See You in My 19th Life (이번 생도 잘 부탁해)

ในยุคญี่ปุ่นยึดครองเกาหลี

ฉันเคยวิ่งโดยไม่หยุดพักหลังสูญเสียลูกไป

หลังเอาแต่วิ่งไปแบบนั้น

ฉันก็จดจ่อได้กับแค่ลมหายใจโดยไม่รู้ตัว

พอวิ่งไปถึงทุ่งดอกบัควีทสีขาว ความคิดที่ว่า

"ช่วงเวลาที่ยากลำบากจะผ่านพ้นไปเอง"

"และฉัน…

จะเดินทางไปถึงที่ใดสักที่

และมีชีวิตได้อีกครั้ง" ก็ผุดขึ้นมาในหัวของฉัน

คุณต้องตามหาความสัมพันธ์ในชาติแรก

ที่อยู่ในความทรงจำนั้นครับ

(เว็บตูนออริจินอลซีรีส์ "ชาตินี้ก็ฝากด้วยนะ" โดยอีฮเย)

กรรมการคะ

ท่านประธานใหญ่ครับ

ทำไม

เหมือนจะสรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตายครับ

ท่านประธานใหญ่มุนยังติดหนี้ฉันอีกหลายอย่าง รวมถึงชานฮยอกลูกฉันด้วย

รู้ไว้ด้วยว่าประธานจางเป็นคนเดียว

ที่ผมยอมแพ้ให้

ค่ะ ท่านประธานใหญ่

มีเรื่องอะไรถึงโทรมาหาฉันเวลานี้คะ

ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ

เขาอยากคุยกับคุณ โทรศัพท์คุณตายไปแล้วเหรอ

ทำไรอยู่ รับสิ

ครับ ท่านประธานใหญ่

ครับ ทราบแล้วครับ

ทำไม เขาว่าไงเหรอ

เขาชวนไปกินมื้อเช้าด้วยกัน

มีเรื่องอะไรกันเขาถึงโทรหาฉันเพื่อคุยกับคุณ

เขาคงรู้ว่าประธานจางจะเรียกผมมา

เพราะปัญหาของซอฮายุ่งยากขึ้น

ช่างเถอะ

ผมไปก่อนนะ

จะให้ฉันดื่มคนเดียวเหรอ

เธอคงรู้เหตุผล

ที่ฉันเรียกเธอมากะทันหันดีใช่ไหม

ได้ยินว่าเธอ

อยู่ในจุดเกิดเหตุกับซอฮาเหรอ

ค่ะ ท่านประธานใหญ่

ถ้าเธอต้องการทำเพื่อซอฮา

ก็ควรขัดขวาง ไม่ให้เขาไปข้องเกี่ยวกับเรื่องอันตรายสิ

ท่านกำลังปิดบังอะไรอยู่เหรอคะ

- ว่าไงนะ - อุบัติเหตุตอนเด็กทำกรรมการเกือบตาย

และครั้งนี้เขาก็ได้รับบาดเจ็บนะคะ

ฉันแค่คิดว่า "คนเป็นพ่อ

ควรออกโรง เพื่อจับคนร้ายก่อนใครไม่ใช่เหรอ" น่ะค่ะ

ตำรวจคงจับเองแหละ

และฉันก็กำลังปกป้องลูกชายในฐานะพ่อ

ขอแค่เธอปิดปากเงียบไว้ก็พอ

สั่งให้ฉันปิดปากเพื่อปกป้องลูกชายงั้นเหรอ

ไม่ทราบว่าท่านทราบตัวคนร้ายอยู่แล้วเหรอคะ

เธอคงคุยกับฉันไม่รู้เรื่องสินะ

ฉันเตือนเธอชัดเจนแล้วนะ

ไปได้แล้ว

คนร้ายชนแล้วหนีตอนนั้นน่ะ

ฉันเป็นคนหามาเอง

- นี่ๆ เกิดเรื่องแล้ว - อะไรนะครับ

นายเอาอันนี้ไป

- แล้วหนีไปก่อน - ผมจะทิ้งลูกพี่ไว้ได้ไงครับ

ไม่เป็นไร ก็บอกให้ไปไงวะ

รีบไปซะ

- ชน - ชน

โอ้ อร่อยจริงๆ

เอาล่ะ

มินกีของเรากินก่อนเลย

ครับ

กินเก่งจริงๆ

- อร่อยมากครับ - เหรอ

