Isabel Preysler: My Christmas (Isabel Preylser, mi Navidad)

Όταν αναπολείς και σκέφτεσαι τα Χριστούγεννα στη Μανίλα,

τι θυμάσαι;

Είναι ωραίες αναμνήσεις.

Πολύ ωραίες αναμνήσεις.

Ναι, γιατί στις Φιλιππίνες,

γιορτάζει κι η ισπανική κοινότητα τα Φώτα.

Έχω μια φωτογραφία με τον Μελχιόρ,

επειδή πηγαίναμε να πάρουμε τα δώρα μας στις 6 Ιανουαρίου.

Και θυμάμαι ότι όταν τελειώσαμε τα ψώνια με τη μητέρα μου,

είδα να περνά ένα πυροσβεστικό όχημα με τον Άγιο Βασίλη πάνω του.

Ο Άγιος Βασίλης πετούσε γλυκά στα παιδιά.

Είχα συγκλονιστεί.

"Κοιτάξτε, ο Άγιος Βασίλης!"

Αυτή η εικόνα του Άγιου Βασίλη στο όχημα της πυροσβεστικής

έχει χαραχτεί στη μνήμη μου.

Γιατί ήταν η πρώτη φορά που είδα τον Άγιο Βασίλη.

ΙΖΑΜΠΕΛ ΠΡΑΪΣΛΕΡ, ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΟΥ

Τώρα πια ζω μια πολύ ήσυχη ζωή.

Αλλά μου αρέσει.

Μου αρέσει.

Και τα τελευταία χρόνια, ταξιδεύω ασταμάτητα.

Περνάω ίσως πιο πολύ χρόνο στον αέρα παρά στη γη.

Και τώρα,

έχω μάθει να κάνω καλύτερες επιλογές απ' ό,τι έκανα παλιά.

Εισπνοή και χέρια ψηλά.

Πιο ψηλά!

Κοίτα ευθεία μπροστά, Πούρι. Όχι έτσι.

Έτσι. Τεντωθείτε.

Τώρα σκύψτε μπροστά

και περάστε τα χέρια πίσω από την πλάτη.

Τώρα τεντώστε το δεξί χέρι μπροστά.

Ισιώστε την πλάτη ώστε να είναι παράλληλα με το έδαφος.

Με κάθε εκπνοή, αλλάζουμε στάση και φέρνουμε το χέρι πάλι πίσω.

-Καινούργιο αυτό, Τσους. -Τεντώνουμε τα χέρια ψηλά.

-Τι είπες; -Καινούργιο αυτό.

-Δεν είναι καινούργιο! -Τι λες;

Ούτε εγώ το θυμάμαι.

-Απλώς το ξεχάσατε. -Τι;

Ιζαμπέλ, προσπάθησε να το κάνεις με τα γόνατά σου…

-Μην τα λυγίζεις, τέντωσέ τα. -Οι αρθρώσεις μου είναι χάλια.

-Το ξέρω. -Δεν μπορώ να σκύψω μέχρι κάτω.

Πάντα μπορούσες.

Όχι.

Η γιόγκα ήταν πολύ σημαντική για μένα για πολλά χρόνια,

τον καιρό που μπορούσα να κάνω.

Εισπνοή από τη μύτη.

Αλλά όταν αρρώστησε ο Μιγκέλ,

έπρεπε να σταματήσω γιατί νοσηλευόταν για δύο μήνες.

Και πήγαινα κάθε μέρα, οπότε έπρεπε να σταματήσω τη γιόγκα.

Μετά από αυτό, δεν ασχολήθηκα ξανά.

Τέλεια.

-Είναι συναρπαστικό. -Να δούμε αν…

Είμαστε λίγο αγύμναστες, αλλά…

Έχουμε σκουριάσει λίγο.

-Είμαστε σαράβαλα. Σαραβαλιάσαμε. -Μα…

Καλά δεν το λέω; Σαραβαλιάσαμε.

Γριές, αγύμναστες και σκουριασμένες…

Ναι, σιγά. Είμαστε κούκλες.

Ιζαμπέλ, θέλω να μου πεις

γιατί είναι τόσο σημαντικό για σένα να είναι όλα άψογα τα Χριστούγεννα.

Δεν το συζητώ.

Σκεφτείτε το. Οργανώνω πολλά χριστουγεννιάτικα δείπνα για φίλους.

Το σπίτι πρέπει να είναι στην εντέλεια.

Καλημέρα, παιδιά.

-Γεια. -Καλημέρα.

Πώς είστε; Ξεκουραστήκατε από χθες;

Τα τραπεζομάντιλα, τα σερβίτσια, όλα πρέπει να είναι άψογα.

