Notes from the Last Row (맨 끝줄 소년)

บันทึกจากหลังห้อง

จะทำยังไงถ้าเรียนจบแล้วหางานทำไม่ได้

พ่อแม่จะผิดหวังแค่ไหนถ้าเราแบมือขอเงิน

เริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น

การบ้านเรียงความ มหาวิทยาลัยยอนซอ

-อีมินยอง -มาค่ะ

จางฮันซึล

จางฮันซึล

จางฮันซึล

-ฮอโดจุน -มาครับ

ฉันตรวจเรียงความ ที่ส่งมาเมื่อคาบก่อน

แล้ววางไว้ให้ตรงนั้น จบคาบแล้วอย่าลืมมาหยิบกันไปด้วยนะ

จดไว้รึเปล่า

เดี๋ยวฝากส่งให้ฉันด้วยได้ปะ

ได้เดี๋ยวส่งให้

อ้อวันนี้เห็นเรื่องนั้นมั้ย ตั้งแต่คราวที่แล้ว

ฉันยังไม่ทันได้ดูเลย

อาจารย์คะอาจารย์คะ

คือว่านี่น่ะ

คือแบบขยะขยะเลยหรอคะเขียนมาได้ไง

หนูน่ะเป็นถึงอินฟลูเอนเซอร์เลยนะคะ

พอจะเข้าใจมั้ยคะว่ามันหมายถึงอะไร

คนฟอลบล็อกของหนู เกินสามหมื่นคนเลยนะคะ

รู้มั้ยคะว่าวันนึงหนูได้กี่ไลก์

งั้นเหรอน่าทึ่งมากเลยนะ

บล็อกนั่นคงเป็นถังขยะเลยล่ะสิ ใช่มั้ย

ไม่ๆเรียกว่าลานเก็บขยะดีกว่า ถ้ามันจะมีแต่งานเขียนแบบนี้

อืม…มีสิบสองย่อหน้า

มีร้อยหกสิบเจ็ดประโยค

เห็นตัวหนังสือยั้วเยี้ย เลยอยากทึกทักว่าเป็นงานเขียน

แต่ในกระดาษนี่มันไม่มีประโยคจริงๆ อยู่เลย

หาสักประโยคที่เขียนออกมาจากใจจริงๆ ไม่เจอเลย

เป็นแค่งานที่เต็มด้วยสำนวน ห่วยๆเชยๆกับการตัดแปะยำรวม

งานของคนอื่นเท่านั้นแหละ

มีแต่พ่นสิ่งที่ตัวเองก็ไม่รู้ ด้วยซ้ำว่าจะสื่ออะไรจะให้ฉันเรียก

มันว่ายังไง

ถ้ามีคำอื่นที่ดีกว่าขยะก็ฝากบอก ด้วยก็แล้วกัน

แล้วต่อไปฉันจะพยายามใช้คำนั้นแทน

ฉันไปได้รึยัง

ทำตัวโคตรแย่

เดี๋ยวแม่ฆ่าทิ้งซะดีมั้ย ฮึ่ยไอ้ตัวร้ายมั่นหน้านั่น

ถ้าวิชานี้ไม่ใช่ตัวบังคับนะ

คงไม่มีคนลงเรียน

ได้ยินว่าที่ฮอมุนโอทำตัวงั้น เพราะปมด้อย

ห้ะ

ได้ยินมาจากรุ่นพี่ตอนไปก๊งด้วยกัน

ว่าฮอมุนโอเขียนนิยายแค่เรื่องเดียว

แถมเป็นตั้งเมื่อยี่สิบปีก่อน

แต่ว่าหลังจากนั้น ก็เขียนเรื่องที่สองไม่ได้

แม่งอยากเขียนแต่ดันเขียนไม่ออก น่ะดิ

เลยระบายความต่ำต้อยความเครียดลงที่ นักเรียนซะหมดไง

ไอ้ขี้แพ้เอ๊ย

ทำการวิจัยอยู่ ห้ามรบกวน

อ้าวพี่มาแล้วเหรอครับ

เห็นประตูเปิดเอาไว้

มีอะไรอาจารย์พัคเพิ่งเจอกัน เมื่อวาน

แหมมันก็ส่วนเมื่อวานวันนี้ ผมคิดถึงพี่เลยมาไงครับ

โอ๊ยบอกกี่ครั้งแล้ว เนี่ยบอกว่าอย่าเรียกพี่

ครับอาจารย์ฮอแหม่แต่ผม ชอบเรียกพี่นะ

-แล้วเมื่อวานถึงบ้านปลอดภัยมั้ยครับ -กาแฟมั้ย