ครับ

มินกี

ฉันไม่รู้หรอกว่านายมีธุระอะไร ถึงออกไปเตร็ดเตร่ข้างนอกบ่อยๆ

แต่อย่าลืมกินข้าวด้วยนะ

รู้ไหม

- ครับ - ถ้าอยากกินอะไรก็บอกได้เลยนะ

ครับ

เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะป้อนอีกคำนะจ๊ะ

- เอ้า - ผมยังกินไม่หมดเลยนะครับ

- ยังเหรอ - ทานเถอะครับ

- ฉันป้อนเยอะไปเหรอ เอาล่ะ อ้าปาก - ครับ

ใครมาเห็นเข้าคงนึกว่าเจอลูกชายที่พลัดพราก

มาได้จังหวะพอดีเลย มานั่งเร็ว เพิ่งทำเสร็จร้อนๆ เลย

รีบนั่งเร็ว

ไม่เป็นไร ฉันเหนื่อยจนกินอะไรไม่ลง

เหนื่อยเหรอ

แต่ถึงยังไงก็กินหน่อยเถอะ

เอ้านี่

นี่อะไร

ฉันแค่เดินผ่านร้านแล้วคิดว่าน่าจะเหมาะกับน้า

ตายจริง

ซื้อให้ฉันเหรอ

ตายแล้ว อะไรกันเนี่ย

ตายจริง คุณพระคุณเจ้า

ฉันชอบสีเหลืองมัสตาร์ดน่ะ

ตายแล้ว สวยจริงๆ

ในนี้มีน้าเสมอนะ

ในนี้ก็มีเธอเหมือนกัน

- คุณพระ - คุณน้าใส่ขึ้นมากเลยครับ

- จริงเหรอ - ครับ

- ฉันใส่ขึ้นเหรอ - ขึ้นมากครับ

คุณพระคุณเจ้า ตายแล้วๆ

- คุณมินกี ฉันขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ - สวยจริงๆ

ขอยืมตัวเขาแป๊บนะ

ทานก่อนได้เลยนะครับ

สองคนนั้นสนิทกันแล้วสินะ

คุณพระ สวยจัง

ความทรงจำในชาติแรกผุดขึ้นมาในหัวฉันค่ะ

ไม่สิ แทนที่จะบอกว่าผุดขึ้นมา ฉันมองเห็นมากกว่า

เป็นเพราะกระดิ่งร่างทรงใช่ไหมคะ

เล่าละเอียดหน่อยครับ

ฉันไปที่นั่นครั้งแรกค่ะ

ฉันกำลังมองด้านหลังของใครคนหนึ่งอยู่

แล้วความทรงจำนั้นก็ซ้อนทับขึ้นมาค่ะ

ไม่ได้มีแค่คนเดียวค่ะ

และหนึ่งในนั้นก็เป็นคนที่ฉันรู้จักด้วยค่ะ

ใครครับ

คนที่ล้ำค่ากับฉันมากๆ ในชาตินี้ค่ะ

คุณคังมินกี

ที่คุณคังมินกีมาทำงานที่นี่

เป็นเรื่องบังเอิญจริงไหมคะ

ไม่ทราบว่าคุณคังมินกี

อยู่ในชาติแรกของฉันด้วยเหรอคะ

ทำไมไม่ตอบล่ะคะ

อย่าบอกนะว่าเรา…

เคยคบกันเมื่อพันปีก่อนเหรอคะ

ไม่มีทางหรอก

งั้นเหรอคะ

ฉันก็นึกว่าคุณเป็นรักแรกของฉันซะอีก

เดี๋ยวก่อน

ลองจับกระดิ่งร่างทรงอีกครั้งนะครับ

แบบนั้นคุณบันจีอึมอาจจะจำได้ก็ได้นี่ครับ

ซอฮาเคยมีความสัมพันธ์กับฉันในชาติแรกเหรอ

จับดูอีกทีนะครับ

ไม่ต้องแล้วค่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว

งั้นฉันขอตัวก่อน

มาแล้วหรือเจ้าคะ ท่านชอนอุน

ลูกพี่ผมไม่ได้ฆ่าตัวตายครับ

เขาบอกว่าในนี้มีหลักฐานที่จะเผยตัวคนร้ายได้

"ปฏิบัติการรถดัมพ์" เหรอ

"วันที่ 23 เมษายน 1998"