Ελίας, της μίλησα χθες και προέκυψε κάτι σημαντικό.

Τα ποτήρια. Πρέπει να τα ελέγξουμε όλα.

Δεν θέλει ραγισμένα ποτήρια. Πρέπει να είναι τέλεια.

Ας τα τσεκάρουμε να αλλάξουμε τα σπασμένα.

-Καλώς. -Εντάξει.

Κάνω τα πάντα για να βεβαιωθώ ότι όλα είναι στην εντέλεια.

Αλλά πάντα υπάρχουν πράγματα που πάνε στραβά, έτσι δεν είναι;

Είχα έναν σοφέρ που δούλευε για μένα 35 χρόνια.

Και είπα "Δεν ξέρω τι θα κάνω όταν φύγει ο Φρανθίσκο".

Οι κόρες μου είπαν "Μαμά, μην ανησυχείς, εσύ δεν μπορείς χωρίς τον Φρανθίσκο,

αλλά κι ο Φρανθίσκο δεν μπορεί χωρίς εσένα, οπότε όλα καλά.

Μπορείς να βασιστείς πάνω του".

Αλλά όχι. Ο Φρανθίσκο πήρε σύνταξη και ανέλαβε ο Ραφαέλ.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι κι αυτός τα κάνει όλα με πολλή αγάπη.

-Γεια, πώς είσαι; -Τι κάνεις;

-Καλημέρα, Ραφαέλ. Πώς είσαι; -Τι κάνεις, Μακαρένα;

-Καλά. -Όλα καλά;

Όλα καλά.

Ήρθα για την παραγγελία της κυρίας.

-Σ' τη φέρνω αμέσως. Μια στιγμή. -Τέλεια. Ευχαριστώ.

Ορίστε, Ραφαέλ.

Υπέροχα. Στην ώρα του, όπως πάντα.

Ναι. Αυτό εδώ είναι.

-Υπέροχο. -Πολύ όμορφο.

-Με τα αρχικά… -Υπέροχο.

-…που διάλεξε. -Τα αρχικά που διάλεξε η κυρία.

Σε προσωπικό επίπεδο, θα έλεγα ότι η κυρία Ιζαμπέλ είναι τελειομανής.

-Ανοίγω εγώ. -Ευχαριστώ.

Ελπίζω να της αρέσει.

-Είμαι σίγουρος. Ευχαριστώ. -Ευχαριστώ, Ραφαέλ.

Της αρέσει πολύ να φέρνεις εις πέρας ό,τι σου ζητήσει.

Μπορεί αυτά να φαίνονται ασήμαντα σ' εμάς,

αλλά για εκείνη είναι ζωτικής σημασίας.

Ιζαμπέλ, πες μου, πώς διαλέγεις τι φόρεμα θα βάλεις για τα Χριστούγεννα;

Είχες πάντα το ίδιο στιλ ή άλλαξε με τα χρόνια;

Πάντα διαλέγω φορέματα που πιστεύω ότι θα μου πάνε.

Ποτέ δεν ήμουν πολύ μοντέρνα και ποτέ δεν ακολουθούσα τη μόδα,

όπως κάνει η κόρη μου η Ταμάρα, για παράδειγμα.

-Γεια, Κρις. Τι κάνεις; -Πώς είσαι;

Μια χαρά. Έφερα μερικά πράγματα να δοκιμάσεις.

-Θέλω να δεις αυτό το σακάκι Armani. -Υπέροχο.

Για να δω.

-Τέλειο! -Ο Τζόρτζιο σε λατρεύει.

Όταν τους είπα ότι θέλω μερικά σύνολα, ενθουσιάστηκαν.

Είναι λίγο βαρύ, όμως.

-Λατρεύω τον Τζόρτζιο. -Κι εγώ.

-Αυτό… Ναι. -Είναι υπέροχο, αλλά είναι πολύ βαρύ.

-Είναι όλο κεντητό. -Είναι πολύ βαρύ.

Δες κάτι άλλο από τον Φερνάντο Κλάρο.

Έφτιαξαν φορέματα με πούλιες που είναι ελαστικά.

Βγαίνουν σε ό,τι χρώμα θες και έχουν τέλεια εφαρμογή.

Ναι, αλλά είναι για κορίτσια με τέλειο κορμί.

Τι λες, Ιζαμπέλ…

-Όχι, σοβαρά… -Άκου, θα σου πάει τρομερά αυτό.

-Αυτά είναι για νεαρές κοπέλες. -Είναι κάτι…

Και τα έφτιαξαν…

-Δες αυτές τις υπέροχες πούλιες. -Κι αυτό εδώ;

Κι αυτό έχει πούλιες.

-Αυτό είναι πιο ελαστικό. -Ναι.

