Abducted in Plain Sight

Ήταν όμορφο κοριτσάκι.

Πολύ έξυπνο και ζωηρό.

Μου χαμογελούσε πρόσχαρα

κι ενώ το έκανε,

σχηματίζονταν λακκάκια στα δυο μάγουλα.

Τη λάτρεψα.

Πήγα δίπλα της,

την αγκάλιασα, την έφερα κοντά μου και την κράτησα σφιχτά.

Με κοίταξε και τα μάτια της έλαμπαν.

Τότε κατάλαβα ότι είχα βρει το κοριτσάκι που έψαχνα.

ΤΖΑΝ ΜΠΡΟΜΠΕΡΓΚ ΕΤΩΝ 9

Η Τζαν είχε την πιο πρόσχαρη προσωπικότητα

από κάθε παιδί που ήξερα. Ήταν πολύ εξωστρεφής.

Ήταν το πρώτο μας και ήταν δυναμίτης.

Η Τζαν ήταν το πρότυπό μου.

Ήμουν ντροπαλή σαν παιδί, ενώ αυτή όχι.

Οι παλιότερες παιδικές μου αναμνήσεις ήταν με τις αδερφές μου, Κάρεν και Σούζαν.

Μικρότερές μου κατά δύο χρόνια η καθεμιά.

Η Κάρεν είναι η μεσαία, η Σούζαν η μικρότερη.

Εγώ ήμουν η μεγάλη αδερφή, η αυταρχική.

Οι αδερφές μου κι εγώ ήμασταν κολλητές. Παίζαμε μαζί.

Είχαμε μια καλή, φυσιολογική παιδική ηλικία. Ελεύθερη και άνετη.

Ζούσαμε στο Ποκατέλο, στο Άινταχο.

Στη γειτονιά μας,

δεν κλείδωνες την πόρτα.

Πάντα ανοιχτή. Εμπιστευόσουν τους πάντες.

Ο μπαμπάς και η μαμά μου ήταν παραδοσιακοί

και γλυκύτατοι γονείς.

Η μαμά ήταν νοικοκυρά.

Θυμάμαι που γυρνούσα μετά το σχολείο και αυτή σιδέρωνε.

Ο μπαμπάς ήταν ανθοπώλης.

Είχε ανθοπωλείο 40 χρόνια.

Έπαιρνα αγάπη, ένιωθα ασφάλεια.

Μας άκουγαν.

Αυτό ήταν κρίσιμο που επιβιώσαμε

για ό,τι περάσαμε.

Γνώρισα τον Μπομπ Μπέρτστολντ τον Ιούνιο του 1972.

Ήμουν στη χορωδία της ενορίας μας. Ως επικεφαλής χορωδός

μια Κυριακή, κοίταξα κάτω και είδα μια οικογένεια που δεν γνώριζα.

Η Μαίρη Ανν τούς γνώρισε πρώτη. Είπε "Γνωρίσαμε την ωραιότερη οικογένεια.

Έχουν πέντε παιδιά και κάποια έχουν ίδια ηλικία με τις κόρες μας".

Μου μιλούσε γι' αυτούς και πόσο ευγενικός και φιλικός ήταν εκείνος.

Είχε πολύ πρόσχαρη και θαυμάσια προσωπικότητα.

Γίναμε πολύ καλοί φίλοι.

Είχε επιχείρηση και μιλούσαμε γι' αυτά.

Ταιριάξαμε κάπως. Είχαμε κοινά πράγματα.

Είχα κι εγώ επιχείρηση, είχα οικογένεια, όπως κι αυτός.

Ένα πράγμα θυμάμαι καλά.

Είχαμε γυρίσει από την εκκλησία και υπήρχε ένα όμορφο καλάθι με φρούτα

με μια κάρτα πάνω του,

που έγραφε "Μας αρέσει πολύ η οικογένειά σας. Οι Μπέρτστολντ."

Προσωπικά, ενθουσιάστηκα. Είπα "Θεέ μου. Τι ειλικρινής άνθρωπος."

Ως πρώτη εντύπωση από τον Μπέρτστολντ

και τη γυναίκα του, Γκέιλ, σκέφτηκα

ότι δεν ταιριάζουν γιατί αυτή ήταν ήσυχη.

Εκείνη κι εγώ, γίναμε

πολύ στενές φίλες.

Όλοι είχαν από έναν κολλητό.

Μεταξύ των Μπρόμπεργκ και Μπέρτστολντ, υπήρχε ένας κολλητός φίλος για όλους.

Από τις πιο ωραίες οικογενειακές στιγμές μας, ήταν με τους Μπέρτστολντ.

Μας έπαιρναν το πρωί με το αυτοκίνητο

και φωνάζαμε όλοι μαζί "Θα είναι θαυμάσια μέρα!"

Έτσι ξεκινούσαν τα πρωινά μας.

Δεν θυμάμαι ποιανού ιδέα ήταν

να τον αποκαλούμε "Β".

Σχεδόν κάθε βράδυ, ερχόταν και μιλούσε με τους γονείς μου και...

Ασχολιόταν πολύ και με τα παιδιά.