(ผู้กู้ยืม ชื่อ: บันฮักซู)

"บันฮักซู"

(ผู้กู้ยืม: บันฮักซู ผู้ค้ำประกันร่วม: บันดงอู)

"บันดงอู"

ผมได้ยินมาเต็มสองหูว่า มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุธรรมดาๆ ครับ

(พ่อ: บันฮักซู พี่ชาย: บันดงอู)

(ผู้กู้ยืม: บันฮักซู ผู้ค้ำประกันร่วม: บันดงอู)

บางทีศัตรูในชาติที่แล้ว ก็กลายมาเป็นสายเลือดเดียวกันในชาติปัจจุบัน

ในกรณีแบบนั้น การตัดความสัมพันธ์คือคำตอบค่ะ

ทำไมถึงเลือดเย็นขนาดนี้

ไม่ได้เลือดเย็น

แต่มันหนักอึ้งค่ะ

สิ่งที่เรียกว่าชีวิตน่ะ

(เรซูเม่ ชื่อ: บันจีอึม)

- "บันจีอึม" - เอาคืนมา

หมอนี่คือใคร

- บอกให้เอาคืนมาไง - "กรรมการมุนซอฮา โรงแรมเอ็มไอ"

พ่อจะรู้ไปเพื่อ

- เอ็มไอ… - เอามานะ

บอกว่าเอามาให้ผมไง

ไอ้หมอนี่ เดี๋ยวเถอะ

ฮัลโหล

คุณอยู่ไหนคะ

กำลังจะนอนครับ

โธ่ ฉันได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องนะ

อยู่ข้างนอกเหรอคะ

ผมนอนไม่หลับ เลยออกมาสูดอากาศข้างนอกน่ะครับ

รู้งี้ฉันน่าจะกล่อมคุณนอนก่อน

น่าเสียดายจัง

ช่วยทำอันนั้นที่คุณบันจีอึมถนัดหน่อยสิครับ

กรรมการคะ

ถ้าหากว่า

ชาติที่แล้วพวกเราเคยเจอกันมาก่อน

คิดว่าเราจะเคยเป็นอะไรกันเหรอคะ

ไม่แน่ใจสิครับ

ลองจินตนาการดูสิคะ

สมมติว่าพวกเราเคยเจอกันมาก่อน

เมื่อประมาณพันปีที่แล้ว

แม่ทัพกับม้าแคระเหรอ

"ม้าแคระ" เหรอคะ

คุณจีอึมเป็นแม่ทัพ

ส่วนผมเป็นม้าแคระ

คุณเป็นคนไม่โรแมนติกเลยสินะ

เอาล่ะ ลองฟังดูนะคะ

ชายหญิงคู่หนึ่ง กำลังมองกันและกันอยู่บนสะพาน

ขณะที่ดอกไม้ไฟถูกจุดอยู่รอบตัวพวกเขา

ชายหนุ่มมีรูปงามเปล่งประกายเหมือนพระจันทร์

ส่วนหญิงสาวก็งดงามราวกับดอกบัวที่เบ่งบาน

แล้วเราที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก

ก็ตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกพบค่ะ

เป็นยังไงคะ

ลองพูดต่อสิครับ

เรารักกันอย่างมาก

แต่ก็ตายไปอย่างน่าเศร้า เพราะถูกใส่ร้ายว่าเป็นกบฏค่ะ

เพราะงั้นเราถึงได้มาเจอกันอีกครั้งในชาตินี้

เพื่อเติมเต็มความรักที่ไม่สมหวังในครั้งนั้น ให้สมหวังไงคะ

สนุกดีนะครับ

แต่ชาติที่แล้วน่ะ

มันมีอยู่จริงเหรอ

จะต้องมีแน่ค่ะ

พวกเราจะต้องเป็นเนื้อคู่ที่ถูกลิขิต ให้มาเจอกันในรอบพันปีแน่ๆ ค่ะ