The White Sun of the Desert (Белое солнце пустыни)

Filmstudio “Mosfilm”

Experimentele creatieve vereniging

En ook zeg u nog, allervriendelijkste Katerina Matvejevna...

dat u voor mij bent gelijk een zuivere zwaan,

alsof u zwemt, waarheen 't u goeddunkt, of voor een bepaalde zaak..

Alleen mijn adem wordt verstikt van vreugde,

alsof iemand recht voor z'n raap uit een pistool knalt.

DE WITTE ZON VAN DE WOESTIJN

Scenario: V. Jezjov, R. IBRAGIMBEKOV

Enscenering: V. MOTYL'

Cameraleiding: E. ROZOVSKIJ

Muziek: I. SCHWARZ

In de rollen: Soechov - A. KOEZNJETSOV, Veresjagin — P. Loespekajev

Saïd — S. MISJOELIN, Abdullah — K. KAVSADZE

Nastasia — R. KOERKINA, Petroecha - N. GODOVNIKOV, Gültjsataj — T. FEDOTOVA

Rachimov — M. DOEDAJEV, Lebedjev - N. BADJEV, Semjon — V. KADOTSJNIKOV

Filmdirectie: Ju. CHOCHLOV

Weet alleen, liefste Jekaterina Matvejevna,

dat de klassenstrijden vandaag de dag over het geheel genomen zijn gestreden,

en dat het uur van de bevrijding van de hele wereld zal aanbreken.

En mijn beurt is gekomen om terug te keren naar huis,

om een nieuw leven op te bouwen

in het vaderland, dat het hart zo dierbaar is.

Twee UUr.

Heb je je al lang gesetteld?

Ik heb geluk met dat soort dingen.

Nog in het hospitaal had ik mezelf beloofd: zodra ik m'n verlofpas krijg,

ga ik meteen rechtstreeks naar huis, en verder geen gedoe.

Ik heb er twee van zulke uitgegraven… Niks aan de hand.

Toen bleek er een derde te zijn.

Ik haalde hem tevoorschijn, en hij vloog me naar de keel. Hij bleek een bandiet te zijn.

Zo was dat. Hij was ingegraven door zijn eigen mensen, ik kwam nauwelijks van 'm af.

Zometeen graaf ik jou ook uit en het ga je goed.

DE ZON NEIGDE TER KIMME.

Laat je handen zakken!

Helemaal doorgedraaid… Zwarte Abdoellah.

Heeft met niemand medelijden.

Als we ook maar iets later waren gekomen, had-ie ze allemaal tot de laatste gewurgd.

Waarom doet hij dat met ze, kameraad commandant?

Hij is een bandiet!

Toen we in deze contreien waren gekomen, besloot Abdoellah de grens over te gaan,

en zijn harem zou hem zo te duur worden... en zodat niemand z'n vrouwen zou krijgen…

Nee, wat vrouwen betreft is Abdoellah voor ons te hoog gegrepen.

Daarom wilde hij ook van ze af, omdat ze hem aan handen en voeten bonden.

En ze in de steek laten mag niet.

Hier heb je beschuiten en gierst voor onderweg.

Ik ben wat opgehouden. Ik dien al 'n halfjaar, en nog steeds sjouw ik rond in 't zand hier.

Hoeveel jaar ben ik al niet thuis geweest.

Ziezo. Zo kan 't voorlopig wel.

In Pedzjent sleep jij nog wel iets in de wacht, maar kan niet meer, sorry hoor.

Ik heb ook zo al 'n enorme omweg gemaakt. Na ga ik rechtstreeks naar huis, klaar uit.

Ik ga naar de Volga, en dan is het al niet ver meer naar Samara.

Zolang Dzjavbet Ieeft, zal er onrust zijn. Waarom heb je hem uitgegraven?

Een dode heeft het natuurlijk rustiger,

maar het is wel heel erg saai.

En wat heb jij met die Dzjavbet uit te staan?

Hij heeft mijn vader vermoord.….

… Mij heeft hij ingegraven,

hij heeft vier schapen meegenomen,

meer was er niet.

En die.. hoe heet-ie nou... Dzjavbet,

is hij soms samen met Zwarte Abdoellah of niet?

Ze mogen elkaar niet. Dzjavbet is een lafaard.

Abdoellah is een strijder.

Nou, Saïd, het beste dan maar.

Kameraad commandant, kijkt u 'ns.

In de oude vesting hadden we hem via de doorgang moeten grijpen.

Via de doorgang?

Soechov, help 'ns, met jou helpen we hem in één keer naar de andere wereld.

Hij is in z'n eentje een heel peloton waard, en misschien zelfs wel een compagnie.

Het Oosten is een subtiele aangelegenheid.

- Hoe ben jij hier terechtgekomen? - Ik hoorde dat er geschoten werd.

Luister 'ns, neem tenminste de vrouwen mee.

Moet je nagaan, 3 dagen heb ik naast de oude vesting gezeten, geen oog dichtgedaan.

Ik dacht dat Abdoellah terug zou komen. Ik was aan handen en voeten vastgebonden!

Rachimov!

-Ik ga naar huis. — Neem ze mee, wij gaan achter Abdoellah aan.

Hij is nu bij de Droge beek.

Je hoeft ze maar tot Pedzjent te brengen. Dan zijn ze toch bij die bandiet uit de buurt,

en ik geef je iemand mee, een paard, gierst.

Nou, Soechov?

Soechov..….

Misschien is er de eerste 300 werst niemand van onze mensen te bekennen.

- Dat is zeker. - Dat is dan afgesproken.

Te paard!

