Who Are You: School 2015 (후아유 - 학교 2015)

Oh, sekolah?

Sebenarnya...

saya tidak mahu pergi,

tapi saya rasa cemas jika tidak pergi.

Jika saya tidak perlu pergi ke sekolah lagi,

saya mungkin betul-betul mahu pergi.

Pelik, bukan?

Masa paling saya tidak gemari ketika di sekolah?

(Lee Eun Bi, Sekolah Tinggi Perempuan Noori, Tahun kedua)

Itu adalah masa rehat.

Saya ada tiga kerja sambilan.

Selepas saya habis belajar,

saya perlu tinggalkan...

Rumah Kasih Sayang dan hidup berdikari.

Impian saya ialah menjadi seorang guru.

Seorang guru yang memahami kata-kata anak-anak itu,

membezakan makna tersembunyi, dan dapat tahu jika mereka menipu.

(Wilayah Gyeongsang Selatan, Tongyeong)

- Selamat hari lahir - Selamat hari lahir

- Selamat hari lahir - Selamat hari lahir

- Selamat hari lahir So Yeong - Selamat hari lahir So Yeong

- Selamat hari lahir - Selamat hari lahir

- Ini dia! - Ini dia!

Kejutan!

- Apa yang awak buat? - Bukan ini sahaja.

Lepaskan.

Langkah pertama.

Pecahkan telur.

Pertama, pecahkan telur.

- Langkah kedua. - Langkah kedua.

Kemudian,

tuang tepung di atas.

- Langkah ketiga. - Langkah ketiga.

Tambahkan...

banyak...

sos khas...

- dan kek khas sudah siap! - Selesaikan!

- So Yeong, selamat hari lahir! - Selamat hari lahir!

Sayang sekali kita tidak ada lilin.

Tapi terima kasih.

Saya sangat terharu. Saya sayang awak.

- Saya sayangkan awak. - Saya juga.

Lagu Laluan Gyeongbu ditulis oleh...

Choi Nam Seon, yang kembali ke Korea pada 1908...

- selepas belajar di Jepun... - Hei,

- apa sos khas itu tadi? - Lagu itu ditulis...

- Itu? - Lagu itu memuji...

Laluan Gyeongbu yang beroperasi pada tahun 1905,

kerana kagum dan pandangan positif terhadap perkembangan tamadun.

Liriknya turut ada nota muzik, kadang-kala dinyanyikan...

- dalam lagu rakyat Scotland, - Apakah itu?

"Comin' Thro' the Rye".

Sos ikan?

Novel "Tears of Blood" yang diterbitkan pada tahun 1906...

menggambarkan pengalaman pahit yang Ok Ryeon sekeluarga...

terpaksa lalui selama sedekad ketika Peperangan Sino-Jepun.

- Ia berbau busuk, bukan? - Peralihan dari klasik...

kepada kesusasteraan moden...

Saya membasuhnya dengan sabun beberapa kali, tapi bau...

- Boleh awak pergi? - "Wisel kereta api itu bergema..."

- Sudah tentu. - "Saya tinggalkan stesen..."

"dari Namdaemun."

"Kereta api bergerak dengan kelajuan kilat hingga burung ..."

Maafkan saya.

Saya rasa seseorang buang angin. Ia berbau pelik.

Senyap!

Kita tamatkan di sini.

Lee Eun Bi, datang ke pejabat.

Ini sudah kali ke berapa?

Kenapa awak sentiasa berpakaian gim?

Saya beri awak amaran yang terakhir.

Adakah seseorang membuli awak?

Awak perlu beritahu saya, supaya saya boleh bantu awak.

Tidak, ia bukan seperti itu.

Yeong Ho dan Seung Min. Apa yang awak buat?

- Ini saya punya! - Saya punya!

Saya punya!

Ada banyak sup yang lain. Kenapa awak berebut?

Yang itu tiada banyak daun bawang dan lobak.

Jika awak tidak habiskan sayur-sayuran awak...

Ini semua supaya...

- "Awak boleh membesar jadi kuat!" - "Awak boleh membesar jadi kuat!"

- Tapi... - Hanya sekali,

bolehkah awak buang daun bawang? Tolonglah?

Awak si kecil yang comel.

Jika begitu, saya akan mengalah.

Itu yang awak fikirkan,

tapi ia tidak mungkin!

Habiskan setiap cebisan terakhir sayur-sayuran awak.

- Faham, awak semua? - Faham!

Letakkan pinggan mangkuk dalam sinki dan berus gigi dengan baik.