ไม่เป็นไรครับผมดื่มมาแล้ว

โอ้โหแล้วนี่อะไรกันเนี่ย

โหพี่นี่ดื้อจังยังขานชื่ออยู่อีก เหรอครับเนี่ยหืม

ให้ผมลงโปรแกรมให้มั้ยครับ สะดวกมากนะ

โอ่ยช่างมันเถอะฉันสะดวกแบบนี้ แล้วมีอะไรคงไม่ถ่อมาจากคณะวิศวะ

โดยไม่มีเหตุผลใช่ไหม

อ๋อคือเมื่อวานผมก็จะพูด แต่ลืมไปอะนะ

คือว่าพี่

รู้จักนักเขียนคิมซูฮุน ด้วยเหรอครับเนี่ย

ใครนะ

คิมซูฮุนเหรอ

ครับ

เห็นว่าเป็นเพื่อนมหาลัย

โหผมก็ไม่รู้เลยว่าพี่จะเส้นใหญ่ ขนาดนี้เลยนะเนี่ย

ถ้ารู้ตั้งแต่แรกคงจะขอให้พี่ น่ะช่วยทาบทามเขาแล้วล่ะ

พูดเรื่องอะไรเนี่ย

ก็ที่ผมบอกไปเมื่อคราวก่อนยังไง ล่ะครับว่า…ผมเป็นคนดู

เรื่องงานวัฒนธรรมรายเดือนของ คณะวิศวะไงฮึ

เพราะพวกเด็กๆมันอารมณ์แห้งกร้าน

-เกินไปผมเลยต้อง- -เอาแต่เนื้อๆ

อ่าครับเอาแต่เนื้อ

ก็คือเราคุยว่าเดือนหน้าอยากจะเชิญ คุณคิมซูฮุนมาน่ะครับ

เพื่อบรรยายเรื่องนิยายใหม่ที่เขา ออกแล้วก็มีเสวนาด้วย

ซึ่งอยากให้พี่เป็นคนสัมภาษณ์ เขาน่ะครับ

ไงครับ

ให้ฉันสัมภาษณ์เหรอ

ใช่ครับ

คนที่เสนอพี่ขึ้นมาน่ะคือ เขาเลยนะครับ

คิมซูฮุนเสนอฉันเหรอ

ครับ

เขาบอกว่าไง

ก็แบบว่าถ้าให้เพื่อนคุยน่าจะสบายใจ แล้วก็สนุกดี

บอกถ้าเป็นอย่างงั้นเขาจะมา

คิมซูฮุนว่างั้นเหรอ

ครับ

พื้นมันลื่นระวังนะครับ

จะเขียนข่าวเราดีๆใช่มั้ยครับ

แหมท่านประธานอย่าห่วงเลยครับ คิดแต่เรื่องพิมพ์เพิ่มดีกว่าครับ

ซูฮุน

อ้าว

-เราไปต่อร้านนั้นกันเนอะครับ -ไงมุนโอ

เอ้อรอแป๊บนะคุณกูครับ

ไปกันก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมรีบตามไปครับ

ได้โอเค

รีบมานะครับจากนี้สิสัมภาษณ์ของจริง

-ครับ -จะไปร้านหนังหมูตามมานะ

ได้ครับ

โถ่ฉัน-น่าจะโทรไปหาก่อนโทษทีนะ

วันนี้เรามะ-ไม่ได้นัด กินข้าวด้วยกันเหรอ

ฉันคิดงั้นก็เลยมา

ใช่ฉันก็คิดเหมือนกัน

แถมมีเรื่องจะพูดด้วย

แต่จู่ๆคุณกูก็เข้ามาขอร่วมวงน่ะสิ

รู้จักเขาใช่มั้ย

แหงสินักเขียนที่ไหนไม่รู้จัก กูยองโฮ

แต่เพิ่งเคยเจอตัวเป็นๆวันนี้

ว่าแต่มีเรื่องอะไรจะพูดเหรอ

เรื่องที่ฉันเคยวานขอไปใช่รึเปล่า

ใช่แล้ว

แต่ฉันไม่ได้เขียนแนะนำไป

ช่วงนี้ฉันเขียนแนะนำไปเยอะเกิน แล้วน่ะ

ยะ-ยะ-เยอะเกินเหรอ

นายได้อ่านต้นฉบับฉันมั้ย

อ่านสิ

แต่เรื่องนั้นไว้คุยวันหลังนะ

เดี๋ยวก่อนซูฮุน

คุยตอนนี้เถอะ

เป็นไงบ้างบอกมาเลย

สองปลายก้นหอย

