Ema

Exclusieve Online Preview

Hallo allemaal, hoe gaat het?

Ik ben Mariana Di Girolamo,

vanuit mijn huis, hier in Chili.

En ik speel Ema in 'Ema' de nieuwe film van Pablo Larraín.

Blijf nog even nadat de film is afgelopen, want ik zal een aantal vragen beantwoorden.

Blijf veilig!

Geniet van de film!

Waarschuwing.

EMA bevat seksueel expliciete beelden en is enkel bedoeld voor een volwassen publiek.

Binnen.

Hoi.

Wat doe jij hier?

- Ben je gek? Kom niet naar mijn werk. - Ik heb 20 keer gebeld.

Je weet dat ik niet opneem. Waarom heb je gebeld?

- Hoe is het met mijn zoon? - Hij is je zoon niet meer.

- Je bent nu alleen met je rotvent. - Ik ben nog wel zijn moeder.

Niet. Weet je wat je bent? Een verwend nest.

- Ze hadden jou moeten afstaan. - Ik ben zijn moeder.

- Niet volgens de wet. - En nu?

Weet je wat er gaat gebeuren? Over een paar jaar is hij 12.

Dan ontsnapt hij uit de jeugdopvang en berooft hij je.

Wat bazel jij nu?

Hij steelt je auto, je geeft hem aan en hij mag de bak in.

Polo draait de bak niet in. Wat een onzin.

O nee?

- Wil je doorgeven dat ik van hem houd? - Nee. Ik ben geen leugenaar.

Laat me je één advies geven.

Houd het bij dat verdomde dansen, koop een pop en kleed hem aan.

Wat je wilt, is geen kind. Je wilt een kind dat niets doet.

- Hoe gaat het met hem? Vertel me wat. - Dat weet ik niet.

Hij is vast bij een betere moeder dan jij.

- Is hij geadopteerd? - Geen idee.

- Zoeken ze adoptieouders? - Ik moet weg.

- Zeg het me, verdomme. - Ik weet het niet.

- Marcela! - Hoor eens, luister naar me.

Je hebt nog een heel leven voor je. Je zult dit vergeten.

Maar kom niet meer langs op kantoor. De groeten. Dag.

Vind je hem mooi?

Nee.

En deze?

Ik vond haar eigen haar mooi, zoals het vroeger was.

Sorry, Carlos.

- Het spijt me. - Het is oké. Genoeg excuses.

Weet je nog, toen Pauli kaal terugkwam van dat concert?

- Ze was zo knap. - Prachtig.

Ik heb hier geen energie voor.

Blijf niet voor altijd triest. Het was een ongeluk.

- Niet waar. - Jawel.

- Het was geen ongeluk. - Jawel.

Het zal niet nog eens gebeuren.

Je moet doen wat hagedissen doen.

- Wat doen ze als je hun staart afhakt? - Ze raken de weg kwijt, draaien door.

Ik kan dit niet.

- Druk op de knop. - Ze is verdoofd.

- Met welk middel? - Morfine.

Morfine? Waarom denk je dat het morfine was?

- Dan was dat te weinig. Geen 30 ml. - Wat weet jij daar nu van?

- We moeten vast bloed geven. - Jakkes.

- Ik geef wel bloed. Een liter. - Je mag maar een halve liter geven.

Ik doe wat ik wil met mijn bloed, mam.

Je redt het wel.

Je redt het wel.

Je zult ons dit vergeven.

Mij. Ema. En Polo.

- Het kan een brand in de nacht zijn. - Ja?

Of een reus die met zijn voeten stampt en een aardbeving veroorzaakt.

Blijf springen.

Drie, vier, vijf, zes, zeven, stop.

Strek je armen. Omarm jezelf.

Polo huilt nu van woede, omdat je hem in de steek gelaten hebt.

Wij allebei. Het is onze fout.

Ja, misschien wel.

Maar het is zwaar.

Het doet zo veel meer pijn als je moeder je in de steek laat.

Ja, het verraad van een moeder is veel zwaarder.

Van een slechte vrouw.

Van een slechte moeder.

Nee, ik denk dat

net toen Polo je begon te vertrouwen, je hem in de steek liet.

Wij allebei.

Allebei.

Het is een kind.

Je nam hem bij ons in bed zodat we niet hoefden te neuken.

Ik had een jonger kind gewild, maar dat hadden ze jou nooit gegeven.

Jij leerde hem dingen in brand steken.

Je wilde dat hij het huis zou afbranden, zodat ik hem, ik weet niet,

opnieuw af zou staan.

Hij heeft je zus verbrand.

Jij bent onvruchtbaar, omdat je een ziekte opgelopen had.

Dus is het jouw fout, Gastón.

Jouw fout dat we dit moesten doen en een kind met snor moesten adopteren.

Het is jouw fout dat we hem niet konden uitstaan.