-Είναι θεϊκά. -Είναι υπέροχα.

Κι έφερα κι αυτό.

Είναι λιγάκι τολμηρό.

Ναι, αυτό είναι για να σου φτιάξει τη μέρα.

Τι λες;

Το χρώμα είναι σίγουρα…

Έχουμε και μια συλλογή κοσμημάτων από το RABAT.

Η φούστα ανοίγει, έτσι;

Ναι, η γραμμή του θυμίζει το στιλ του Dior.

-Νομίζω… -Ας δούμε τα δαχτυλίδια.

-Σου είναι πολύ μεγάλα. -Ναι.

Όπως όλα τα δαχτυλίδια. Έχεις πολύ μικρά δάχτυλα.

Θέλω να μάθω κάτι.

Πώς νιώθεις όταν λένε ότι η Ιζαμπέλ Πράισλερ είναι ένα μυστήριο;

Δεν ξέρω, για να είμαι ειλικρινής. Δεν βλέπω κανένα μυστήριο.

Είχα έναν φίλο, τον Ζαν Λουί Ματιέ, που πάντα μου έλεγε

"Οι γυναίκες χάνουν το μυστήριό τους

και δεν ξέρουν πόσο σημαντικό είναι.

Αλλά εσύ θα έχεις πάντα επιτυχίες γιατί σε περιβάλλει ένα μυστήριο".

Εγώ δεν έβλεπα τίποτα μυστηριώδες σε μένα. Τίποτα απολύτως.

Σε διαβεβαιώ ότι ήταν εντελώς ακούσιο.

Αυτά τα κουτιά πρέπει να πάμε πάνω.

-Όλα αυτά; -Ναι.

Καλώς.

-Παίρνω αυτά. -Ναι, πάρε εσύ αυτά.

Εγώ θα πάρω αυτό το βαρύ.

Εντάξει.

-Να τα στήσουμε εδώ; -Ναι, εντάξει.

Ωραία, τέλεια.

Λίγο πιο πέρα ίσως;

-Έχουν μείνει μερικά ακόμα. -Εντάξει.

Όποτε είμαι στον πρώτο όροφο,

βλέπω τα πάντα να εκτυλίσσονται γύρω του.

Έχω τον έλεγχο όλου του σπιτιού από δω πάνω.

Ακούω τα παιδιά…

Τα ακούω στα δωμάτιά τους, γιατί όλα βρίσκονται εδώ γύρω.

Για να δούμε… Άνα, πόσων χρονών είσαι;

-Πόσο; -Ενός.

-Ενός; -Ενός.

-Ένα κι ένα; -Ένα.

-Ένα κι ένα; Δύο; -Ένα κι ένα κάνει δύο.

Τα πέντε παιδιά μου είναι πολύ δεμένα.

Πώς σε λένε, μικρούλα;

-Άνα. -Άνα.

-Μικρούλα Άνα. -Άνα…

Αλλά η Άνα και η Ταμάρα λατρεύουν η μία την άλλη.

Πες μου τι είναι αυτό.

Επειδή μεγάλωσαν μαζί.

Αυτό…

Ναι, τι είναι αυτό;

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή,

κρυβόμασταν κι οι δύο πίσω από την κουρτίνα στο δωμάτιο της μαμάς

και ζωγραφίζαμε ένα σπιτάκι στον τοίχο.

Όταν μας έπιασε η μαμά,

μας κατσάδιασε τόσο άσχημα που δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Και πρόσφατα,

είδα τα παιδιά μου με κηρομπογιές να ζωγραφίζουν τον τοίχο στο δωμάτιό της.

Και σκέφτηκα "Δεν το πιστεύω. Θα με σκοτώσει".

Τότε το είδε η μητέρα μου και είπε "Δεν πειράζει.

Οι τοίχοι ξαναβάφονται. Τι πειράζει άμα τους ζωγραφίσουν;"

Κι εγώ είπα "Ορίστε;"

Ακόμα θυμάμαι τις φωνές που έβαλες όταν ζωγράφισα τον τοίχο σου μικρή,

και τώρα λες ότι δεν πειράζει, οι τοίχοι ξαναβάφονται".

Έτσι αντιδρά όμως τώρα.

Μαμά!

Ο Μάικι είναι.

-Ένα από τα παιδιά κλαίει. -Ο Μάικι είναι. Μάικι, έλα δω!

Μάικι, όλα καλά, αγάπη μου.

-Πού είσαι; -Έλα εδώ μαζί μου.

Έλα δω.

Δεν θα πας πουθενά.

Τι συμβαίνει, αγάπη μου;

Εντάξει, έλα δω. Μπορείς να πας στην πισίνα. Από δω.

Θέλω να είμαι μαζί σου.