The first 200 lines.
(1999 Karya Choi Won)
Saya akan jumpa lelaki idaman saya dengan ciuman itu.
Dan saya akan alami cinta macam itu satu hari nanti.
(Ciuman pertama mereka yang tak disengajakan)
- Apa? - Apa pula?
Mari kita pergi.
- Selamat sejahtera. - Helo.
Dae Yoon!
Aduhai, apa saya patut buat sekarang?
Anakku.
Apa yang saya patut buat sekarang bila anak saya sudah tak ada?
Dae Yoon!
Dae Yoon, macam mana mak boleh hidup tanpa kamu?
Dae Yoon.
Dae Yoon.
- Dae Yoon! - Dae Yoon!
- Kasihan anakku, Dae Yoon! - Dae Yoon!
Dae Yoon.
Dae Yoon.
Dae Yoon.
Pemandu itu kata dia tak nampak pelajar itu kerana hujan.
Pelajar itu nak cepat sebab nakjumpa kawan dia.
Dae Yoon itu kawan macam mana kepada kamu?
Kamu tahu tak dia sukakan Ha Na?
Kamu rasa kamu kawan dia lepas sudah buat macam itu?
Ha Na suka kamukah?
Berani kamu!
Pembelot!
Mari kita pergi.
Kenapa saya tak boleh cintakan Oh Ha Na?
Kenapa saya tak boleh cintakan dia?
Kamu janganlah kena pukul.
Siapa yang pukul kamu ini?
Cakap, saya pergi balas dendam.
Ini sebab kamulah.
Kenapa? Kenapa sebab saya?
Kenapa?
Ada pembuli tengah mencari sayakah sekarang?
Dan mereka mahu lawan dengan kamu sebab kamu kawan saya?
Sebab itu, bila kamu penat dengan semua ini,
kamu akan cakap yang kamu memang takkan cintakan saya?
Choi Won. Tak guna betul.
Saya benci dia sangat.
Dia ingat saya akan cintakan diakah?
Geramnya saya.
Bodoh betul.
Dia ingat saya cintakan diakah?
Choi Won itu bodoh betul!
(Saya takkan jatuh cinta dengan kamu)
(Saya takkan jatuh cinta dengan kamu)
(1999 Karya Choi Won)
Saya sudah kata, berjalan itu semangatlah sedikit.
Choi Won.
Saya sudah agak kamu akan balik seorang diri.
Macam mana jalan ceritanya lepas dia kata,
"'Saya takkan jatuh cinta dengan kamu"'?
Kenapa cerita ini tak ada penamat pun?
Ada sesuatu yang terjadi dan saya tak dapat nak siapkan.
Saya ingat Dae Yoon.
Dia selalu ulang kaji di perpustakaan dengan kamu
dan kamu berdua rapat.
Kenapa tak beritahu saya?
Masa itu, kamu bukan seorang kawan kepada saya.
Susah untuk saya hadapinya.
Kamu dan kematian Dae Yoon.
Semuanya.
Sebab itu saya kata saya takkan cintakan kamu.
Saya rasa lega lepas kamu jelaskan perkara yang buat saya
sakit hati untuk waktu yang lama.
Tapi saya rasa perkataan itu sudah lukakan saya.
Sebab itu saya pun fikir
saya patut ada di sisi kamu sebagai kawan saja.
Saya akan terima ini sebagai kerja rumah
untuk tengok balik perkara yang lepas itu.
Okey.
Pergi dulu.
Cepatlah masuk.
Saya takkan pergi.
Awak tahu apa yang akan jadi kalau awak tak pergi ke sana dengan saya?
Saya tak peduli pun.
Saya jumpa awak nanti.
Tak guna betul dia itu.
Sanggup dia buat macam itu?
Cha Seo Hoo memang sudah pergi dengan perempuan itukah?
Mengarut betul.
Dia pergi sana itu tak penting pun.
Jadi apa yang pentingnya?
Masa kami bergaduh,
bila saya pusing belakang saja,
kasih sayang saya pada dia yang buat hati saya
berdebar itu tiba-tiba hilang.
Yalah, sekejap saja untuk jatuh cinta
atau berpisah dengan seseorang bila perasaan berubah.
Saya pun, lepas sedar sebab penyakit saya,
tengok-tengok saya sudah bercerai.
Walaupun orang lain cakap kamu ini gila,
tapi kamu pilih Cha Seo Hoo sebab kamu ikut kata hati kamu.
Yalah, tapi
semua ini lebih rumit dalam otak saya daripada hati saya
dan banyak yang saya fikirkan.