Het is jouw fout dat mijn lijf pijn doet.

Dat men naar ons kijkt alsof we een hond verstikten met een plastic zak.

Weet je waarom Polo van je hield?

- Omdat hij je knap vond. - Niet.

Jawel.

Toen we hem ophaalden, noemde hij je knap.

"Hé, knapperd, kom hier."

En je kwam dichterbij.

Zo dicht op zijn lip.

Je kwam dichterbij en flirtte met hem. Met die glimlach en zo.

Je ging met je tong over zijn tanden.

Je kleedde je voor hem uit.

En je stak je tepel in zijn mond.

Hij was mijn zoon. Mijn zoon mag aan mijn hele lijf zuigen.

Nee.

Dat mag je een kind niet aandoen.

- Je hebt mijn leven verpest. - En jij mij.

Ik was nog klein. Je zorgde niet voor me.

Onvruchtbare smeerlap.

- We doen het nog eens. - Het hert.

En met je benen bij elkaar.

- Ja. - Het hert.

Sorry dat ik van onderwerp verander.

Ik weet niet of ik met de decaan of met het afdelingshoofd moet praten.

We moeten een manier vinden om uit te leggen wat er met Polo is.

- Met wie? - Polo Valderrama, uit groep zes.

Wat is er?

De Kinderbescherming heeft gebeld. Ze halen Polo van school.

O ja? Waarom?

Hij is ziek.

- Wat is er gebeurd? - Hij is afgestaan.

Nee.

- O nee? - Nee.

Dan had ik het mis.

Ik meng me niet graag in andermans leven.

Maar ik weet niet hoe ik het moet uitleggen.

Want ze vragen ernaar.

En...

Ik wil ze niet zeggen: "Weet je wat, Polo's ouders houden niet meer van hem.

"Hij heeft zich misdragen, dus hebben ze hem afgestaan.

"Polo is niet meer geadopteerd. Hij is weer wees."

Ik weet niet wat ik moet zeggen.

Is dat waar?

Ja.

Gaf je hem terug?

Daarom is hij hier dus niet. Hij is je zoon niet meer.

Dat wil ik net uitleggen.

Wat jammer.

We kunnen beter zeggen dat Polo bij familie in Santiago is gaan wonen.

Nee. Dat mogen we niet zeggen. Ze blijft lesgeven op school.

- Blijf je hier werken? - Ja. Het is mijn werk.

Ik moet ook werken.

Maar ik weet niet of ik wel elke dag jouw gezicht wil zien.

Je gezicht. En je haar.

Ben je gestoord? Besef je niet wat we zeggen?

Ik denk dat Ema met ziekteverlof moet gaan.

- Wat is dat? - Dat weet ik niet.

- Ga je nu al weg? - Ja, ik heb een auditie.

- Met een man of een vrouw? - Geen idee.

- Het kost me veel geld. - Nog één glas.

- Is er nog ijs? - Ja.

- Moet je bellen? - Een sms'je.

Ema?

Mati.

Gastón.

Sorry, Sonia. Hij heeft het vast vorige week gedaan.

Zeg dat ik het was. Voor een optreden.

Iedereen weet dat het Polo was.

- Wat hek uit? - Ze zullen door het lint gaan.

- Wie? - Iedereen. De slechte dansers.

We vertrekken met z'n tweeën. Ik leid ze af en jij gooit de kat weg.

Onze kleine jongen, Ema...

Wat hebben we toch gedaan?

Zullen we nog een kind nemen?

Ema...

Het is niet mijn fout.

Het was niet mijn fout.

- Het komt goed, toch? - Het is oké.

- Ja? - Het is oké.

Alles is in orde. Ze zijn dol op ons.

Zeg, weet je met wie alles oké is? Met Polo.

Hij is gelukkig. Omdat hij niet meer bij ons is.

Ik ga iedereen zeggen dat...

Geen idee... Dat...

Dat het iets was wat we met Polo deden.

Dat we dieren in de koelkast bewaarden.

Dat het voor hem was.

Dat we triest zijn omdat we het zagen en daarom nu maar gaan.

Nee. Dat hoeft niet.

Ze zijn dronken. Ze merken er niets van. Ze hebben lol.

Ja.

Ik denk dat Polo het nu ook beseft. Hij neemt alles in zich op.

We doen dit voor hem.

Omdat hij een vader en moeder nodig heeft

die van hem houden als nooit te voren.

Je beseft het niet, maar je bent mooi.

Je bent prachtig.

En ik heb erg veel geluk met je.

Zin in een vluggertje?

Nee.

Je bent een menselijk condoom.

Je zult me nooit een zoon geven.

Een echte zoon.

Ik heb je een zoon gegeven.

Een echte zoon.

Je zette hem eruit.

Weet je nog dat hij je hand pakte en op zijn borst hield?