ฉันไม่รู้เลยว่านักเขียนอยากจะ สื่ออะไร

มันทำให้ฉันคิดว่า ถ้าไม่มีอะไรจะเล่า

ก็ไม่ต้องเขียนก็ได้

อยู่แบบนั้นไปก็ดีแล้วนี่

แต่ที่สำคัญนายน่ะ

ต้องเรียนการเขียนประโยคซะใหม่นะ

เพราะงั้นการเขียนประโยคแรกเลยสำคัญ

ตั้งแต่เริ่มเขียนประโยคแรกลงไป ก็ถือว่านักเขียนได้ก้าวเท้า

เข้าไปในเรื่องราวแล้ว

เอ่อ

ลองฟังประโยคนี้ดู

อืม

ข้าดีใจยิ่งนักการที่ข้าได้จากมา

สหายรัก

ใจมนุษย์นี้เป็นไฉนหนอ

ใครรู้บ้างเป็นประโยคแรก จากเรื่องไหน

ไม่รู้เหรอ

นี่น่ะเป็นงานคลาสสิกของ คลาสสิกเกอเธ่-

ของใคร

นั่นเสียงอะไร

ขอโทษครับ

นี่เป็นประโยคแรก จากเรื่องแวร์เธ่อร์ระทม

ที่เกอเธ่เขียน

อย่างที่รู้เป็นรูปแบบจดหมาย ที่แวร์เธ่อร์เขียนให้กับ

เพื่อนของเขาชื่ออัลแบร์ท-

คาบฉันเป็นเรื่องเล่นๆเหรอห้ะ

ลุกขึ้น

ลุกขึ้นสิ

ไม่ลุกเหรอ

ออกไป

ไสหัวออกไปซะ

ไม่ใช่อัลแบร์ทแต่เป็นวิลเฮล์มครับ

ว่าไงนะ

เพื่อนแวร์เธ่อร์คือวิลเฮล์ม ต่างหากครับ

ส่วนอัลแบร์ทคือคู่หมั้นของ ล็อทเทหญิงที่แวร์เธ่อร์หลงรักครับ

เป็นเป้าหมายที่เขาทั้งอิจฉา ทั้งชื่นชมและทั้งรู้สึก…ด้อยกว่า

แต่ว่า

ถ้าอะไรแบบนั้นก็นับรวม เป็นมิตรภาพด้วยก็คงเรียกว่า

เป็นเพื่อนกันได้แหละครับ

ทั้งเป็นเป้าที่อิจฉา

แล้วก็เป็นเพื่อน

อาจารย์ครับหมดคาบ…แล้วนะครับ

วันนี้พอแค่นี้

เห้ยลุกเร็ว

การทำความเข้าใจและประยุกต์ใช้ หลักการเขียนเบื้องต้น อาจารย์ฮอมุนโอ

สาขาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์ อีคัง

เห้ยแต๊งกิ้วถ้าไม่ได้นาย ช่วยฉันซวยแน่เลย

เดี๋ยววันนี้ฉันเลี้ยงจัดเต็มเลย

อยากกินอะไร

เดี๋ยวจัดให้ไก่ทอดพิซซ่า

-ถึงอย่างนั้นถ้าความอิจฉามาก่อน -ถ้าขาหมูหมูสามชั้นก็ต้องมีโซจูด้วย

ความชื่นชอบ จะนิยามความสัมพันธ์นั้นด้วยคำว่า

เพื่อนได้รึเปล่าฉันไม่ชอบโซจู

ครั้งแรกที่เจอเซยุน คือฤดูหนาวก่อนเปิดเรียนตอนนั้น-

เป็นเรื่องบังเอิญ

มัวทำอะไรรีบเคลียร์โต๊ะซะ

เอ่อคือว่า

ผมเก็บไว้ให้ครับ

ขอบคุณครับขอบคุณนะครับ

เจอแล้วๆๆ

เกือบไปแล้วไง

ขอบคุณครับขอบคุณมาก

ขอบคุณนะครับ

เราเจอกันโดยบังเอิญ แต่การได้เป็นเพื่อน

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

แต่เป็นแผนของฉัน

ชมรมเขียนโค้ด

โอ๊ะวายดีโอซีเหมือนกัน

ของให้เด็กใหม่นี่นา

ฉันเรียนบรรณารักษ์รหัสสองห้า คิมเซยุนนายล่ะ

วิดวะอิเล็กทรอนิกส์สองห้าอีคัง