- Boleh awak buat begitu? - Ya!

Cabaran...

diterima.

Cabaran diterima.

Ra Jin.

Bagaimana awak dapat lebam ini?

Saya terjatuh.

Bagaimana?

Bagaimana awak jatuh?

Ketika...

bermain dengan beberapa kanak-kanak.

Pandang mata saya.

Tidak mengapa, awak boleh beritahu saya.

Kanak-kanak hanya bermain.

Apa masalahnya?

Puan, apabila awak bermain,

kedua-dua pihak sepatutnya rasa seronok.

Tapi Ra Jin langsung tidak seronok...

- dan telah cedera! - Jadi apa?

Dong Wu, minta maaf kepada Ra Jin.

Dan juga berjanji untuk tidak mengganggu dia lagi.

Saya tidak akan bergerak walau satu inci sehingga awak lakukannya.

Eun Bi.

Kenapa awak bersembunyi?

Jadi, minta maaf sahajalah! Minta maaf!

Maaf.

Saya tidak akan lakukannya lagi.

Janji.

Awak gembira sekarang?

Mari pergi.

Si degil itu. Mungkin kerana dia tiada ibu bapa.

Kenapa awak bermain dengan anak yatim itu?

Ibu, itu menyakitkan!

Mahu naik belakang saya?

Ra Jin.

Walau pun ia adalah kawan yang sangat rapat,

awak harus luahkannya jika ia sakit...

atau awak tidak sukakannya...

atau itu perkara yang salah.

Dengan itu, mereka takkan layan awak dengan teruk lagi.

Faham?

Sama seperti apa yang awak lakukan?

Ya.

Terima kasih, Eun Bi.

Awak adalah...

hadiah dari langit...

bagi menggantikan tempat seorang ibu.

"Perkara magis berlaku kepada Sara setiap hari."

"Setiap kali dia buka almarinya,"

"akan ada benda yang baru..."

"dan bilik lotengnya yang buruk akan bertukar..."

"menjadi bilik puteri yang sangat cantik."

"Walau apa pun yang berlaku,"

"Saya tahu dengan yakin..."

"ada seseorang yang ambil berat tentang saya."

"Saya langsung tidak bersedih..."

"atau rasa sunyi lagi."

Eun Bi.

Boleh awak datang ke sini sebentar?

Ini telah sampai tengah hari tadi, tapi saya terlupa.

Ini dari Gangnam, jadi ini mesti dari orang....

yang hantar kasut kepada awak sebelum ini.

Ya, saya juga rasa begitu.

Siapa pun orangnya, saya pasti dia sangat sukakan awak.

Dia selalu hantar hadiah kepada awak.

"Saya ada di pusat beli belah kerana beli barang untuk anak saya..."

"dan telah teringat tentang awak, jadi saya beli satu untuk awak."

"Song Mi Gyeong."

Cubalah pakai.

Apa pendapat awak?

Ia sangat cantik.

Sangat hebat.

Saiz kasut saya juga dia boleh agak dengan tepat.

Dan ini sangat sesuai dengan gaya saya.

Eun Byeol.

Ko Eun Byeol!

Ibu.

Ia bukannya perjalanan mengelilingi dunia.

Cuma tiga malam di Tongyeong di Daerah Selatan Gyeongsang.

Kami akan naik bas, ambil gambar, dan pulang ke rumah.

Saya ada cakap apa-apa?

Kenapa saya perlukan semua barang ini?

Saya keluarkan semuanya sekiranya awak terlupa apa-apa.

Awak pilih apa yang awak mahu bawa.

Tepati janji awak.

Awak tidak percayakan ibu awak sendiri?

Apa, itu sahaja?

Itu sahaja.

Hei. Namun begitu...

- Ibu. - Sebentar.

Sebentar.

Ini.

Awak bawa satu barang sahaja lagi.

Awak akan rasa bosan bermain selepas beberapa ketika...

jadi bacanya apabila awak rasa bosan.

Awak memang sangat mustahil.

Ambil ini.

Saya tidak pernah lihat ini sebelum ini.

Saya belinya dengan kawan.

Kenapa dengan perangai awak?

Ia akan kotor jika saya menyentuhnya?

Ini.

- Selamat tinggal. - Oh, Eun Byeol.

Sebentar.

Pakai ini pada waktu malam ketika cuaca sejuk.

Awak sedang selsema kerana sistem pernafasan awak lemah.

Ya, baiklah.

Ibu, awak tahu...

tidak mengapa.