Ήταν ευχάριστος και ήθελε

να μας πετάει ψηλά, να κάνουμε παζλ και ήταν ο διασκεδαστικός μπαμπάς.

Όμως σίγουρα...

οι προθέσεις του ήταν για την Τζαν.

Ο αδερφός ΜΠ με φώναζε με διάφορα παρατσούκλια.

Αλλά αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά

ήταν "Κουκλίτσα".

Μια συστάδα σύννεφων φλογίστηκαν

από τις ακτίνες του ήλιου που έδυε.

Κοίταξα την Κουκλίτσα μου... το πρόσωπό της έλαμπε.

Άπλωσε το χέρι της στο δικό μου και είπε "Σ' αγαπώ".

Απάντησα, "Κι εγώ σ' αγαπώ, ομορφιά μου".

Στράφηκα σ' αυτήν, την αγκάλιασα, την έφερα κοντά μου και είπα,

"Κουκλίτσα, έφερες ένα ιδιαίτερο φως στη ζωή μου.

Σ' αγαπάω όσο δεν φαντάζεσαι."

Με κοίταξε, έσκυψα και φιληθήκαμε.

Κανείς άντρας δεν αγάπησε γυναίκα τόσο.

Έδωσε παραπάνω προσοχή στην Τζαν, κάτι που δεν άρεσε στον Μπομπ κι εμένα.

Το ενδιαφέρον του για την Τζαν ήταν λίγο ενοχλητικό.

Ο ΜΠ μού ήταν σαν δεύτερος πατέρας.

Εγώ...

τον υπεραγαπούσα και εμπιστευόμουν τελείως

και ένιωθα απόλυτα ασφαλής.

Ένιωθα σαν παιδί του.

17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1974

Ο Μπέρτστολντ τηλεφώνησε νωρίτερα την ίδια μέρα και μου είπε,

"Θέλω να πάρω την Τζαν για ιππασία

στο Αμέρικαν Φολς."

Ο Μπέρτστολντ ήρθε με το αυτοκίνητο σπίτι και είπε,

"Εντάξει, ήρθα να σε πάρω, Τζαν κι εκείνη έτρεξε στην πίσω πόρτα.

Εγώ είπα "Ναι, μαμά, θέλω να πάω!" Και αυτή είπε,

"Έχεις σχολείο αύριο και πιάνο και...

καλύτερα να το κάνουμε άλλη μέρα."

Εκείνος είπε, "Θα μπορούσα να την πάρω μετά το μάθημα πιάνου

και να πάμε κατευθείαν."

Κι εγώ παρακάλεσα την μαμά μου, "Σε παρακαλώ, άσε με να πάω."

Του είπα "Να 'στε πίσω πριν γυρίσει ο Μπομπ για δείπνο."

"Θα την φέρω."

Ο ΜΠ με πήρε από το μάθημα πιάνου και είπε

"Έφερα τα χάπια για τις αλλεργίες σου. Πάρε ένα πριν πάμε στα άλογα."

Κατάπια ένα και φύγαμε.

Πρέπει να...

λιποθύμησα γρήγορα γιατί δεν είχα καμία ανάμνηση των στάβλων.

Καμία ανάμνηση της διαδρομής.

Καμία ανάμνηση από... αυτόν.

Όταν δεν γύρισε σπίτι, μ' έπιασε λίγο άγχος.

"Ίσως έμεινε το αυτοκίνητο."

Κατά τις 9:00 μ.μ.,

η γυναίκα του Μπέρτστολντ, Γκέιλ, ήρθε ανήσυχη.

Και είπα "Ίσως να καλούσαμε την αστυνομία."

"Όχι, μην κάνεις τίποτα. Είμαι βέβαιη ότι θα έρθει από λεπτό σε λεπτό."

Κι έτσι, περιμέναμε.

Έφυγαν ημέρα Πέμπτη για ιππασία και ήταν Παρασκευή.

Δεν πήρα πουθενά, δεν ήθελα να αναστατώσω τη Γκέιλ.

Αυτό συνεχίστηκε για δύο μέρες και είπα "Μαίρη Ανν,

πρέπει να ειδοποιήσουμε τις Αρχές. Χρειαζόμαστε βοήθεια να τους βρούμε."

Σάββατο πρωί τηλεφώνησα στο FBI.

Είπαν "Το γραφείο είναι κλειστό για το σαββατοκύριακο.

Αν είναι επείγον, καλέστε το γραφείο στο Μπιουτ της Μοντάνα."

Δεν το συνέχισα γιατί σκέφτηκα,

"Δεν θέλω να αναστατώσω τόσους ανθρώπους για το τίποτα."

Κι έτσι, περιμέναμε. Ακόμα ένα...

βράδυ πέρασε και ξημέρωσε Κυριακή.

"Λοιπόν... αν δεν γυρίσουν μέχρι την Κυριακή, θα καλέσουμε."

22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1974 ΗΜΕΡΑ 5η

Δέχτηκα την κλήση στο γραφείο μου του FBI στο Ποκατέλο του Άινταχο.

Ήμουν πράκτορας για...

έξι με εφτά χρόνια όταν συνέβη η απαγωγή.

