Fathom

MUSIMY TRZYMAĆ BESTIE NA DYSTANS I W ODPOWIEDNIM MIEJSCU.

DLATEGO RZADKO ZADAJEMY IM PYTANIA,

NA WYPADEK GDYBY ODPOWIEDZIAŁY I PRZERAZIŁY NAS, NISZCZĄC NASZE POGLĄDY.

Zgłębiając tajemnice nauki

ZATOKA KSIĘCIA FRYDERYKA ALASKA

„Staram się rozpocząć rozmowę”,

tak najprościej można to powiedzieć.

Chcę włożyć głośnik do oceanu i mówić do wieloryba

z nadzieją, że mi odpowie.

Jeśli to się uda,

będzie to pierwszy eksperyment,

w którym aktywnie wejdziemy w dialog z humbakiem.

GDY MICHELLE STARA SIĘ NAWIĄZAĆ KONTAKT Z HUMBAKAMI,

INNY NAUKOWIEC STARA SIĘ ROZSZYFROWAĆ,

JAK BARDZO ICH RELACJE ROZCIĄGAJĄ SIĘ

W PRZESTRZENI I W CZASIE.

UNIWERSYTET ST. ANDREWS SZKOCJA

Ludzie badają pieśni humbaków od 40, 50 lat.

I wciąż tak naprawdę nikt nie wie, dlaczego śpiewają.

Ptaki mają pieśni.

I inne wieloryby też.

Ale pieśń humbaków jest rozbudowana.

Ma rytm.

Oddechy rozłożone w czasie.

Rymy i powtórzenia.

Godziny wzorów we wzorach.

Bez jasnego początku ani końca.

Uważam, że pieśń humbaków to złożony sposób komunikacji...

na skalę, która nie ma porównania, które byśmy znali.

Poza nami samymi.

Mój ojczym był pianistą.

UNIWERSYTET CORNELLA ITHACA, NOWY JORK

Gdy siadał, by uczyć mnie grać,

kazał mi zagrać jedną nutę, zamknąć oczy i słuchać...

aż dźwięk zniknie.

Chciał, bym zrozumiała dźwięk, doświadczając go.

To jest łatwiejsze, gdy jesteś na lądzie.

Wtedy ustawisz minutnik.

ZAKŁAD INŻYNIERII BIOAKUSTYCZNEJ UNIWERSYTETU CORNELLA

System komunikuje się z tym pudełkiem?

Przygotowania zajęły dziesięć lat,

zanim mogliśmy zacząć tworzyć pliki, które można odtwarzać wielorybom.

- Dobrze. Działa. - Fajnie.

O tak.

- Działa? - Tak. Bardzo dobrze.

- Świetnie. - Okej.

- Włączone? - Tak.

Tak.

Tak, z tym będzie problem.

To jest to. To nawoływanie z playbacku.

To nawoływanie, które będziemy odtwarzać...

Albo jedno z nich.

Musimy je trochę dostosować.

Tak. Możemy zmniejszyć głośność.

Może...

Coś się urywa. Musisz to poprawić.

- To problem z nagraniem. - Okej.

Tak, to z nagrania.

Te nagrania nie zostały jeszcze poprawione.

Tak jest dobrze.

- Coś jest nie tak. - Masz rację.

Próbuję oszukać wieloryba.

Mówię to otwarcie.

Próbuję przekonać humbaka,

że w wodzie jest inny wieloryb, który do niego mówi.

Robiliśmy burzę mózgów i natknęliśmy się na...

LABORATORIUM BIOAKUSTYCZNE

Podobne eksperymenty w przeszłości przypadkowo wydawały okropne dźwięki.

Tak to działa. Przez pół wersu to pieśń.

Gdy poprzednio to robiliśmy,

nawoływania brzmiały, jakby humbak nawdychał się helu.

A to jest odtworzone.

A potem myśleli, czemu nikt nie odpowiedział.

- Usuwasz, co niepotrzebne. - Tak, cały hałas.

Tu masz przebieg fali.

Niebieski to sygnał wejściowy, a czerwony to to, czego słuchamy,

- Czerwony to to, co słyszymy. - Tak.

I pracujesz tylko z sygnałem?

Nie masz problemów ze spektrogramem?

Wszystkie dźwięki zostałyby odrzucone.

To świetny pomysł.

Jedyny problem, jaki widzę, to że nawoływania humbaków nie są tonalne.

To nawoływania o modulowanej amplitudzie.

I są krótkie. Wiele z nich to takie...

nawoływania nie są harmoniczne ani tonalne.

Niesamowite.

Dobrze je naśladujesz.

I znowu chodzi o przejrzystość.

- Spróbujmy jeszcze raz. - Tak.

Gdybyś miał posłuchać wszystkich wielorybów na świecie jednocześnie,

większość dźwięków stanowiłyby nawoływania.

Czasem zdarzają się w seriach, które zmieniają kolejność.

Czasem jedno po drugim.

„Droplet”

Ale są krótkie.

„Swop”

I niewiele o nich wiemy.

„Growl”

Ale ze wszystkich nawoływań humbaków...

„Teepee”

...jedno jest najważniejsze.

„Whup”.

Uważamy, że ten dźwięk wydają wszystkie.

