Cruella

Altyazı: Enes Biga

Yok artık, en başından mı başlıyoruz? Peki.

Daha doğar doğmaz insanlara saçımla mesaj vermeye başlamışım.

Herkes değerini anlamaz bunun.

Bahtsız çocuğum.

Ben de herkese göre değildim zaten.

Mesaj demişken aklıma geldi.

Ölümüm bu kolye yüzünden olacak.

Çok hızlı gittim.

Küçüklüğümden beri dünyayı herkesten farklı şekilde gördüm.

Nasıl?

Deseni yanlış olmuş. Aynı şekilde yapmalısın.

- Her işin bir kuralı vardır. - Çok çirkin!

- Bu herkese annem de dahil. - Çok zalimsin.

Senin adın Estella, ’’Zalimella’’ değil.

Ama benim savaşım annemle değil, sıkıntı dünyaydı.

Tabii annem de farkındaydı bunun. O yüzden endişe ediyordu ya.

Unutma, herkes kadar buraya aitsin. Sana sahip oldukları için çok şanslılar.

Katılıyorum.

Cruella ortaya çıkmaya çalışırsa ona ne diyeceksin?

Geldiğin için teşekkürler ama sana ihtiyacım yok.

- Güzel. Şimdi vedalaş onunla. - Hoşça kal Cruella.

- Şapkanı da giy. - Şapkaya gerek yok.

Kibar ol. Akıllı dur.

Ve arkadaş canlısı ol.

Ne diyordu bir şarkıda?

''Kadınım ben, kükremem yeter.''

1964'te dünya böyle değildi tabii ama zamanla dediğime gelecek.

Merhaba, adım Estella.

Tipe bak, kokarcalar okula başlamış sanırım.

- Ceketin de pek güzelmiş. - Merhaba, ben Anita.

- Estella. - Görmezden gel onları.

Bu seferlik gördüm. Ama bir daha görmem.

Görmezden gelmek mi?

Az önce kükremem yeter, dememiş miydim?

Vur! Vur! Vur!

Bu kükreme olayı bazı insanların hoşuna gitmezdi.

Siciline bir leke işlendi.

Tamam, çoğu kişinin hoşuna gitmezdi.

- Bu yeter ona. - Hak ettin bunu!

Ama en alakasız yerlerde kendime arkadaşlar edinirdim.

Merhaba.

Bunun gibi.

Evde köpek var.

Adı Buddy. Dışarıda buldum.

Bu da tam tersi.

Onun gibi. Anita Darling. Şahane bir soy ismi var.

İlkokul boyunca farklı şekillerde kükrediğimi fark etmişsinizdir.

Baya kükredim.

Uzun uzun konuşmaya lüzum yok.

- Estella, okuldan kovul... - Kızımı okuldan alıyorum.

Kızınızı kovdum.

Artık çok geç çünkü onu okuldan aldım. O yüzden kovamazsınız.

Kovduğumu söylemiştim. Kovdum onu.

- Söylememiştin. - Söylemediniz.

Şunu da belirteyim, okulunuz yaratıcılık ve merhametten yoksun...

- ...korkunç çocuklar yetiştiriyor. - Ve geri zekâlı.

Çıkın dışarı.

Çıkın!

Dahi olmak ayrı bir dert ama...

...dahi bir çocuk büyütmek çok daha büyük dert.

Londra, biz geldik!

Başka şansımız kalmadı.

Hem okuldan da kovuldun. Bunda mutlu olacak ne var?

Küçük bir kasabada moda tasarımcısı olamazdın zaten.

Buraya gidebilir miyiz?

Regent's Park mı? Harikadır.

Şehre vardığımızda önce çeşmeye gidip karşılıklı birer çay içeriz...

...sonra da Londra nasıl hayatta kalacağız onu planlarız.

- Niye en güzel elbiseni giydin sen? - Yolda bir arkadaşa uğramam lazım.

- Bize yardım edip edemeyeceğini soracağım. - Kim bu arkadaş?

İçinde bulunduğumuz duruma yol açan bir arkadaş.

Artık başımı belaya sokmayacağım anne.

Söz veriyorum.

Bu sözü verirken ciddiydim.

Ama böyle bir söz verdikten sonra benim gibi bir kızı...

...bu malikâneye getirmezsin yani.

Burası neresi?

Çıkarma. Sana çok yakışıyor.

Onsuz daha iyi olur bence. Bir gün senin olacak zaten. Aile yadigarı.

- Takmak ister misin? - Sahi mi?

- Gidelim Buddy. - Estella!

- Ciddi ses tonu bu. - Arabada bekle, çok gecikmem.

Ama anne!

- Göze batmanı istemiyorum. - Şapka takınca göze batmıyor muyum?

- Aynen öyle. Seviyorum seni. - Ben daha çok.

Merak etme, birazdan gelir.

Göze batmamak için uğraşmadım değil.

Kürk ve ipek tül mü? Hem de tek parça bir elbisede?

Ama görüyorsunuz işte, sözümü tutamadım.

Minik bir kaçamaktı.

Bahçenin doğu tarafına git, bir şeyler yapmaya çalışacağım.

Annem gizemli arkadaşıyla konuşurken ben de biraz etrafı gezeyim dedim.

