Raised by Wolves

"เราเป็นรุ่นแรก ผู้บุกเบิก"

"แต่เราไม่เกรงกลัว"

"เรารู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

"มาเธอร์และฟาเธอร์จะคุ้มครอง ให้เราปลอดภัยเสมอ"

"เคปเลอร์ 22 บี"

ยินดีที่ได้พบคุณ มาเธอร์

คุณได้รับความเสียหายใด ๆ ตอนที่ลงจอดหรือไม่

ไม่

ไม่มีความเสียหาย คุณถามทำไม

โปรแกรมของผมบอกว่า เรื่องที่สำคัญยิ่ง

คือความปลอดภัยของคุณ

ความปลอดภัยของคุณ ก็สำคัญกับฉันเช่นกัน

ใช่

เรามีปัญหา

เราต้องออกจากที่นี่

เร็วเข้า มาเธอร์

อยากให้ผมเล่าเรื่องตลก ขณะที่เราจัดการปัญหานี้ไหม

แม่เหล็กตัวผู้ พูดอะไรกับแม่เหล็กตัวเมีย

ว่ามาสิ

ไว้เก็บกู้ขึ้นมาได้

แล้วแม่เหล็กตัวผู้พูดอะไร

เขาบอกว่า

"เมื่อผมเห็นด้านหลังคุณ ผมต้องถอยห่าง"

"แต่หลังจากที่เห็นคุณจากด้านหน้า"

"คุณช่างดึงดูดเสียจริง"

ฉันว่ามันจะออกมาดีนะ

ใช่

ฟาเธอร์ ดูนี่สิ

คุณพร้อมหรือยัง มาเธอร์

เริ่มไตรมาสหนึ่ง

สายสะดือเข้าที่

เปิดใช้งาน

"เก้าเดือนต่อมา"

อยากให้ผมเล่าเรื่องตลก เพื่อช่วยให้คุณผ่อนคลายไหม

ต้องใช้แอนดรอยด์กี่ตัว ถึงจะทำให้...

คนสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด หมายเลขหก

เขาไม่หายใจ

ส่งเขามาให้ฉัน

โปรแกรมของเรา กำหนดว่าเราต้องทำลายเขา

ให้เป็นอาหารของคนอื่น ๆ

ฉันขอกอดเขาก่อน

เราต้องรีบทำ

ก่อนเซลล์เริ่มเสื่อมสภาพ

คุณต้องเก็บพลังงานไว้ให้คนอื่น ๆ

เดี๋ยวก่อน

โปรแกรมของเรากำหนดให้ตั้งชื่อ รุ่นแรกคนสุดท้องตามชื่อผู้สร้างเรา

แคมเปียน

เป็นชื่ออันกล้าแกร่ง

เขาดูจะควรค่ากับชื่อนั้น

อร่อยดีนะ

เอาไหม

อยากกินไหม

ไม่เหรอ

เอาไหม

"การทำให้เราอยู่รอด เป็นเรื่องยากลำบาก"

"แต่มาเธอร์กับฟาเธอร์ไม่เคยบ่น"

"ไม่เคยเหนื่อย และไม่เคยหมดความอดทน"

"พวกเขาไม่เคยใช้เวลา เพื่อตัวเอง"

"คอยดูแลให้เรามีความสุขอยู่เสมอ"

แคมเปียน

ลงมา

มาเธอร์

ผมพบบางอย่าง

"เรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เกิดขึ้น ไม่ใช่ความผิดพวกเขา"

"ไม่มีใครรู้อนาคต"

"ต่อให้เป็นแอนดรอยด์ก็ตาม"

นับสาม

และสาม

ผมหรือคุณดีล่ะ

ยืนดูจากตรงนี้สิ

อยากเข้าไปดูไหม

"มันช่างหนักหนา ฉันร้อนเหลือเกิน"

"แต่ฉันแข็งแรงมาก ๆ"

"ฉันปั้นดินเผาไปตั้งมากมาย"

"จนยุ่งไปหมด"

แทลลี่

แทลลี่

แทลลี่

แทลลี่

แทลลี่

แทลลี่

แทลลี่

แทลลี่ เธออยู่ไหน

- "แทลลี่" - "แทลลี่"