Ο συνεργάτης μου κι εγώ φύγαμε αμέσως και πήγαμε στην οικία Μπρόμπεργκ.

Τους μιλήσαμε για αρκετές ώρες.

Ο Ρόμπερτ Μπέρτστολντ ήταν στενός φίλος και γείτονας,

επιχειρηματίας του Ποκατέλο,

συνακόλουθος του Μορμονισμού

και πυλώνας της κοινωνίας. Είχε πολλούς φίλους.

Δεν υποπτεύονταν κάτι επιλήψιμο,

αν και είχαν περάσει πέντε μέρες.

"Δεν πιστεύω ότι την απήγαγε, απλά την πήγε κάπου."

Έπρεπε να μας πείσει, "Την απήγαγε.

Είναι η κόρη σας. Χάθηκε."

Ανακρίναμε τη Γκέιλ Μπέρτστολντ

και μας είπε ότι είχαν ένα τροχόσπιτο σε μια αποθήκη.

Πήγαμε εκεί...

αλλά το τροχόσπιτο έλειπε.

Συνειδητοποίησα ότι το FBI έπρεπε να διεξάγει ενδελεχή έρευνα

για τον εντοπισμό της, διότι πίστευα ότι είχε απαχθεί.

Εδώ Τζον Γκλεν, από Κέντρο Ασυρμάτου Γραφείου Σερίφη Κομητείας.

Λάβαμε κλήση για εγκαταλειμμένο όχημα μάρκας Ford

στο Εθνικό Πάρκο Ρέτζιστερ Ροκ. Τα κλειδιά ήταν μέσα στο όχημα,

η πόρτα του οδηγού σπασμένη

και υπήρχε μικρή ποσότητα αίματος στο εσωτερικό της πόρτας του οδηγού.

Βρήκαν το αυτοκίνητο του Μπομπ Μπέρτστολντ με αίματα στο παράθυρο.

Το παράθυρο ήταν σπασμένο από μέσα προς τα έξω.

Αν κάποιος πήγαινε να τους πάρει,

θα ήταν εκτός οχήματος και θα έσπαγε το παράθυρο προς τα μέσα.

Αυτός άφησε αρκετό αίμα,

για να έχει δικαιολογία ότι κάποιος τους είχε απαγάγει.

Βρήκαμε ίχνη ελαστικών, σαν από τροχόσπιτο

και πατημασιές.

Κάτι που υποδηλώνει ότι κουβάλησε την Τζαν μέχρι το τροχόσπιτο.

Ξέραμε ότι ο Μπέρτστολντ είχε την Τζαν, αλλά όχι πού βρίσκονταν.

Ήταν πανεθνική έρευνα.

Στείλαμε ενημερωτικό σήμα σε όλες τις υπηρεσίες επιβολής νόμου της χώρας,

ακόμα και στη Συνοριοφυλακή Μεξικού και Καναδά.

Αυτό συνεχίστηκε για βδομάδες.

Δεν υπήρχε κανένα σημάδι.

Σαν να ψάχνεις ψύλλους στ' άχυρα. Δεν ήξερες πού να στραφείς ή να πας.

Δεν ξέρεις τι να κάνεις. Θέλεις να κάνεις κάτι,

αλλά δεν μπορείς.

Το αντιμετώπισα θέλοντας να μάθω οτιδήποτε γινόταν.

Προσπαθούσα να κρυφακούσω τα πάντα. Στεκόμουν πίσω από την πόρτα,

όταν ο πράκτορας του FBI μιλούσε στους γονείς μου.

Μια μέρα γύρισα στο σπίτι.

Το δωμάτιο της Τζαν ήταν στο πίσω μέρος, στο υπόγειο.

Μπήκα στο δωμάτιό της και αντίκρισα τον μπαμπά μου...

ξαπλωμένο στο κρεβάτι της να κλαίει με λυγμούς και...

Δεν θυμάμαι τον μπαμπά μου να κλαίει ποτέ με λυγμούς ή γενικά να κλαίει,

παρόλο που είναι συναισθηματικός άνθρωπος.

Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι κάτι πραγματικά κακό συνέβαινε.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΤΟΜΩΝ

Τις πρώτες τρεις βδομάδες, μας επισκέφτηκε πολύς κόσμος.

Φίλοι και γείτονες ήρθαν όλοι.

Δεν πίστευαν ότι είδαν αυτόν τον άντρα,

του μίλησαν. Ήταν μέρος και της δικής τους ζωής.

Κάποιοι είπαν "Δεν θα της έκανε κακό".

Και πίστεψα ότι δεν θα της έκανε κακό.

Αγαπούσαμε τους πάντες στην τοπική κοινωνία,

γιατί ήθελαν να βοηθήσουν να το αντέξουμε.

Αγαπούσαν την Τζαν, προσπαθούσαν να μας στηρίξουν

λέγοντας "Ξέρουμε πως θα γυρίσει ασφαλής".

Ήταν ευαίσθητη περίοδος. Δύσκολη...

Η οδύνη, του...

να προσπαθείς να κοιμηθείς κάθε βράδυ

και να λες "Πού βρίσκεται; Είναι καλά;"