Sama ada saya ingatkan itu cinta sebab kenangan yang kami kongsi
atau saya betul-betul cintakan dia.
Kenapa saya pula yang boleh faham apa yang kamu tak faham lagi ini?
Tapi luahan perasaan Won dari skrip itu romantiklah.
Kenapa semua perkara pun kamu rasa romantik?
Romantiklah sangat.
Dia tak boleh luah perasaan pada masa yang betul
dan kamu berdua tak boleh bercinta pun.
Kamu berdua ini kawan, tapi bukan kawan.
Dan sebagai kawan baik, kamu berdua lukakan hati
satu sama lain dan akan buat kecoh.
Sakit jiwa!
Jadi apa kamu cakap kepada Won?
Saya tak boleh cakap apa-apa lagi sekarang.
Kenapa?
Won sudah beranikan diri dia untuk
luahkan semua perasaan dia kepada saya
tapi saya sudah mula semula dengan Cha Seo Hoo itu.
Sebab saya sudah lama jadi kawan dengan Won
saya rasa kami patut kekal sebagai kawan.
Yalah, macam kamu menebus dosa di Santiago.
Masa saya baca skrip yang Won beri itu,
ada waktu yang saya ingat dengan jelas tapi
saya rasa saya tak patut letak harapan sangat.
Sebab Cha Seo Hookah?
Selagi saya tak lupakan Cha Seo Hoo dengan sepenuhnya,
untuk kebaikan Won dan persahabatan kami yang lama ini,
saya perlu berhati-hati.
Kenapalah susah sangat ini?
Sebab itulah saya buat keputusan untuk lepaskan semuanya
dan hidup seorang diri selamanya.
Aduhai.
Kami akan sokong keputusan kamu.
Minum!
Jadi macam mana kamu rasa lepas tunjuk skrip kamu?
Rasanya macam akhirnya saya sudah cabut gigi yang sakit
tapi tak rasa lega.
Apa yang kamu harapkan?
Saya mahu beritahu kenapa kami cuma boleh berkawan
dan apa yang tak kena dari mula sebenarnya.
Itu sajakah?
Dan ada banyak lagi.
Kebenaran mesti akan menang juga. Kamu tunggu sajalah.
Kakak, baliklah dulu.
Saya mahu ambil angin dulu.
Kamu mahu bawa barang ini jugakah?
Terima kasih.
Bola, baik kamu datang lurus.
Fokuslah sedikit, Oh Ha Na.
Aduh.
Buatlah betul-betul, Oh Ha Na!
Fokuslah.
Kenapalah kamu datang ke sini lagi, Oh Ha Na?
Jangan main besbol.
Gaya kamu itu saja sudah...
Jangan pandang rendah pada saya.
Hari ini, saya akan pukul bola lari habis.
- Biar saya tengok. - Kamu tengoklah saya.
- Tengok ini. - Kamu cuba pukul bola itu dulu.
Baiklah.
Lari habis!
- Oh Ha Na, lari habis! - Lari habis!
Won, saya berjaya!
Lari habis.
Kamu sudah pergi minum. Kenapa pergi pukul bola?
Saya mahu bersenam.
Karung tinju, besbol...
Carilah aktiviti baru.
Kamu buat yang sama saja hari-hari.
Kamu pun sama juga.
Mungkin sebab ia sudah jadi tabiat.
Selesa dengan apa yang kita tahu.
Perkataan "'tabiat" itu, saya tak sukalah.
Kamu mahu bertaruh tak?
Untuk seminggu ini
saya kata kita cuba elak pergi ke tempat yang kita tahu.
Kenapa?
Kamu tak teringin tengok kita jumpa satu sama lain atau tak?
Sama ada itu tabiat atau tak?
Okey.
Saya akan guna jalan lain mula sekarang.
Kalau kita jumpa juga, mungkin seronok, bukan?
Hati-hati jalan seorang diri.
Hei, Choi Won!
Haus betul.
Tak boleh, saya kena elak tempat biasa begini.
Tahniah!
Tahniah dan selamat hari jadi!
- Terkejutlah saya! - Kenapa awak ini?
Kenalah ada bunga api ini.
Janganlah buat macam itu!
Sudah 34 tahun, bukan?
Tak lama lagi 40 tahun.
Turunkanlah taraf itu dan cepatlah bercinta!
Awak tak rasakah hidup awak itu mudah sangat
untuk awak cakap macam itu?
Saya cakap macam itu sebab saya risau.
Saya sudah putus asa. Saya mahu jadi bujang yang kacak.
Bujang terlajak.
Tolonglah buat satu perkara dengan betul.
No comments yet. Be the first to leave one.