ได้เป็นอันขาด เข้าใจใช่ไหม

ถ้างั้นสัญญากับฉันเรื่องหนึ่ง

คืนนี้ ตอนอยู่กับชายปริศนาของนายคนนั้น

และกินอาหารมื้อหรูแพงสุดใจ

ช่วยดื่มด่ํากับรสชาติทุกคํา

จนกระทั่งรู้สึกเหมือนท้องจะแตก

โนอา

เราสองคนมาคว้าทุกอย่างด้วยกันเถอะ

ใช่แล้ว พวกเรากําลังสร้างฝัน

แต่เรากําลังสานฝันนี้ให้เป็นจริง

เราจะเปิดรับสมาชิกเพียง 500 ท่าน

และนับจากเมื่อ 20 นาทีก่อน

ตอนนี้เหลือให้จับจองกันอีกเพียง 47 ที่เท่านั้น

เราคาดว่าจะเริ่มก่อสร้างได้ใน 90 วัน

เราจะเปิดสนามกอล์ฟให้เข้าเล่นได้ ก่อนฤดูร้อนปีหน้า

ขอสอบถาม คุณจะจัดการปัญหาขาดแคลนแรงงานยังไง

ขณะนี้ในเมืองมีโครงการก่อสร้างจํานวนมาก

ได้ข่าวว่าทุกที่หาคนงานยากหมด

วางใจได้ครับ

พาร์ทเนอร์ของเราคุมสถานการณ์ด้านนั้นได้

เราจะไม่ขาดแคลนแรงงานแน่

เชิญเลยครับ

ลือกันว่าตลาดอสังหาริมทรัพย์จะฟองสบู่แตก

คุณมีมุมมองเรื่องนี้อย่างไร

มุมมองของผมเหรอ

ผมว่านั่นเป็นข่าวลือที่น่าขํา

เพราะประวัติศาสตร์เขียนไว้แล้ว ตั้งแต่จบสงครามโลกครั้งที่สอง

ราคาที่ดินในประเทศนี้ไม่เคยตกลงเลย

โดยเฉพาะในโตเกียวที่อสังหาริมทรัพย์ มาเป็นอันดับหนึ่ง

และในอนาคตอันใกล้

ญี่ปุ่นจะขึ้นนําสหรัฐอเมริกา

กลายเป็นระบบเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในโลก

ลองคิดดูนะครับ

อเมริกาจะกลายเป็นเบอร์สอง

ดังนั้น พวกเรามีอะไรจะต้องกลัวกัน

ทีนี้ ใครอยากฟังเรื่องสปาในสนามกอล์ฟ

เราจะปูด้วยหินอ่อนอิตาเลียนชั้นดีที่สุด...

แปลว่าจากนี้จะไม่มีปัญหาอะไรอีกสินะ

เงินสนับสนุนอย่างงามของคุณ

ช่วยให้สมาชิกสภาที่เหลือก็เปลี่ยนใจแล้ว

ทางข้างหน้าจะไม่มีอุปสรรคอะไรอีก

ดีมาก

ได้ที่ราคาเท่าไหร่

สี่สิบล้านเยน

ผมรู้ว่าคุณหวังว่าจะไม่แพงเท่านี้

แต่ก็ยังถือว่าถูกมาก...

สามสิบล้าน

ไม่ให้มากกว่านั้น

แต่โคซังครับ...

แค่เพราะคุณต้องการแบบนั้น

จะให้ผมไปเกลี้ยกล่อมสมาชิกคนอื่นๆ ในสภา คงไม่ง่าย

คุณรอแขกอยู่เหรอ

ใช่ แขกสําคัญมาก

ขออภัยที่เข้ามารบกวนครับ

ผมกลับลงไปรอที่ล็อบบี้ก่อนได้

ไม่จําเป็นเลย

ฉันอยากให้เธอสองคนเจอกันอยู่แล้ว

มาคุยด้วยกันสิ

นี่คุโรกาเนะซัง

ผมรู้จักคุณครับ เห็นหน้าในหนังสือพิมพ์บ่อยๆ

ขึ้นกับว่าเป็นหนังสือพิมพ์หัวไหน

ถ้าไม่เขียนว่าผมคือ อนาคตของชาติอันเกรียงไกร...

หรือก็เป็นรอยด่างพร้อยหนักแผ่นดิน

มีแต่เรื่องทางดีครับ ไว้ใจได้

สุภาพบุรุษหนุ่มคนนี้เป็นใครกัน

เขาเป็นหนึ่งใน คนรุ่นใหม่ซึ่งมีความคิดฉลาดล้ําที่สุด