Sıkıntı şu ki bu küçük gezinti aklımı başımdan almıştı.

Neredeydim, ne yapıyorlardı, en ufak fikrim yoktu.

Ama hayatım boyunca ilk kez şunu hissetmiştim...

...bu yere ait olduğumu.

Aksilik o ya, Buddy öyle hissetmemişti.

Buddy! Hayır!

Gel buraya!

Kimse görmeden tak şu şapkanı.

Bundan sonra yaşanacaklar için Buddy'i suçlayabilirdim.

Kendi başımızın çaresine bakabilmek için biraz yardım istiyorum.

İşin aslı, ortalığı birbirine katacaktım.

Tanrım!

Ağzımı kapalı tutacak ve bir daha asla buraya gelmeyeceğim.

- Anne! - O benim her şeyim.

Olamaz!

- Söylenecek kelime yoktu. - Korkunç bir kaza oldu.

- Benim hatamdı. - Komiser Weston!

Bir kadın... Tehditle benden para almaya çalıştı...

Annemi öldürmüştüm.

- Köpekler birini daha kovalıyordu sanırım. - Çevreyi arayın!

- O anda... - Çevreyi arayın!

...aklıma gelen tek şey...

...kaçmaktı.

Ve uzun bir zaman kaçtım.

Sonunda Londra'ya gelmiştim.

Regent's Park'taydım.

Ama çay içmedim. Benim yüzümden öldü Buddy.

Annem yoktu.

Arabadan hiç çıkmamalıydım.

Kimsesiz kalmıştım.

Kolyem.

Üzücü bir hikâye.

Dahi kız, annesinin ölümüne sebep olan aptal bir kıza dönüşmüş...

...tek başına kalmıştı.

Ama her yeni gün, yeni bir fırsat doğuruyor.

En kötü birkaç hırsız çıkarıyor; Mesela Horace...

- Yardım etmek ister misiniz efendim? - Kusura bakma.

...ve Jasper gibi.

Günaydın.

Yaklaşma!

Horace sinir bozucu bir tipti.

Ailenin yanına dön ufaklık!

Jasper'in ise önsezileri yüksekti.

- Ailesi yok. - O da epey sinir bozucuydu.

Wink ise ölümüne arkadaş canlısıydı. Yani o da sinir bozucuydu.

Buddy!

- Hop! - Koş Horace.

Hapse girmektense onlara takılmak daha mantıklı geldi.

Kaçmayın! Polis!

Gelin buraya keratalar!

Ucuz yırttık. Sanırım kız da izimizi kaybetti.

Öyle mi dersin?

Neresi burası?

Senin hikâyen ne?

Ailen nerede?

Annem öldü.

Onu benim öldürdüğüm kısmı atlamıştım.

İstersen bizim ekibe katılabilirsin.

Nasıl ya? Nasıl yani? Doğru düzgün konuşmadık bile.

Şimdi konuştuk işte. Kız işimize yarayabilir. Bizi masum gösterir, dikkat dağıtır.

Moda tasarımcısı olmak istiyordum, hırsız değil ki.

Hayat fazla seçenek bırakmıyor işte. Sadece biz varız.

Haklıydı. Kaçak durumdaydım.

Yine mi ağlıyor?

Kızın annesi ölmüş. En iyi sen anlarsın.

Ayrıca peşime düşecekleri de kesindi.

Yok artık!

Saçımı boyamam lazım.

Bilmem, benim hoşuma gitti.

Evet, hiçbir anne çocuğunun hırsız olmasını istemez ama...

...benimkisi ölmüştü.

Sakin olun, daha yeni başlıyoruz.

Kötü günler bitti, sırada daha kötüleri var. Bana güvenin.

Gel hadi Buddy.

Hazır mıyız?

Göz açıp kapayıncaya kadar 10 yıl geçmişti. Kendi evimiz bile vardı artık.

Horace! Geliyor!

İki dakika ya! Uzatmalar oynanıyor!

- Aile gibi olmuştuk. - Horace, gidiyoruz!

- Ailemiz bir konuda çok iyiydi... - Giyin!

...hırsızlık.

Çok özür dilerim.

Çok...

...çok...

...sağlam hırsızlardık.

Bu durak benim.

İşi büyütmüştük.

Harika elbiseler tasarlardım.

Çalardık.

Buyurun hanımefendi.

Elbise tasarlardım.

Yine çalardık.

Köpek senin değil! Daha da buraya gelmem!

Tasarlardım.

Muhteşem bir sistemimiz vardı.

Sevdiğim şeyi yapıyordum...

...ve karşılığını da fazlasıyla alıyorduk.

Hayatım ne kadar güzel olsa da, bir şeyler eksik geliyordu.

Annem bende daha fazlası olduğunu biliyordu. Sadece ne olduğunu bilmiyordum.

Ne yapıyorsun?

- Sıkıldım ben. - Sıkıldın mı? Dalga mı geçiyorsun?

Şu bulduğum televizyona bak. Japon kardeşim uyuya kalmış.

- Pardon, siz kimsiniz acaba? - Kaçın.

Tanrım! Hırsızlar!

İki, üç!

Mutlu yıllar sana!

Mutlu yıllar sana!