Kameraden vrouwen! Weest u niet bang!

We zullen met uw man en uitbuiter afrekenen,

en voorlopig bent u onder de hoede van kameraad Soechov.

Hij zal u te eten geven en verdedigen. Hij is een goed mens.

Halt!

Halt!

Halt!

Verrek ook maar!

Wat moet ik nou m'n hele leven door deze woestijn rondsjouwen?

Opstaan!

Ga niet naar Pedzjent.

Abdoellah zal daar naartoe gaan.

De tijd zal het leren.

Geef je paard.

De lijst, kameraad Soechov.

Zarina,

Dzjamilia,

Güzel,

Saïda,

Chafiza,

Zoechra,

Liela,

Zoelfia,

Gültsjataj.

Gültsjataj!

Napra...

Achter mij aan, dames.

Mijn ziel hunkert naar u, geliefde Katerina Matvejevna,

als een kraanvogel naar de hemel.

Maar er is iets fout gegaan hier bij ons.

Ik schat, voor drie dagen, niet meer,

om precies te zijn: aan mij, als bewuste soldaat,

is opgedragen een groep kameraden uit het bevriende Oosten te begeleiden.

Het moet gemeld worden — de gegroepeerde mensen zijn gezeglijk,

men kan zeggen, hartelijk, met temperament.

Dus rennen mijn benen nu over het brandende zand in de richting waar ik vandaan kwam,

omdat de revolutionaire roeping ons daartoe verplicht.

DE DERDE DAG.

Ook wil ik u nog meedelen: onze dislocatie verloopt soepel,

in de situatie is broederlijke gemeenschap- pelijkheid en eensgezindheid.

We gaan onze weg door het zand en verlangen nergens naar,

behalve dan naar u, enige en onvergetelijke Katerina Matvejevna.

Dus we raden u niet aan verdrietig te zijn.

Dat is een zinloze bezigheid.

Alsjeblieft! Alleen niet naar het museum! Hier zijn grote kostbaarheden.

Wacht 'ns.

- Waar kom jij vandaan? -Ik ben de bewaker van het museum.

- Mijn naam is Lebedjev. -Aha...

- En waar is het erfgoed? - Verstopt. — Hier de harem heen brengen!

Kijk 'ns, kameraad bewaker,

deze 9 bevrijde vrouwen uit het Oosten zijn ook grote kostbaarheden…

… En laten we geen ruzie maken. Zijn er nog vragen?

Geen vragen. Achter mij aan!

Nou, hier zullen jullie dan een dagje uitrusten.

Dzjamilja, Zarina, GÜüzel,

Saïda, Chafiza, Zoechra,

Leila, Zoelfia, Gültsjataj.

Gültsjataj!

“MUSEUM VAN HET RODE OOSTEN”.

Tot ziens, dames!

Kameraad Soechov!

- Misschien blijft u nog een dagje? - Dat zou te veel zijn van het goede.

- Soechov! - Niet zo schuchter!

Morgen komt Rachimov hiernaartoe, en haalt jullie van hier weg.

Saïd, nog een leuke tijd hier,

maar ik ga een duik nemen in de zee en dan op weg.

Denk erom, niemand meer ingraven.

Wreedaarden! Barbaren!

En?

Je handen!

Aan rodelegersoldaat Soechov.

Persoonlijk.

Brigadecommandant M.N. Kovoen.

Abdoellah had 11 vrouwen, waar heb je die twee andere gelaten?

Wacht maar, als Abdoellah komt, rukt hij je tong uit.

- Wat zwijg je? -Ik spaar m"n tong.

Wil je meteen aan je eind komen, of wil je eerst nog even lijden?

Het is natuurlijk beter nog wat te lijden.

Semjon! Ga snel naar Abdoellah!

Laat maar! Ga 'ns lopen!

Hoe kom jij hier terecht?

Ik hoorde dat er geschoten werd.

Abdoellah heeft heel veel mensen.

Dat klopt.

Ik schrijf u weer terug, allervriendelijkste Katerina Matvejevna,

omdat ik een paar vrije minuten heb.

Mijn hart is helemaal week geworden in de brandende zon,

zoals onze kat Vaska op het bankje ligt.

We zitten nu in het zand pal naast de blauwe zee,

en voelen ons helemaal niet onrustig.

Het zonnetje schijnt hier zo... het ziet gewoon wit voor je ogen.

Kameraad Soechov!

En als Rachimov niet op tijd terugkomt, wat gebeurt er dan?

Want jullie kennen Abdoellah toch door hen?

Dag, vaders!

DYNAMIET

We vragen om vergiffenis!

Waar hebben jullie dat vandaan?

We zitten hier al lang.

Petroecha!

- Neem de kist mee. Het kan van pas komen. - Tot uw orders!

En zeg tegen de dames, dat er geen enkele Abdoellah zal komen, duidelijk?

Duidelijk!

-Watis er? - Morgen is Abdoellah hier, ga weg!

Nu kan ik niet. Je hebt gezien, hoe alles gelopen is. Blijf hier, Saïd.

Dzjavdet is hier niet.

Het beste dan maar.

“TEHUIS VOOR VRIJE VROUWEN VAN HET OOSTEN.”

- Ze hebben de duurste exponaten genomen. - Wat voor exponaten nou nog?

- Ik zei: niet de beste tapijten nemen! - En dit is uit de elfde eeuw!

Herstel!

Niet bang zijn. Dit is onze gebieder.

Gebieder! Niemand mag onze gezichten zien. Alleen jij.

Jij bent onze nieuwe echtgenoot. Zeg tegen je man, dat hij niet moet komen.

Kameraden vrouwen!