Expats

Gus.

Perdón.

- Perdón. - Ven aquí, ruliño.

Desculpa!

Gus, ven aquí.

Perdón.

Gus, para!

- Desculpa. - Ruliño, vamos!

Desculpa.

Gus! Non, Gus.

- Desculpa. - Gus, para.

Perdón.

Pilleite.

Se caes pola popa do barco, vas acabar machucado.

Queres iso?

Non, iso ti.

Non, vaite machucar a ti.

- A ti. - Non.

- Non, a ti. - Non, a ti.

Moitas grazas.

Grazas, síntoo moito.

- De nada. - Non fagas iso.

Non podes correr así polo barco, vale?

Quedas comigo e con papá.

Estamos nun barco rodeados de auga

e é moi perigoso.

Non.

Cando comezades a buscarlles fogar ós nenos?

Moitas nais non asinan os papeis. Cren que van volver.

E os rapaces acaban pasando aquí moito tempo.

Por aquí.

A seguinte parte da visita conséguese

grazas as vosas doazóns.

Queremos visitar...

Mira canto queixo hai e ninguén o quere.

¿Tanto queixo europeo teñen todos na casa

que non ven o deste bufete?

Probaches a burrata? Está boísima.

A que si?

Este ano teño que ir a Italia.

Ten que ser.

- Non podes ir. - Por que non?

É unha irresponsabilidade.

Ti este ano xa fuches dúas veces.

E a Tailandia, India e Australia.

Xa, pero é diferente.

Porque es unha nena rica?

Que bruta!

Tes que estudar ou ter un traballo.

Veña, imos cos meus amigos.

Creo que non lemos ben a invitación.

Auga, viño e nenos. Mala combinación.

É como estar rodeada dunha gran piscina.

Vou con Essie.

Estás ben aquí, ceo.

Pedín unha Coca-Cola Zero, esta é Light.

Non é o mesmo.

Desculpe, señora.

Non lles podedes falar así.

Por experiencia, isto funciona así.

Tía Essie.

Encárgome eu, señora.

Moitas grazas, Essie.

Vou contigo, Essie.

Tes sorte de que se leven ben.

Essie leva connosco dende que naceu Gus. É como da familia.

Eu tívenlle que mercar o billete a Mercy.

Vivía na casa con súa nai.

Hong Kong está lonxe abondo para que non me siga.

Perdoade. O deber chámame.

Ola, como estás?

Fuches a Columbia?

Fun bolseira.

Que sorte.

Tiña boas notas.

Teño de todo menos sorte.

De feito, estou algo maldita.

Como?

A miña cara atrae a mala sorte.

Non só a miña cara.

Léronme as cartas de rapaza

e dicían iso mesmo.

Non caserei, non terei familia e morrerei soa.

Algo así.

Aceptaron o teu irmán en Columbia?

Vas ir velo?

Irei cos meus pais cando el vaia vivir para alí.

Quere visitar América do Sur.

Leva os mellores clubs de Manhattan.

- Cales? - Leva o DL...

Lembras que fomos ese verán?

Carainas! Si...

Que fai?

Meu Deus.

Faino.

- Philena! - Que? Ai, Deus!

Está tola, xa cho dixen.

A que nado por baixo?

Veña, faino!

- Faino! - Veña.

As cousas nunca che saen como queres.

Cabalga a cegas cara a un precipicio.

Ten coidado... Estás maldita.

Nunca casarás, non terás familia.

Mira.

Morrerás soa.

Antes de saltar, pénsao. Sempre tera mala sorte.

Naciches coa maldición e só terás mala sorte.

É todo o que che vén, así que, vai con coidado.

A sorte nunca estará do teu lado. Nunca vin unha persoa con tan mala sorte.

Está lista.

Vale.

Ola.

Como acabaches aquí?

Ceos, é tan pequena.

Pequena coma un paxaro.

Non coma Chloé, que naceu tan gorda

que viñeron varias enfermeiras a vela.

Quen se pode resistir a un bebé gordo?

Os pulsos tan repoludos.

Cando chegamos á casa, a miña nai confinounos un mes.

Verdade?

Non me deixaba lavar o cabelo.

Dábame té amargo e unha sopa noxenta.

Pobriña.

Ninguén che vai facer sopa.

Non.

Que pasou? Estás ben?

Espera.

Vou pola toalla.

Toma.

Que pasou?

É longo.

Onde tes a roupa?

Vou por ela se queres.

Son Margaret, por certo.

- Un viño branco para a dama. - Grazas.

Non quero máis viño.

E o que sexa con fresa para a señora.

Precisades algo máis?

Non, grazas.

- Si? - Grazas.

Deica logo. Adeus.

Moi ben adestrado.

Non está mal.

Ti non.

Ía comezar de cero en Hong Kong.

De cero?

Ós 24?

Tómasme o pelo.

Xa che digo.

"Xa che digo."

Moi gracioso.

Gústavos Hong Kong?

Si.

Boto de menos a casa, pero...

Vivimos no Peak. Boas vistas.

Si.

O maior grupo de calvos brancos conducindo cabriolés que vin nunca.

Sei unha bocalada.

Ei, prometiches non dicila nunca.

Gus! Non o digas diante de mamá.

Vouno dicir.

- Vouno dicir. - Ei.

Non digas iso diante da túa nai.

Traballa moito por vós.

- Non o digas xamais, vale? - Vale.

Moi ben.

Espera.

Choca aí.

Tes irmáns?

Son filla única.

De veras?

A miña tía ten un restaurante.

Miña nai axudábaa mentres eu coidaba dos nenos.

Gústanme.

E menos mal, porque tiña un cento deles.

Non o axites.

Mira, se...

Se necesitas axuda, conta comigo.

A xente sempre di iso por dicir.

Falo en serio.

Para, Gus!

Ás veces síntome mellor cos nenos ca cos adultos.

Arre carallo!

Non pasa nada.

Iso non me asusta.

Quero ir con Essie!

Quero ir con ela!

Ven.

- Quero ir con Essie! - Está ocupada.

Ven comigo.

Quero ir con Essie!

Lévame!

Quere ir contigo.

Si, señora.

Veña.

Tes que facerlle caso a mamá.

Estou canso.

Non te preocupes. Mac ocúpase.