"แทลลี่"

"ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าโลกใบนี้ ไม่เหมือนมาเธอร์กับฟาเธอร์"

"โลกไม่สนว่าเรามีความสุข"

"และไม่เศร้าสลดเมื่อเราตาย"

เสร็จแล้วค่ะ

เยี่ยม

"เราไม่มีค่าต่อโลกใบนี้เลยสักนิด"

มาสิแกบิน เล่นด้วยกัน

"สี่ปีต่อมา"

"ตอนนี้เหลือแค่เราสองคน"

"แต่ผมยังเชื่อ ในมาเธอร์กับฟาเธอร์"

แคมเปียน สปีเรีย เข้าไปได้แล้ว

"ผมรู้ว่าพวกเขาจะหาทางให้เรา กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง"

แต่ต่อให้พวกเขาพัฒนาไปอย่างไร

พวกมิเธรกก็ถูกจำกัด ด้วยความเชื่อทางศาสนาพวกเขา

อย่างเช่น

พวกเขาเชื่อว่าการให้แอนดรอยด์ เลี้ยงลูกมนุษย์นั้นเป็นบาป

ซึ่งบังคับให้พวกเขาสร้างยานอาร์ค ที่เต็มไปด้วยเตียงจำศีล

แทนที่จะเป็นยานพาหนะ ที่เบาและเร็วกว่า

อย่างยานที่พวกเอทีอิสต์ ใช้ส่งเรามาอย่างชาญฉลาด

ศรัทธา...

ความศรัทธาในสิ่งที่ไม่มีจริง

ช่วยให้จิตมนุษย์สบายได้

แต่ก็ทำให้จิตอ่อนแอเช่นกัน

อารยธรรมที่ลูก ๆ จะสร้างที่นี่

จะถูกสร้างขึ้นด้วย ศรัทธาของมนุษย์ต่อตนเอง

ไม่ใช่พระเจ้าในจินตนาการ

ถ้าไม่ใช่แค่ในจินตนาการล่ะ

พวกเขาชนะสงครามนะ

ถ้าการสวดภาวนา จะช่วยให้สปีเรียหายดีล่ะ

ไม่ แคมเปียน

มีเพียงวิทยาศาสตร์เท่านั้นที่รักษาได้

มันช่วยคนอื่นไม่ได้นะ

เพราะเรายังต้อง เรียนรู้อะไรอีกมาก

เราจะไม่มีวันก้าวไปข้างหน้าได้

หากลูกไม่ปฏิเสธ การปลอบขวัญด้วยความเพ้อฝัน

ลูกเป็นเอทีอิสต์

เป็นสันติ

เป็นนักวิชาการ

และมันเป็นหนทางเดียว สู่ความก้าวหน้า

และ...

ทีนี้ สปีเรีย

ลูกช่วยไล่วิธีต่าง ๆ ที่หมายเลขห้า เกี่ยวข้องกับการสร้างชีวิตได้ไหม

เราไม่ควรอยู่ที่นี่

แม่ไม่อยากให้ลูกยอมแพ้ แคมเปียน

ลูกแข็งแกร่ง แคมเปียน...