To jest zwierzę, które ma potencjał tworzyć nieskończoną liczbę dźwięków.

Dlaczego to nawoływanie jest unikalne?

Dlaczego jest wyjątkowe?

Najlepszym sposobem, by się tego dowiedzieć,

jest puszczenie go humbakowi i zobaczenie jego reakcji.

Do tego pytania się przygotowuję.

O to walczyłam, gdy miałam 25 lat i to zaczęłam.

I to zaczęłam badać, gdy zaczęłam pisać pracę doktorską.

Muszę mieć pewność, że metodologia jest idealna.

To jest początek naszego zrozumienia,

jak humbaki widzą świat.

Jak odbierają siebie nawzajem poprzez dźwięki.

MICHELLE POJEDZIE NA ALASKĘ,

BY SPRAWDZIĆ, CZY HUMBAKI WYKORZYSTUJĄ DŹWIĘK „WHUP”,

BY SIĘ ZE SOBĄ KONTAKTOWAĆ.

Moja mama kochała ocean.

Zawsze chciała być oceanografką,

ale kobietom nie wolno było wsiadać na łodzie.

Zamiast tego została geografką.

Nigdy nie przestała kochać oceanu i bez wątpienia...

przekazała tę miłość mnie.

JEDNOSTKA BADAWCZA SSAKÓW MORSKICH

Właśnie. To jest ważne.

Zapisywanie tego, co dziwne, co inne, to najlepsze, co możesz zrobić.

Bo to przyciągnie twoją uwagę,

jeśli zauważymy te różnice na poziomie indywidualnym.

Zapisuj to.

Naukowcy zawsze myśleli, że pieśni służą łączeniu się w pary.

Mamy ładny wzór.

Czyli „violin”, „bark”,

i jestem pewna, że to będzie „whup”.

Czyli to są trzy idealne przykłady...

Ale gdy słuchałam dekady nagrań z południowego Pacyfiku,

widziałam tę samą pieśń, która pojawiała się

w populacjach oddalonych o setki kilometrów.

Ale to ważne, że widzimy strukturę.

Mamy głośny pisk, a potem niższą częstotliwość,

a potem znowu głośny pisk i niższą częstotliwość.

I gdy popatrzymy na to jak na strukturę...

Zrozumiałam, że pieśni to coś więcej niż łączenie się w pary.

Do pieśni wprowadzane są niewielkie zmiany.

A potem wszystkie wieloryby uczą się tych zmian i pieśń ewoluuje.

Rozwija się.

Pieśni są przekazywane odległym populacjom.

I gdy to się powtarza,

pieśni nadają kształt temu, jak jako całość brzmią tysiące wielorybów.

To wszystko stanowi zjawisko kulturowe.

Od Australii

najpierw przenosi się to do oddalonej o 1300 km Nowej Kaledonii.

Wszystkie uczą się pieśni w kilka miesięcy,

co jest niedorzeczne, że zwierzęta potrafią się nauczyć

takiej długiej i skomplikowanej pieśni tak szybko.

Te pieśni za każdym razem podróżują za zachodu na wschód,

łącząc ocean wielorybów z kulturą.

Staram się stworzyć mapę,

gdzie na południowym Pacyfiku następuje dzielenie się pieśniami.

By znaleźć granice.

By dowiedzieć się, gdzie się kończy kultura humbaków.

ELLEN PRZYGOTOWUJE SIĘ DO PODRÓŻY DO POLINEZJI FRANCUSKIEJ,

BY SPRAWDZIĆ, CZY TAMTEJSZE WIELORYBY

TAKŻE ŚPIEWAJĄ ŚLEDZONĄ PRZEZ NIĄ PIEŚŃ.

MĄŻ ELLEN

- Wystarczy? Nie. - Myślę, że wystarczy. Wsadź to tu.

Chodź, Zin. Co to jest?

Do góry.

I co myślisz, Zin?

W porządku?

Praca w terenie to wyzwanie,

bo jesteś z dala od ludzi, na których ci zależy.

Ale myślałem...

Czasem udawało mi się namówić Matta, by jechał ze mną.

I odkryliśmy, że ma chorobę morską.

Więc to nam nie wyszło.

Musisz zgasić kuchenkę.

- Wiem! - Widzisz dym?

Otworzyłaś... Tak.

Krok pierwszy: Ellen sprawia, że włącza się czujnik dymu.

- Wszystko okej? - Tak.

Dzięki.

Nawet nie wiem, od czego zacząć. Okej.

- Deleguj, Ellen. - Słucham?

Deleguj mi zadania.

Okej.

Możesz zdjąć pranie, które już wyschło.

Mogę.

Będziemy mieć bardzo ograniczoną możliwość komunikacji

i to jest do bani.

To naprawdę trudne.

I myślę, że to trudniejsze dla ciebie niż dla mnie,

bo ja będę ciągle wśród ludzi, wśród mojego zespołu.

I masz coś do roboty, prawda?

Podczas pracy w terenie nie ma odpoczynku.

Gdy się czymś interesujesz i jest to twoją pasją,

to oczywiste, że chcesz to robić.

Uwielbiam być w terenie.

Uszczęśliwia mnie to i naprawdę to uwielbiam.

Nie chciałabym przestać tego robić,