ฟาเธอร์ เธอเป็นอะไร

พ่อไม่รู้

ผมขอพาคุณ กลับเข้าโรงนอน มาเธอร์

ฉันไม่เป็นไร

แค่ท่วมท้น

ทำต่อไปเถอะ

- มาเธอร์ - ทำต่อไป

แคมเปียน

อย่าให้มาเธอร์จับได้ ว่าลูกสวดภาวนาล่ะ

แคมเปียน เจ้าหนูผู้น่าสงสาร

นายดูจะล้านะ

นายต้องพักผ่อนบ้าง

ฉันไม่อยากนอน

ฉันคิดถึงเธอมาก

แต่ถ้านายไม่นอน

นายจะไม่มีทางตั้งสติ ทำงานสำคัญทั้งหมดที่ต้องทำได้

สปีเรียไม่มีทางพูดแบบนั้นหรอก

ไม่ เธอไม่พูดแบบนั้นหรอก

ผมไม่อยากลืมหน้าตาของเธอ

ผมแทบจำหน้าคนอื่น ๆ ไม่ได้แล้ว

คุณคงจำหน้าทุกคน ได้ชัดเจนใช่ไหมล่ะ

มาเธอร์ เธออยู่ที่นี่ ผมเห็นเธอแล้ว

ทำไมคุณไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อน

แม่ไม่รู้ว่าแม่ทำได้

หุ่นรุ่นแม่ไม่มีบันทึกว่า สามารถสร้างภาพจำลองได้

ไม่ ทำอะไรน่ะ ลงไปในนั้นไม่ได้นะ

แคมเปียน

ยานอาร์คของพวกมิเธรกมาถึงแล้ว และกำลังวนรอบดาวดวงนี้

พ่อจะลงไปทำการติดต่อ

เพื่อวันหนึ่งที่มาเธอร์กับพ่อจากไป ลูกจะได้รับการดูแล

แต่พวกนั้นเป็นศัตรู

พวกเขาเป็นมนุษยชาติ กลุ่มสุดท้าย แคมเปียน

เป็นมนุษย์เหมือนกับลูก

สงครามจบลงแล้ว

พ่อมั่นใจว่าพวกเขาจะยินดี อ้าแขนรับเด็กชาย

ผู้มีความสามารถ และกล้าแกร่งอย่างลูกแน่

ลูกยังเอาสิ่งที่ได้เรียนรู้ที่นี่ ไปสอนพวกเขาได้ด้วย

ทักษะดี ๆ ที่ลูกฝึกฝนมา

ลูกจะต้องแกล้งทำเป็นศรัทธา ในความเชื่อของพวกเขา

แต่มันคงไม่ยากสำหรับลูก

แต่พวกเขาซ่อมฟาเธอร์ กับมาเธอร์ไม่ได้เหรอ

ไม่ให้ชำรุดน่ะ

พวกเขาคงมีศักยภาพ ที่จะทำเช่นนั้น แต่...

- แคมเปียน - งั้นเราก็ให้พวกเขาซ่อมสิ

เราทุกคนจะได้อยู่ด้วยกัน

ใช่

เราทุกคนอยู่ร่วมกันได้

แต่ห้ามบอกมาเธอร์เด็ดขาด

ยังบอกไม่ได้ เข้าใจนะ

เมื่อไหร่เราถึงจะบอกได้

เมื่อมันสายเกินไป ที่เธอจะหยุดยั้งเรา

เดี๋ยว แล้วงูใหญ่ล่ะ

พวกมันสูญพันธุ์ไปแล้ว แคมเปียน

เราบอกว่ามีงูอยู่ในหลุม เพื่อไม่ให้เด็ก ๆ มาเล่นใกล้หลุม

หลังเรื่องที่เกิดกับแทลลี่ เรายอมเสี่ยงไม่ได้

ข้างล่างนี้อุณหภูมิสูงกว่า

ฟาเธอร์ เชือกกำลังจะขาด

ขอบคุณ แคมเปียน

ให้ผมลงไปเถอะ ผมหนักไม่ถึงครึ่งของฟาเธอร์

มันอันตรายเกินไป แคมเปียน

โดยเฉพาะในฐานะสมาชิก ของสายพันธุ์ที่ใกล้สูญพันธุ์

แต่เราจะบอกพวกเขายังไงว่าอยู่ที่นี่ เขาจะหาเราเจอได้ยังไง

พรุ่งนี้เราจะลองกันใหม่ ด้วยเชือกที่แข็งแรงกว่านี้

เอาล่ะ ไปกันเถอะ

เมื่อกี้ฉันบินอยู่ ฟาเธอร์

ตอนที่ฉันออกมา จากโหมดหลับ ฉันบินอยู่

คุณต้องยอมให้ผมตรวจสอบระบบคุณ

มันจะช่วยยืดอายุ การทำงานของคุณได้

ผมไม่สามารถช่วยคุณได้ หากคุณไม่ยอมช่วยเหลือตัวเอง

คุณใกล้พังแล้วจริง ๆ เหรอ